Deel 3




Hoofdstuk 4

We wenden ons blik af van Christel, die op de wc zichzelf een hart onder de
riem steekt, en Winnie en Marian die elkaar op dit moment waarschijnlijk aan
het tongen zijn, en niet te vergeten Ivory die somber met een glas whisky
voor zich staart en nemen een kijkje in de rest van Behind The Dykes waar
Eric Edouard rond schijnt te lopen en met hem nog vele anderen. .

Terwijl Winnie, Marian en Christel verdiept waren in hun niet alledaagse
beslommeringen, was er enig commotie in de tent ontstaan.
Het begon toen de deur van Behind The Dykes bijna als vanzelf open ging.
Iedereen die op dat moment in de buurt was keek tegen wil en dank op,
ging rechtop staan of zitten, kneep de billen samen, zoog maag in en stak borst
vooruit.
Daar stapte, ietwat onzeker, een ongeveer 1.75 meter zongerijpte schoonheid
de zaak in.
Ogen als meren waar je je ziel in zou willen verliezen, keken om zich heen
onder wenkbrauwen als de vleugels van Pegasus
die sierlijk naar de lucht rezen.
Hoger en hoger gingen die vleugels alsof er geen eind aan de hemel
zou komen en je zou willen dat je een engel was, zodat je mee kon vliegen.
Maar geen aardse ziel zou dat ooit lukken.
Wimpers. De wimpers waren lang en vol.
Zo lang leken ze dat je wist dat het een uur zou duren voor ze de ogen bedekten.
En de neus? Dat was een neus waar zelfs Afrodite alleen maar van had kunnen dromen.
Fijn en recht, met een wipje aan het eind alsof het een skischans
was waar je met je vingers af kon glijden. En jij, als de skispringer op die
schans, wist dat je sprong een eeuwigheid zou duren. En terwijl je over de
150 meter zweefde, wist je dat je de zachtste landing ooit zou maken.
Je wist waar je zou landen.
Je zou landen bij de mond. Oh, mond der monden. Rozerood en verwachtingsvol
geopend. Er hing een druppel aan de onderlip. Als je deze met je tong
oplikte, zou je ambrosia, de nectar der goden proeven. Een druppel en je zou
alles om je heen vergeten in aanbidding van zoveel schoonheid.
Tussen de lippen waar je man, vrouw, kind, huis, poes of hond voor zou
willen verlaten, glinsterden tanden als zoetwaterparels.
Tanden die je nu al in gedachten zachtjes op je tepels voelt knabbelen tot ze hard worden.
Zo hard als diamanten.
De kin. Een perfecte spitse vorm, teer maar wilskrachtig, in een gezicht dat
de vorm van een hart heeft.
Een hart, welk een perfect symbool voor de liefde.
Het gezicht onder een kroon van glanzend donker haar met als ultieme
hoogtepunt een paardestaart die in slow motion heen en weer deinde in een
soort kom-hier-gebaar.
Kom hier want je wilt mij hebben.
Het hoofd, waar ik alleen al een boek over kan schrijven,
doet je bijna vergeten dat er een lichaam onder zat.
En wat voor een lichaam!
De nek, langer dan die van de zwanen die voor de KLM-reclame vliegen, ging
over in schouders die het aanwezige publiek in tranen deed uitbarsten.
Op zulke schouders wilde iedereen uithuilen.
Armen, lang en slank, sierlijk maar toch sterk, konden je met het geringste
inspanning naar de toppen van genot tillen.
En de handen en vingers?
Iedereen wist hoe het zou voelen als die handen en vingers langs hun lichaam
zou glijden in een aanraking die zelfs een pakje boter in het winterse
Toendra in voormalig Rusland kon doen smelten.
De gezellige drukte in Behind The Dykes was overgegaan in stil gestaar.
Sommige aanwezigen waren zelfs vergeten adem te halen.
Zelfs de deur naar de bar leek wel niet te willen sluiten.
Het was alsof het iedereen in de bar een lange blik wilde gunnen op het Paradijs.
Het stukje Paradijs die zich nu omdraaide en naar de trap
naar de volgende verdieping liep.
Onder het strakke t-shirtje die deze mysterieuze schoonheid droeg,
zaten borsten die zachtjes op en neer deinden bij elke stap die ze zette.
Dit waren de borsten waar de Derde Wereldoorlog wel eens om zou kunnen
uitbreken. Helene van Troje, eat your heart out!
Borsten vol en rijp, als pruimen aan een boom, die ongeduldig wachtten om te
worden geplukt.
Hier was de god Zeus aan gezoogd toen hij nog een babygod was.
Borsten die overgingen in een buik die je 'thuis' zou willen noemen.
Heupen, zacht en rond met een kontje als een appel, verleidelijk wiegend in de wind
aan het takje waar het aan groeide.
Eva wist wel wat ze deed toen ze Adam die appel liet eten.
Om bij de benen uit te komen. Lang en sierlijk en strak verpakt.
Ze kunnen niet anders dan van Bambi zijn geweest - nadat hij had leren lopen
natuurlijk.
De bovenbenen definieerbaar als stalen spieren gevat in fluweel,
liepen met hypnotische tred de trappen op, en gingen over
in knieen die je net als Tonja Harding met een baseball-knuppel zou willen inslaan
omdat je zoveel perfectie niet kunt verdragen.
Nee, laten we het maar eens over de kuiten hebben; kuiten die doen vermoeden
dat Michelangelo - als hij nog leefde - direct zelfmoord zou hebben gepleegd.
Dit zijn kuiten die hij in marmer zou willen hebben hakken,
maar waar geen marmer voor te vinden is.
De enkels?
Er waren in de straten in de buurt files ontstaan bij het zien van
die enkels.
Enkels die balanceerden op voeten, rank en slank en gevat in schoenen die,
hoewel ze gevaarlijk hoog gehakt waren, de trappen zachtjes
aanraakten voor ze zich afzetten voor de volgende stap.
Elke keer dat een hak zachtjes de trap schraapte kon iedereen boven het geluid
van de muziek de woorden SEX, SEX, SEX horen.

