Dit is de website van Sietske en Daan, met onze meningen en ervaringen. Én ons badeendje, our home far away.

Sietske is verloskundige, Daan is afgestudeerd als classicus en werkt bij Athenaeum Boekhandel. We wonen samen in Amsterdam, maar kijken graag verder dan Nederland.

Toegevoegd aan de sinds juli 2006 niet meer bijgewerkte blogs: de bijdragen die Daan schrijft voor de abonneesite van Boekblad tijdens de boekenweek 2007 van 12 maart tot en met 24 maart.

Daan :: 24 maart 2007 :: Vreemd volk, die Romeinen en Een gewone week

De stad slaapt uit, het is nog lekker stil als de winkel opengaat. De enkele klant die binnenkomt, verstoort niets. Ik had me nog even om kunnen draaien als ik niet op mijn werk was. Maar dat ben ik wel, dus stort ik me op het ordenen van de ruw uit hun natuurlijke positie verdreven boeken en op de laatste puntjes op de i's van de organisatie van vanmiddag (Fik Meijer en H.J. Schoo: de aanmeldingen, de dozen te verkopen boeken, de cadeaus voor de sprekers). En dan is er natuurlijk de onzekerheid over de locatie van de backlist-titels van Connie Palmen die ons wakker houdt. We moeten die boeken wel vinden, anders valt er niets dan Lucifer te signeren straks!

Rond elf uur wordt de zoektocht opgegeven, als plots de stapeltjes op een volstrekt logische onlogische plek blijken te liggen. Gelukkig maar. Op datzelfde moment verschijnt Palmen zelf aan het publiek in Haarlem. Het is het begin van een twee uur durende signeersessie en van een mooi slotakkoord van de boekenweek. En het is de laatste van een flinke reeks Haarlemse activiteiten in een vruchtbare boekenweek.

Mijn eigen boekenweekactiviteit in het Allard Pierson Museum begint die middag om drie uur, als Connie Palmen in de winkel aan het Spui begint te signeren. Het gaat over Fik Meijers Vreemd volk, en in zijn lezing noemt hij een van de aanleidingen voor het nieuwe boek: zijn fietsrit van zijn woonplaats Oegstgeest naar zijn geboortewijk in Leiden langs verschillende sportvelden en -instellingen, van de witte hockeyvelden tot de uitsluitend allochtone vechtsportclubs. Hij gaat in op de problemen en de voordelen die een immigrant in Rome tegenkomt. Hij sprak dan wel niet de taal, maar er waren landgenoten die hem konden opvangen, en tijdens de wagenrennen of in het badhuis en vooral tijdens het werk was hij een Romein als alle anderen. Ook de publieke toiletten waren voor iedereen, burger, slaaf en allochtoon, gelijk. Liefde en integratie gaan door maag en darmen, en dan verder.

Na de lezing laat H.J. Schoo moderne inzichten botsen met Meijers verhaal over de Oudheid, en dat levert interessante vragen op. Hoe had het Romeinse Rijk, had het een paar eeuwen langer gehad, gereageerd op een religie als de Islam? Net zo als op het Christendom? Meijer herinnert ons aan de negatieve uitspraak van de Byzantijn Manuel II Palaiologos (keizer van een volk dat zich nog steeds romaioi noemde, vorig jaar door de paus geciteerd) over het gewelddadig verbreiden van de Islam, maar relativeert: in veel opzichten en vormen is de Islam net zo'n pacifistische godsdienst als het Christendom dat de Romeinen probeerden te onderdrukken. En het Christendom is staatsgodsdienst geworden, riposteert Schoo. Meijer: Maar er was dan ook een staatsgodsdienst om te vervangen, het was een botsing tussen religies, niet tussen culturen zoals nu. De gedachten, hoe hypothetisch ook, zouden zo tot kamervragen van Wilders kunnen leiden.

Zo ver zal het gelukkig niet komen: de verschillen tussen ons en de Grieken en Romeinen zijn even groot als de overeenkomsten tussen Nederlanders en nieuwkomers. En dat spel, tussen verschillen en overeenkomsten, houdt Oudheid en heden interessant.