Op de eerste verdieping van Behind The Dykes aangekomen liep de Perfecte
Schoonheid naar de dj die op een verhoging naast het podium achter haar
draaitafels stond te draaien.
De muziek stond luid en het aanwezig publiek
was zich al helemaal aan het uitleven op de dansvloer, terwijl op de
volgende verdieping meer publiek over het balkon op de dansende menigte
neerkeek.
De muziek stond meestal zo hard dat de dj, Noortje, bij gebrek aan
excuus naar voren moest leunen om je te verstaan, zodat daarbij het push-up
effect van haar Wonderbra op je netvliezen werd ingebrand.
Noortje, zich overigens welbewust van het effect die haar boezem op mensen
die een plaatje kwamen vragen had, was op dat moment bezig een plaatje uit te zoeken.
Met haar koptelefoon op was ze aan het zoeken naar een lekkere beat om het
publiek nog meer uit z'n dak te laten gaan en zich totaal niet bewust van de
Perfecte Schoonheid tot ze haar parfum rook.
De lucht was zwanger van een combinatie van pepermunt, koffie, vanille,
karamel, chocolade, anijs, tonkaboon, hout, teer en muskus
(voor de liefhebbers: Angel of A*men van Thierry Mugler, zogenaamde unisex
geurtje in stervormig flesje met lichtblauwe inhoud). Een geur die je als het ware
meetrekt naar een delicatessenwinkel waar engeltjes in lichtblauwe pakken
staan te wachten om met je zintuigen te spelen.
(Thierry, wat schuift dit?) (Trellie, lieverd, stuur jij L'Oreal en
KLM ook even de rekening voor produkt placement in ons verhaal).
Bij het opsnuiven van deze geur vergat Noortje zelfs voorover te leunen tot
ze zag dat de schoonheid haar iets vroeg.
Na wat woorden met elkaar te hebben gewisseld, ging de schoonheid langs het podium
door een deur opzij daarvan af.


Op de wc aangekomen, stormde Christel meteen een van de hokjes binnen.
Ze moest echt even op adem komen.
Ze klapte de deksel van de wc bril neer en ging zitten.
Ze haalde diep adem en blies de lucht weer langzaam tussen haar lippen.
Ze was zo dicht langs Ivory gelopen dat ze haar kon ruiken en als ze
gedurfd had, haar aan kon aanraken.
Ze bleef net zo lang in- en uitademen tot het gevoel van paniek was
weggezakt. Wat als Ivory haar niet zag staan? Er zat echt niets anders op
dan maar een gokje te wagen.
Nee had ze en ja kon ze krijgen.
Ze stond op en verliet het hokje en liep naar de spiegels boven de wasbak
om zich nog even te bekijken. Uit haar tas pakte ze een lippenstift
en begon haar make-up bij te werken. Een beetje bleekjes,
maar het kon er wel mee door. Voor een vrouw van haar leeftijd zag ze er erg goed uit.
Vooral het plukje witte,pigmentloze haar maakte haar tot een markante verschijning.
Zo, hier moet Ivory het maar mee doen, dacht ze terwijl ze nog een laatste
blik op haar spiegelbeeld wierp.
It's now or never!
Met de knop van de wc-deur in haar hand wilde ze naar buiten stappen
toen ze voelde dat er iemand binnen kwam.
Het was Winnie. Zou die soms iets doorhebben?
'Voel je je al een beetje beter?' vroeg Winnie.
'Het gaat wel weer'.
Voor ze verder kon gaan onderbrak Winnie haar.
'Chris... ik blijf vannacht bij Marian. Vind je het erg?'
Christel keek Winnie aan en glimlachte.
Dus mevrouw wil een nachtje de bloemetjes buiten zetten, dacht ze bij zichzelf,
dit biedt perspectieven. Ze voelde zich een beetje schuldig tegenover Winnie.
Hoewel ze al jaren een open relatie hadden en ze heel goed wist dat
Winnie en Marian elkaar aantrekkelijk vonden; ze kon nu niet het lef opbrengen
om haar nu iets over Ivory te vertellen.
Hoe vertel je iemand dat je al meer dan twintig jaar
geleden op iemand verliefd bent geworden en dat je nog steeds
na al die tijd, zo heftig verliefd bent?
En om hier op de wc elkaar dit soort dingen
te vertellen, nee daar was het ook niet de ambiance voor.
'Drinken we er nog een of willen jullie er gelijk vandoor?'
'Ik denk dat we er gelijk vandoor gaan. Weet je zeker dat het okee is?'
'Tuurlijk, je weet toch dat ik weet dat je Marian heel leuk vindt.
Het verbaast me alleen wel dat je er niet eerder werk van hebt gemaakt.
Zie ik je morgen weer?'
'Ja, ik bel morgenochtend wel.'
'Goed, ik loop nog even mee om afscheid te nemen. Alvast veel plezier'.
Arm en arm liepen ze terug naar de schommelstoel.
Na afscheid van Winnie en Marian genomen te hebben en ze op het hart
te hebben gedrukt dat ze het niet erg vond en dat ze zich zou vermaken,
liep ze met kloppend hart naar de bar.
Ivory was ondertussen aan haar zesde whisky bezig en staarde
somber naar het bijna lege glas voor zich.
Zou ze er nog een nemen in de hoop dat ze haar problemen daardoor zou vergeten
of was het beter om maar te gaan.
Waarom ze vanavond naar "Behind the Dykes" was gekomen vanavond,