We zijn weer in het heden, aan het einde van de boekenweek. Het was mijn eerste keer, en het was niet pijnlijk of schaamtevol (op het moeizame inhalen van de vlag na dan). Het was leuk en bijzonder. Eigenlijk is het een gewone week van elf dagen, met dit verschil dat de eerste dagen erg druk zijn en dat iedereen een boek cadeau krijgt. Klanten blijken opeens hebberig, of treinreiziger, of aspiraties te hebben Turks te leren. Boekhandels proppen alle signeersessies en lezingen voor een maand in die elf dagen en maken dolle etalages. Schrijvers reizen voor dat 'vanalles' het hele land door, maar voor hen is er, ten compensatie, ook een erg leuk feest georganiseerd. En iedereen praat, één week van elf dagen lang, over boeken.

Een gewone week dus, zoals elke week zou moeten zijn. Zullen we proberen de stemming erin te houden, en volgend jaar meer mensen aan het lezen en het praten krijgen? Nu we Turkije met één boekenweekgeschenk de Europese Unie in hebben gelezen, lijkt het me een goed plan komend jaar die Unie zelf weer in de hearts and minds te krijgen. Een thema met een juffrouw met een stier? Of toch een Brusselse toren van Babel? In ieder geval met een boekenweekgeschenk door een jonge Vlaamse schrijfster, dat dan in het Frans vertaald wordt.

Zo werd het alsnog weer politiek.

Daan :: 23 maart 2007 :: De laatste loodjes, een tussenblog

De laatste loodjes - of nee, de laatste veertjes, want zwaar valt het niet - maken het af, ze geven de doorslag. Het zijn alledaagse stukjes lood, die laatsten, en net als in het begin van de boekenweek gaan vooral de usual suspects de deur uit: de A.F.Th.'s, de Palmens, de Februari's, de Eggers, en allerlei: geschiedenis, filosofie, literatuurwetenschap, Frans, sociale wetenschappen. Humor? Nee, niet echt, niet meer dan anders.

Inmiddels zijn de klanten verrast als je ze een boekenweekgeschenk aanbiedt - is het nog boekenweek dan? - of wijzen ze het nonchalant van de hand - dat hadden ze al. Maar van buitenstaanders komen nu de telefoontjes binnen: heeft u het boekenweekgeschenk nog? Het was bij de lokale boekhandel op. Even vaak vraagt men nu naar Köprü, dat boekje dat men vast nog wel iemand cadeau kan doen. Zoals die ene meneer, die een relatie heeft in Turkije, een oude kennis van zijn vader.

Dat kan een boekje van net 96 pagina's doen, vrolijke beelden oproepen van oriëntaalse taferelen ten tijde van de 'echte brug', de brug die ook de voorkant van het boekje over de 'nieuwe brug' siert. Alleen daarom al: volgend jaar weer een vertaling?

Nu de laatste veertjes wegdwarrelen, wordt de wereld van na de boekenweek zichtbaar: de bekendmaking van de shortlist van de Librisprijs, de uitreiking van de Gouden Uil. En dichter bij huis: de nieuwe websites van Recensieweb en Athenaeum en de deadline voor Momentum. Maar eerst nog één monumentaal slotakkoord, een enorme baal veertjes, als Connie Palmen naar ons toekomt en Fik Meijer in het Allard Pierson Museum in gesprek gaat met H.J. Schoo. Nog even in verwachting, dan pas het einde.

Daan :: 20 maart 2007 :: Het front online en in het land

Is het boekenweek? Ohja? Op een gegeven moment vergeet je gewoon het boekenweekgeschenk mee te geven, zo’n gewone dinsdag is het. We zijn op oorlogssterkte, alle verloven ingetrokken, maar de vijand komt in kleine getale. Met dit verschil dat de vijand onze vriend is, en we onze vriend missen.

Komt dat omdat onze vriend naast lezen ook van treinreizen houdt? Het is een zinnige vraag, maar van afvragen wordt de situatie niet beter. Beter kunnen we ons, als op een gewone dinsdag, aan onze klusjes wijden. Dus vervang ik wat lampen en beantwoord ik wat mailtjes, praten we wat bij en loop ik rond door de winkel om me de nieuwe titels in te prenten. Eén nieuwe titel, hij was me al euforisch aangekondigd door Helen, de verantwoordelijke collega, valt daarbij op: No One Cares What You Had for Lunch. 100 Ideas for Your Blog. Leuk boekje, met zinnige tips voor gebeurtenisloze dinsdagen.

‘Ask science. Answer an inane question that keeps you awake at night by conducting an utterly unnecessary experiment. Can you get a mile of ink out of a single pen? Which method of shoelace tying leads to longer life?’

‘Get dibs. I’d like to collect decaying mansions and move them all to one neighborhood so I can repaint them and plant trees in the front yards. Unfortunately, I don’t have a few million laying around… Start your own virtual collection of items that are too unwieldy or expensive to collect in real life.’

Wat te persoonlijk voor dit blog, vind ik, in deze context vergelijkbaar met ‘what I had for lunch’ (pannekoeken van gisteren met appelstroop, een boterham met ham en wat achterstallige dailylits), maar deze is wel toepasbaar: als je echt ‘a mean case of writer’s block’ hebt: ‘Curate the Web.’ Breng systeem aan, wijs door. Wijs door voor de boekenweek.

Dat kan: natuurlijk voor het boekenbal, waar allerlei jonge en minder jonge schrijvers verslag van deden. Het was Merel Roze’s eerste (erg leuk blog!), net als van Gerbrand Bakker, Jowi Schmitz, en Richard Osinga. Was het nou de eerste keer voor Aukelien Weverling? Walter van den Berg was er in ieder geval voor de vierde keer, Kluun schrijft over gepijpt worden door Pino, en wijst ons op een schooltv-achtige uitleg door Buro Renkema over de Boekenweek. Zo’n filmpje maakt alle blogs overbodig (‘Op het boekenbal mogen alle schrijvers zonder begeleiding een avond loslopen in de schouwburg.’). En verder: fotoverslag Volkskrant, uitgeversblog Vic van de Reijt, beeldverslag Boekennieuws.nl.

Maar ik mis op al die blogs (behalve die van Gerbrand Bakker dan) de verhalen van het lijdzaam ronddwalen door Randstad Holland om te signeren of geïnterviewd te worden. De lijsten op boekenweek.nl geven echter wel een goede indruk. Ik klaag dan wel over Verveling aan het Front, de auteurs hebben amper tijd om zich te vervelen. Zo was Adriaan van Dis vorige week woensdag in Oosterbeek, maandag in Haarlem (terwijl hij door z’n rug was gegaan), dinsdag in de Amsterdamse Nassaukerk, en Connie Palmen moet vanavond naar Veldhoven, morgen naar Breda, vrijdag naar Sneek en Groningen, en zaterdag naar Haarlem en Amsterdam. (Dat laatste moet toch een beetje thuiskomen zijn.)

Een minuut stilte voor onze strijders ver weg.

Daan :: 19 maart 2007 :: Verdachte kleuren

Het moet wel een komkommertijddag zijn. Het moet wel echt zo zijn, zoals een ervarener collega meent, en niet alleen lijken, dat de maandag van de boekenweek de stilste van het jaar is. Want anders heb je niet de gelegenheid om uitgebreid te staren naar het hangend reclamemateriaal van de boekenweek. Anders heb je geen tijd om vast te stellen dat die kleuren verdacht veel lijken op… de kleuren van Selexyz! Datzelfde groen, datzelfde rood, datzelfde wit! Er is blijkbaar maar weinig voor nodig bij mij om hele samenzweringstheorieën los te weken, compleet met etentjes in donkere hoekjes van gerenommeerde restaurants en afrekeningen in het literaire circuit. Een paar kleuren volstaan. Maar al snel slaat de nuchterheid weer toe. Deze kleuren waren waarschijnlijk gewoon dit jaar hip, niets aan de hand.

Maar toch: kun je naast de kleuren ook het thema beïnvloeden?

Oké, oké, oké. Ik houd op. Het was dus een rustige dag, waarin ik uitgebreid de tijd had om een blog af te schrijven, de website bij te werken en me te voegen bij het zuchtende en steunende gezelschap dat een enorme stapel aanbiedingsfolders van Duitse uitgeverijen door zat te werken. Ik was snel klaar, weinig klassieken, of wel, en dan zo duur dat ik het niet zonder blikken of blozen iemand aan zou durven raden.

Ik verwerk de aanmeldingen voor míjn boekenweekactiviteit: de lezing van Fik Meijer, zaterdag, in het Allard Pierson Museum, met een gesprek met H.J. Schoo. We organiseren dat met uitgeverij Athenaeum en het museum, en het zijn leuke bijeenkomsten die op een goede manier de Oudheid toegankelijk en van deze tijd maken. Het thema van Meijers nieuwe boek, Vreemd volk, integratie en discriminatie in de Oudheid, leent zich daar natuurlijk uitstekend voor. Al moet ik zeggen dat wat mij uit Vreemd volk vooral weer eens bleek, is dat de Grieken en Romeinen vooral heel vreemd zijn als je ze vergelijkt met de mensen nu.