kon ze zich niet precies herinneren.
Het had iets met de act van die avond te maken.
Het zoemde in haar hoofd. Nog even en ze zou alles vergeten.
Nu was die drempelnog niet bereikt.
Ondanks de lichte beneveling die ze voelde was alles nog haarscherp.
Om de een of andere reden ging ze altijd naar gelegenheden waar veel mensen
waren als ze problemen had.
De combinatie van alcohol en grote menigten
werkte hypnotiserend.
Op zulke momenten was niets zo lekker als die beneveling die de combinatie
van drank en mensen haar gaf: het gevoel dat ze ergens bij hoorde en niet meer
hoefde na te denken over zichzelf.
Fuck my worries, ik neem er nog een.
Ze nam een laatste slok en zag door de bodem van het glas een gezicht
uit het verleden opdoemen.
Ze kende dat gezicht toch? Of had ze te diep in het glaasje gekeken?
Ze zette het glas neer op de bar, kneep haar ogen dicht en rilde
toen ze het vurig vocht naar beneden voelde glijden.
Toen ze haar ogen weer open deed zag ze dat de vrouw nog steeds aan de
andere kant van de bar zat en dat die haar met intense ogen aankeek.
Ze keek even om zich heen om te kijken of zij het was die aangekeken werd en toen
dat het geval bleek, maakte ze een gebaar naar haar glas om te laten weten
dat ze er nog wel een lustte.
Terwijl de vrouw bij Doortje nog wat te drinken bestelde, probeerde Ivory na
te gaan waarom die vrouw haar bekend voorkwam.
Overigens niet echt makkelijk als je aangeschoten bent.
Het was geen zakenrelatie, dat wist ze heel zeker.
Ze zag er erg aantrekkelijk uit, vooral de pluk wit haar maakte haar
tot iets bijzonders.
Dat haar, maar natuurlijk......
Christel was, na bij Doortje drankjes besteld te hebben, richting Ivory
gelopen.
Stap voor stap liep ze naar haar Ultieme Fantasie.
Bij elke stap die ze zette zag ze steeds duidelijker wat voor effect
de afgelopen decennia op Ivory hadden gehad.
Haar ogen, ooit de kleur van Delftsblauwe borden, waren kleiner dan ze zich
herinnerde, het oogwit zag rood.
Het stralend blauwe stond nu dof, alsof de borden meerdere keren gebroken
waren en veelvuldig gelijmd.
Het zijdezachte haar dat toen leek te dansen, hing in vettige lokken om het
gezicht en zichtbaar geverfd.
Ivory's kaaklijn zag er nog hetzelfde uit ondanks de twee onderkinnen
die eronder hingen.
En wat eens een mooie boezem was geweest, was nu topzwaar.
Ze zag er uit of ze ieder moment voorover kon vallen.
Haar huid eens strak en stralend zag er grauw en lusteloos uit.
Toegegeven het verlicht bordje NOODUITGANG gaf niet het soort licht
waar je aantrekkelijker door wordt, maar het was duidelijk dat de jaren niet
zachtzinnig met Ivory's schoonheid waren omgegaan.
En toch.
Christel werd naar deze vrouw toegetrokken. Het was niet de vrouw die ze
zich herinnerde, maar Ivory had haar in haar macht.
Zou ze haar soms uit een vorig leven kennen?
Christel gleed op de kruk naast Ivory en keek diep in haar ogen.
'Da's lang geleden', zei Ivory, 'als je eens wist.........'