Vanavond geen boeken, maar de documentaire rond Wouter Bos. Nooit helemaal geweten wat ik met hem aan moest - ik zit wat linkser in het spectrum -, maar wel erg sterk hoe hij zich bloot durft te geven. Ontluisterend bloot, dat wel.

Daan :: 18 maart 2007 :: Olst, Wijhe en het Christelijke boekenweekgeschenk

Amsterdam Amstel - Utrecht - Driebergen-Zeist - Ede-Wageningen - Arnhem - Nijmegen - Arnhem - Dieren - Zutphen - Deventer - Olst - Wijhe - Zwolle - Amersfoort - Amsterdam Centraal - Amsterdam Amstel.

Ik kwam er maar niet uit waar ik heen wilde met mijn gratis kaartje, dus besloot ik op station Amstel gewoon de eerste de beste Intercity te nemen. Het werd Nijmegen. In Nijmegen reed de trein naar Roosendaal net weg (met overstap Den Bosch naar Amsterdam), dus pakte ik de trein naar Zwolle. Daar weerstond ik de verleiding van Groningen en Leeuwarden, maar reed de trein naar Amsterdam net weg. Na een half uur, doorgebracht in de Zwolse stationsbrasserie, waar men met de jas aan eet en Nicolette de thee schenkt, eindelijk naar huis. Ditmaal was de trein vol. Ging iedereen nu naar huis om nog thuis te avondeten, of was het Noorden gewoon populairder dan het (Zuid-)Oosten? Opeens zag ik nu ook mensen met boekenweekgeschenken, heel veel mensen. En allemaal wilden we een stempel van de conducteur in hun geschenk, een kinderachtig genoegen dat je boek meer is dan gelezen.

Want lezen, daar had ik wel tijd voor (er zijn websites die er hun naam aan ontlenen), en gelegenheid: ik ben immer zwaarbeladen met minstens twee, liefst drie boeken voor lezing naar gelang de stemming. Mijn plichtsgevoel (je bent maar tien dagen lang boekbladblogger) en nieuwsgierigheid brachten mij net na Utrecht bij De schrijversclub, een vijftal eerder verschenen verhalen van Adrian Plass bijeengeschreven tot een raamvertelling. Het is het actieboek van de Week van het Christelijke Boek (motto: Blijmoedigheid maakt het leven tot een feest; vrolijkheid en relativering in woord en beeld), die gelijk loopt aan de gewone boekenweek. De verhalen gaan in meerderheid over gelukkige jeugden, met een beetje schuldgevoel en strijd met emoties. En met God dus. Niet echt flonkerend taalgebruik, maar het laatste verhaal was wel aardig: mensen wordt verlossing beloofd als ze driemaal per week de berg Snowdon in Wales zouden beklimmen. Leuk gek, beetje 'Lof der Zotheid', maar ook stichtelijk: lul niet zoveel, gewoon doen en vertrouwen.

'Maar wat betekent het? Wat kunnen we er als christenen mee? Waartoe dient het?' Het ligt er wat dik op, bijna zo nadrukkelijk als het christelijke boekenweekgeschenk lezen op zondag: dit boekje is nuttig, helpt bij de noodzakelijke reflectie (op eigen persoon, kerk, maatschappij, bijbel, ga zo maar door), reflecteerde ik net na Zutphen. En even serieus als het doel, is ook de inhoud: het blijft netjes realistisch (als we bekeringen en wonderen daar voor het gemak even bij betrekken) en het beloofde 'humoristische beeld' van worstelende christenen valt wat tegen. Is dat het verschil tussen de christelijke en de algemene boekenweek? Serieus, nuttig realisme tegenover de vrijere, af en toe grensoverschrijdender opvatting van de algemenen? En doet de christelijke boekhandel nou ook andere dingen deze dagen in blijmoedigheid dan wij ironisch?

Gelukkig had ik ook lichter en minder bevindelijk bezwaard leesmateriaal bij me, en na de hagelstormen bij Zwolle was er een droge thuiskomst, net voor een nieuwe hagelbui Amsterdam weer verduisterde. En al ben ik Olst en Wijhe dan deze keer weer niet in geweest, ik ga ontspannen de tweede helft van de boekenweek in.

Daan :: 17 maart 2007 :: Camping Het Spui

9.30. Een dag die spektakel belooft! Gummbah komt signeren, en A.F.Th. in Haarem, en op een vrije dag valt veel extra aanloop te verwachten.

10.45. Het is nog rustig in de winkel. Ik kom eindelijk toe aan de vooralsnog teleurstellende beantwoording per mail van een vraag naar Nederlandse bloemlezingen van de Latijnse literatuur. Teleurstellend, want er is niets. Maar Komt een Griek bij de dokter dan, die bloemlezing met humor uit de Oudheid? Zulke bloemlezingen zijn er wel, thematisch geordend. Had ik daar niet eerder wat over opgezocht? Er blijkt een heel lijstje te staan in een kleine scriptie van me van een paar jaar geleden. Ik had gewoon te ver gezocht.
Terwijl ik mijn collega over mijn doorbraak vertel, merk ik dat zij er ook één heeft. Na een multidisciplinaire afdeling 'urban affairs' (architectuur, sociologie, geschiedenis) met een andere collega te hebben opgezet werkt zij nu aan een plank 'milieu en de toekomst' (wetenschap, economie, management, in lijn met An Inconvenient Truth en Cradle to Cradle). Via allerlei omwegen vindt ze titel na titel om te bestellen, de een nog interessanter en aantrekkelijker vormgegeven dan de ander. Maar zijn al die omwegen wel nodig? Eén klein uitgeverijtje in de V.S. blijkt er een heel fonds met zulke boeken op na te houden!

11.00. Ik kom buiten voor m'n pauze, en zie het lieverdje al helemaal getransformeerd. Fier draagt hij nu het bordje 'Camping Het Spui'. Voor het Nieuwscentrum zijn collega's de campingwas aan het uithangen. Gummbah komt Op de camping signeren, en waar anders dan 'op de camping'? Liefst zelfs in een caravan, en die komt ook, later vandaag.

11.30. Na mijn boodschappen even binnengelopen bij de concurrent aan het Koningsplein om een vriendin op te zoeken die daar werkt. Een nar drukt me een Selexyz-tegoedkaart in de hand. Op sommige kaarten staat al tegoed, soms wel honderd euro. Selexyz speelt Sinterklaas! Kan onze camping daar wel tegenop?

13.25. De caravan komt! Een fantastische, rode, tot op de draad versleten caravan. Maar daar is ook politie! Zouden ze moeilijk gaan doen? Eh, ja.

De camping moet het zonder caravan doen. Toch komt Chris van het Nieuwscentrum even later met badmintonrackets binnenlopen. Het zal niet tot naturistisch sporten, zo fijngevoelig door Gummbah getekend, komen, maar we laten de sfeer niet verpesten.

14.00. Gummbah has arrived. Een rij tot ver op het campingterrein staat geduldig te wachten tot de absurdist een boekje wil tekenen. En als ik zeg tekenen, dan bedoel ik tekenen. Iedereen krijgt een persoonlijke tekening. Iedereen, tweeënhalf uur lang.

15.05. Een druizelig buitje zet in. Het badmintonnen wordt gestaakt, de menigte dringt onder het zonnescherm van het Nieuwscentrum, enthousiast alsof het blijspel 'Tips voor de doden' ('gebaseerd op de roman 'Het wachtwoord was onsmakelijk', tweede kopje koffie gratis, onbeperkt gevulde eieren eten voor maar liefst 10 euro, zelf muziek meenemen, wel even bellen van tevoren, vol is vol, tekst ook in het Arabisch verkrijgbaar, entree gratis, toilet 50 cent, airco!! Bent u een elfjarig meisje? Geen nood! Voor een ballonnenvouwer wordt gezorgd! De NS zet bussen in! Herhaling!') hedenavond wordt gespeeld.

15.30. De drukte komt in golven, maar dikwijls staat het voor de kassa drie rotten dik. Men koopt vanalles, veelal literatuur, maar ook filosofie of geschiedenis, of studieboeken. En bij alles, in welke taal dan ook, vraagt men een boekenweekgeschenk. Tja. Als u het boekje dan ook daadwerkelijk leest…

17.05. Ook bij Connie Palmens Lucifer vraagt men ernaar. Een jongen in legergroene jas, met gitaar op de rug, schuift me een briefje met de titel toe '+ boekenweekgeschenk'.

'You give me book?'
'Sorry?'
'You have this book to give me?'
Klantvriendelijk wijs ik hem het boek aan.
'And the promotional gift. Is most important. For traveling by train.'