Eric Edouard was in opperbeste stemming.
Over de balustrade van het balkon van de tweede verdieping van "BTD"
leunend keek hij naar de swingende menigte op de dansvloer.
Hij had zich heel erg moeten haasten om op tijd te zijn om een mooi plaatsje
met uitzicht op het podium te zoeken.
Jammer dat Winnie, Christel en Marian er niet bij waren.
Hij was Winnie en Marian een straatje verderop tegengekomen.
Ze hadden hem verteld dat hun plannen voor die avond gewijzigd waren.
Die twee gingen in ieder geval een leuke nacht tegemoet.
Hij had Christel ook al aan de bar zien zitten, maar hij had
besloten haar niet te storen.
Het zag er naar uit dat ze zelf ook aan andere plannen voor die avond werkte.
Met zijn handen bewoog hij mee op de ritme van de muziek.
Hij kon bijna niet wachten tot de act van die avond zou beginnen.
Hij had er de hele dag naar uitgekeken.
Terwijl de muziek steeds zachter begon te klinken, werden de lichten van de
dansvloer een voor een uitgedaan tot er alleen nog maar een spot op het
podium gericht stond.
Over de sound system klonk een kom-maar-naar-beneden-en-sla-je-slag-stem
die de act aankondigde.


Ladies, Ladies and Gentlemen!
Behind the Dykes Proudly Presents
The One...
The Only...

"Miss. Kitty. Klicheeeeeeeeeee"


In de duisternis die daarna nog volgde kon hij zien dat er een schim naar
het midden van het podium liep terwijl het aanwezige publiek begon te roepen
en te juichen: 'KITTY, KITTY, KITTY'. Sommige van de aanwezige potten dachten leuk te zijn (waren ze ook) door te roepen:
'KLITTY, KLITTY, KLITTY'.
Eric Edouard probeerde zo hard hij kon het klitty-geroep te overstemmen door
luid te juichen en te joelen, maar met weinig succes.
Terwijl de spot weer langzaam aanging, werden de eerste, liefelijke tonen
van "I'm Just an Old Fashioned Girl" ingezet.

I'm Just An Old Fashioned Girl

I'm just na olm fashioned girl with an old fashioned mind,
not sophisticated, I'm the plain and simple kind.
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.

I'd like a plain simple car, a cerise Cadillac.
Long enough to have a holding alley in the back
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.

I stay wreathing at my room, be no trouble to my groom
If he'll keep the piles of money mounting.
In our cottage there will be a sound proof nursery,
not to wake our baby while I'm pouting.
I like the old fashioned flowers, violets all for me.
Have them made in diamonds by the man from Tiffany
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.

I'm just a pilgrim at heart, oh so pure and gentile.
Catch me in Las Vegas when I'm at the spinnin' wheel.
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.

I lust for such simple things when my birthday occurs,
two apartment buildings that are labeled Hers and Hers.
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.

I like Chopin and Bizet and the songs of yesterday,
string quartets and polynesian carols.
But the music that excels is the sound of oil wells
as they slurp, slurp, slurp into the barrels.
My little home will be quaint as an old parasol.
And instead of pockets I'll have money wall to wall.
I want an old fashioned house with an old fashioned fence,
and an old fashioned millionaire.


De laatste tonen waren nog niet uitgespeeld of het publiek, die uit volle
borst had meegezongen, barste in daverend applaus uit.
Eric Edouard, die het hardst van iedereen juichte, voelde zich warm worden van trots.
Hij was zo blij dat Kitty na al die jaren hard sabbelen dit had weten te bereiken.
Avond aan avond volle discotheken met aanbiddende fans.
Dat was waar ze de afgelopen jaren voor geknokt en gewerkt had.
Als een heuse diva stond ze met opgeheven armen haar applaus in ontvangst te
nemen
Na een diepe buiging ging ze even later verder met "I Want To Be Evil".
De rest van de avond was een mengeling van 'ondeugende' cabaretliedjes,
funk, soul, house, hip hop en onvervalste discomeezingers die de zaal op z'n
kop zette.