18.00. Een geslaagde dag. Nu een welverdiende vrije zondag, met vrij reizen en lezen in de trein. Maar waarnaartoe? Maandag de uitkomst…

Daan :: 16 maart 2007 :: Om het boekenweekgeschenk

Het wordt druk zondag in de treinen. Een groot publiek van boekenlezers, of althans –kopers en bibliotheekleden neemt de trein met het boekenweekgeschenk. En waar gaat de reis naar toe? Het volle voordeel naar Groningen (‘daar is een tentoonstelling die ik wil zien’) of Maastricht, familiebezoek in Den Haag of eindelijk eens naar Den Bosch (‘nog nooit geweest’). En Den Bosch heeft wel meer voordelen, want in het kader van het molenjaar is daar een expositie van schilderijen met molens. Een enkeling heeft ambitieuzer reisdoelen.

‘Mag ik het Turkse boekenweekgeschenk?’

‘Ja, ik ga binnenkort naar Istanbul. Want zie je, ik ken Pools.’
‘Pools?’
‘Ja, en vanuit het Pools herken ik wel wat tekens in het Turks, en dat wil ik dan wel leren.’

Mensen komen nu eenmaal om het boekenweekgeschenk.

‘Boekenweekgeschenk erbij?’
‘Ja, daar kom ik toch om?’

De een wil het voor de goedkope zondagrit, de ander voor de verzameling.

‘Nee dat boek hoeft niet ingepakt. Het boekenweekgeschenk wel.’
‘Het boekenweekgeschenk dus wel ingepakt?’
‘Ja, dat is voor oma. Voor haar verzameling. Ze heeft ze allemaal.’
‘Allemaal?’
‘Ja, vanaf de eerste.’

En een enkeling belooft me het te gaan lezen, ‘echt’. Ook de Turkse exemplaren? Ik had de kans vandaag niet om het mensen te vragen. Er was bij mij vooral vraag naar het Nederlandse exemplaar. Toch gaat Köprü bij ons ook goed, en misschien ligt dat wel aan onze afdeling Turks (iets om in toekomstige verdeelsleutels mee te nemen?). Met de grootte van de turkofone gemeenschap in de grachtengordel kan het niet veel te maken hebben. En al suggereert de Turkse aankondiging in de etalage iets anders, we beheersen het Turks (of het Pools) niet allemaal, en zo sta je wel snel met je mond vol tanden. Blijkbaar hoef je geen Turks of Pools te kennen om het woord Köprü nog op te vangen, want ook deze transactie werd uiteindelijk tot tevredenheid gesloten.

Zaterdag spektakel bij Athenaeum Boekhandel. Gummbah komt naar Camping Het Spui, signeren in een caravan, en in Haarlem komt A.F.Th.!

Daan :: 15 maart 2007 :: Freek & Fens: humor, daar houden we van

Oude anekdotes doen het altijd goed als grap, maar door ouderdom verslijten ze ook. Zo ging de anekdote in onze familie van die achteroom die in een bui van grote dronkenschap uit had geroepen: 'Humor, daar houd ik van.' De anekdote werd altijd met een grijns verteld, maar wat er nu grappig aan was? De volstrekte vanzelfsprekendheid van de opmerking, de onzinnige alomvattendheid? Of zei hij daarmee dat hij dus niet van eten, vrouwen, mannen hield? Of was het gewoon de lol die oompje opriep, de goede drinker, drinkende grappenmaker?

Een collega, zich ternauwernood staande houden tussen hoog opgetaste stapels Gummbah, Van de zotten en allerhande boekenweekparafernalia, riep nog net voor de boekenweek uit: 'maar ik houd helemaal niet van humor!' Toch kun je wel met haar lachen zoals het ongetwijfeld lachen was met mijn achteroom. Misschien stond haar het dwingende van het thema tegen. Zo ongeveer alsof je een jaar lang verliefd bent, en dat dat mooi en fijn en aardig is, en dan is het Valentijnsdag en dan is dat hele gevoel besmet. Want dan moet het opeens.

Voorlopig trekt weinig zich in mijn omgeving aan van die dwang tot lachen. Ik schreef voor Recensieweb een korte recensie van De brug: een interessant boekje, niet heel erg kritisch of scherp, maar lezenswaardig, een boekenweekgeschenk dat nu eens wel boeit en niet ergert in de kleine ruimte die het gegeven is. Maar grappig? Ook Kees Fens' essay is sterk analytisch en vooral serieus. Als hij voorbeelden noemt, dan is hij zo beschrijvend dat je de grap al aan 't onleden bent nog voordat je de grap begrepen hebt.

De boekhandels zelf zijn gevuld met mensen die ernstig hun boekenkeus doen en nog ernstiger over hun rechten op één, twee of drie boekenweekgeschenken. En het leesvoer – kranten, tijdschriften ­– dat ik met groot genoegen in te grote mate voor mijn vrije donderdag heb meegenomen, is ook grap- en grolloos. Zoals het hoort, maar ja, moest het deze week niet net op een andere manier?

Vanavond zouden we het erover gaan hebben. Boekenweekessayist Kees Fens en cabaretier Freek de Jonge zouden in gesprek gaan over humor en literatuur in academisch-cultureel centrum Spui 25. De mannen hadden elkaar nog nooit ontmoet en de confrontatie tussen de breekbare oude criticus en de vitale grappenmaker beloofde van tevoren al veel. Zou Fens los komen van zijn ernst? Zou Freek zich kunnen inhouden, zou hij niet te veel Fens' show stelen? Het gesprek werd al snel persoonlijk, en daarmee minder serieus, grappiger, interessanter.

Over het opzoeken van grenzen, een basisprincipe van humor. Freek twijfelde zijn grap 'Waarom kwam mijn moeder niet klaar met vaders dood?' te maken als zij in de zaal zat, maar deed het toch. Fens bekende dat niet te kunnen, niet te durven, die afstand te nemen die humor mogelijk maakt. Over hun jeugd. Freeks vader kwam altijd terug van begrafenissen met twee of drie moppen, Fens vertelde over de snik die in de katholieke begrafenissen ergens in de Latijnse zang altijd op hetzelfde moment bij de familie van de overledene uitbrak. Grappig? Ja, vond hij, maar hij lacht altijd om dingen waar je niet om hoort te lachen: begrafenisadvertenties met 'we zullen je humor missen', de tirades van Van Gaal. Een ambtenaar van burgerlijke stand die begint met 'Het huwelijk is een neus. Je haalt eruit wat erin zit'.

Freek had gesproken over de moeite om te spelen met de verwachtingen van zijn publiek, om het grappig te houden zonder gemakkelijk te laten worden. En Fens, een groot fan van Freek (Freek, in een flauwer moment: 'Nu mag ik zeggen dat ik Fens heb.'), vurig: 'Maar je mag niet zwichten! Gewoon doorgaan.' Freek was voor hem, met Van Kooten & De Bie, de definitieve norm voor humor, de standaard die niet meer overtroffen werd. Een laatste vraag probeert de literatuur ook nog in dit persoonlijke gesprek over humor te betrekken: is die definitieve standaard er ook voor literatuur? Nee, zei Fens, niet voor poëzie, daar volstaat het oude interpreteren à la Merlyn niet meer. Maar toen hij Hermans pas herlas, zo sober, zo betekenisrijk... zo goed leest hij ze niet meer tegenwoordig.

Ik geloof dat ik ook wel van humor houd, maar in een bijzin, zoals bij Fens en Freek, bij verhalen die er echt toe doen.

Daan :: 14 maart 2007 :: Zomaar weggelopen!

De vlag mag uit! Het werd me gepresenteerd als een halsbrekend karwei, potentieel een vroegtijdig einde aan een actieve boekenweek, maar dat valt mee. Het is even zoeken, want de vlag is zorgvuldig weggestopt, uit zicht, maar dan is het een kleine moeite. Het raam open – nee niet dit raam, het volgende –, openhouden – daar was dat stapeltje houtjes dus voor – en dan het raam uitreiken met stok en vlag. Hij vangt meteen wind. Op het Spui is de boekenweek ook begonnen!

Druppelsgewijs komen nu ook de klanten binnen. Van een enkeling kan je merken dat ze hebben gewacht op de boekenweek voor een aankoop die voor weken of maanden volstaat. De suggestie dat sommigen wel erg lang op deze boekenweek gewacht hebben, wordt op zijn minst gewekt als de titels op het verlanglijstje inmiddels uitverkocht zijn of in prijs verlaagd. Maar de sfeer is goed onder klant en boekverkoper. Gisteren was het rustig, erg rustig, vandaag blijven we lekker in beweging. En het betaalt zich uit: één dag storm lijkt twee dagen stilte te overtreffen in omzet. De boekenweekgeschenken vliegen ondertussen als warme broodjes over de toonbank (eigenaardige uitdrukking eigenlijk).