'Het was de Vrede van Bakura , toen?'
'Dat klopt', zei Christel, 'was jij toen niet vertegenwoordigster van die
oxemetozoline hydro-chlorideprodukten,
of was het iets met de benzalkoniumchloride?'
'Nee', ze Ivory, 'ik werkte toen bij Bruynzeel,
maar dat was slechts een opstapje'.
'Oh. Wat doe je nu?'
'Ik leid nu een groot cursus -, trainings- en communicatiecentrum.
En ik heb nog een paar andere bedrijfjes.
Zegt de naam Ivory Towers je misschien iets?'
'Je bedoelt toch niet de Ivory Towers...?'
'Ja, die bedoel ik. Maar genoeg over dat saaie!
Ga je mee een eindje wandelen?'
Christel slikte. Ze kon niet anders dan onder de indruk zijn van Ivory.
Zo'n groot bedrijf. Vergeleken daarmee was ze maar een spiering.
Ze slikte iets weg en antwoordde enthousiast: 'Ja leuk'.
'Zullen we richting rivier wandelen?' stelde Ivory voor toen ze uit
Behind
Met hun armen om elkaar heengeslagen liepen ze naar de rivier.
Het was een heldere, koude avond en er stond een volle maan.
Bij de rivier aangekomen staken ze de straat over om langs de rivierbank te lopen.
Hun voeten knerpten over het bevroren gras onder hun schoenen en
in het licht van de maan konden ze stoomwolken zien als ze uitademden.
Ze hadden onderweg niet veel tegen elkaar gezegd, maar iedere keer
dat hun lichamen tegen elkaar botsten, werd een soort stille belofte uitgesproken.
Plotseling struikelde Christel bijna over iets.
Ze wist zich nog net staande te houden door Ivory vast te grijpen.
Ze keek achterom en zag een glinstering in het licht van de maan.
Christel bukte zich om het op te rapen.
Ze moest het een beetje wrikken om het uit het gras te kunnen trekken.
'Wat zou het zijn?'
Christel veegde met haar hand de lagen modder die zich eraan hadden
vastgekoekt weg en zag dat het een doosje was.
Uit haar jaszak pakte ze een aansteker om het beter te kunnen zien.
'Als jij hem aansteekt, kunnen we beter zien wat het is'
Ivory nam de aansteker van haar aan.
In het licht van de aansteker zagen ze dat het doosje goud glom.
'Zit er iets in', vroeg Ivory, 'maak het gauw open'.
Christel zocht naar iets om het doosje te openen en vond al gauw een slot.
Ze opende de doos en zag dat er briefjes in zaten.
Voorzichtig haalde ze er een uit en in het licht van de aansteker
las ze wat er stond voor.


de golf
die ons vannacht meedroeg
gooit ons vanmorgen
op het strand

in 't warme zand
worden we wakker
en dartelen
hand in hand
de zon tegemoet.


'Wauw', zei Ivory, 'daar zit een nieuwe Marco Borsato in.
En als Marco niet wil vraag ik Gordin'.
'Maar', zei Christel, 'van wie is dit doosje?
Waar komt het vandaan? Degene van wie het is moet ontzettend teleurgesteld en
verdrietig zijn dat hij of zij het kwijt is!
Dit doosje ziet er erg kostbaar uit.
Laten we langs het politiebureau gaan om aan te geven dat we het gevonden hebben'.
'Ach mens', zei Ivory, 'loop niet zo te zweven. Geef mij dat doosje!!'.
'Nee, je krijgt hem niet. Dit kun je niet maken, Ivory!'
'Hier die doos! NU! Als je me die doos niet geeft...
ik heb een hele goeie 'rechtse'.
Christel probeerde de doos achter haar rug te houden terwijl
Ivory op haar af stapte. In het licht van de maan zag ze er dreigend uit.
Haar ogen en mond waren tot een streep getrokken en met haar kin strijdlustig
vooruit gestoken haalde ze uit.
Christel zag de klap aankomen, maar had geen tijd om weg te duiken.
PETS!
De klap kwam zo hard aan dat Christel neerviel.
Het doosje rolde uit haar hand en landde bijna in de rivier.
Ivory sprong er achteraan en wist het nog net te pakken.
Zwijgend stapte ze over Christel heen, die nog languit in het gras lag
en sterretjes voor haar ogen zag, en liep naar een auto die iets
verderop stond geparkeerd.
Christel richtte zich op.
Half zittend keek ze Ivory na. De plek waar
Ivory's hand haar gezicht had geraakt voelde opgezwollen aan en klopte van
de pijn.
Ze voelde hoe tranen over haar gezicht liepen terwijl ze Ivory nariep:
'Wij vrouwen moeten niet zo gemeen tegen elkaar zijn. Dat is niet solidair!'
Ivory had net haar auto bereikt toen ze Christel hoorde.
'Wat ben je toch een huppelkutje', waarna ze haar hoofd in haar nek gooide
en hard en gemeen lachte.
Ze stapte in haar auto, startte hem en reed met gierende banden ervandoor.
Christel liet zich achterover vallen en barstte in huilen uit.
Haar luid gierend gesnik werd weerkaatst door de rivier die nog geen drie meter verder stroomde.
'Ik', snikte ze, 'waarom ik altijd?'




NAAR DEEL 4




HOME