‘Die hoef je niet in te pakken, hoor.’
De kinderen krijgen boeken cadeau, maar het geschenk hoeft niet ingepakt. Vanmiddag is Geert Mak in de Nieuwe Kerk, en niet alleen deze klant is voornemens het geschenk daar te laten signeren.
‘Ik heb nauwkeurig opdracht gekregen. Het boekenweekgeschenk, en gesigneerd, anders niets. Ze hebben al een hele rij in de kast, allemaal gesigneerd.’

Tussen de bedrijven door werk ik op kousenvoeten – we hebben vloerbedekking liggen – de etalages bij. In de boekenweekgeschenketalage (waar het 68 graden werd volgens Herm), hang ik het Boekenbalstringetje (zie mijn boekenbalblog) op, een andere etalage vullen we met nieuwe boeken. Allerlei, niet alleen de humorboeken, gewoon een goede doorsnee van wat de winkel te bieden heeft, van Engels tot antropologie tot antieke religies tot kunst. Geen humor, wel mooie boeken. Een begin van hilariteit ontstaat toch als iemand mijn lege schoenen aantreft en al haar conclusies trekt: ‘Daar heeft iemand zijn schoenen laten staan. Zou hij zomaar… Hij is zomaar weggelopen, heeft-ie z’n schoenen laten staan!’ Waarom heb ik dat nu zo snel ontzenuwd? Dit had een goede grap kunnen worden. Ik ben te serieus voor dit thema.

Morgen ben ik vrij, maar ik denk dat ik in Utrecht wel een boekhandel binnenloop om eens te kijken hoe men ’t daar doet, en morgenavond gaan Kees Fens en Freek de Jonge in Spui 25 met elkaar in gesprek over humor. Dan ook berichten uit Haarlem, waar Oek de Jong vanavond signeert. Morgen dus toch meer boekenweek, meer humor.

p.s. In de loop van de dag zijn snapshots van het boekenbal verschenen op http://www.lichtvoetigboekenbal.nl/. Ik sta er zelf tussen, met die honderden anderen, van lief glimlachend tot bulderend van het lachen (vooral na twaalven).

Daan :: 14 maart 2007 :: De derde Regel voor Grote Feesten

De eerste keer, en hoe je je daar op voorbereidt. De weinige informatie die ik tot me had genomen was Henk Kraima's toezegging in zijn blog dat er driehonderd (al dan niet te herkennen) auteurs zouden zijn, en Maarten Asschers opmerking dat het vol zou zijn, dat er verder verrassend veel mensen rond zouden lopen die je wel persoonlijk kent, en verrassend veel mensen die je absoluut niet kent. Het mocht dus geen verrassing zijn dat ik Lof der zotheid-vertaler Harm-Jan van Dam aantrof, bij wie ik een paar jaar geleden nog in de collegebankjes zat, en enkele goede vrienden. Evenmin mocht het een verrassing zijn dat ik later, op zoek naar mijn collega's, nog best lang door een overvolle Stadsschouwburg dwaalde.

De Regels voor Grote Feesten (voor Onzekere Mensen) lieten zich gelden: 1. kom niet alleen, 2. blijf niet alleen. Ja, de mensen van Athenaeum Boekhandel waren er wel, ik had ze langs zien flitsen ergens aan het begin van de avond, maar waar? Nonchalant doorwandelend, ietwat under-dressed (was ik de enige man zonder pak en das?), slechts in gezelschap van een steeds leger wordend glas bier, voelde ik me steeds anoniemer worden op een feest dat voor anderen was bedoeld.

Er is een derde Regel: maak je geen zorgen. Mijn glas was nog niet lang leeg - ik dronk met mate - toen ik kon aanhaken bij de door de Boekenbalwol geverfde Herm en Reny, en in het kielzog van hun handenschudden en bijpraten kwam ik tot rust. Dit was gewoon een erg leuk Groot Feest, analyseerde ik, en ik was wel tevreden met die analyse. Het grote verschil met andere grote Grote Feesten was het grote aantal bekende gezichten: driehonderd schrijvers en een groot aantal boekenvakkers. Bijkomend voordeel van dit Feest was dus ook het aapjes kijken, al waren er minder aapjes dan vorig jaar, vertrouwde men mij toe.

Er waren ook grappige aapjes: André van Duin was er, en een cabaretier als Marcel Verreck bleek in het voorbijgaan niet te beroerd om steun te betuigen aan welke grief je had tegen wie dan ook. Geen grote grief, eigenlijk had ik het heel erg naar mijn zin, Marcel, toch bedankt. En Marcel, misschien ben je het niet met me eens, misschien ben ik verwend met schrijvers en boekenvakkers bij die boekhandel, maar ik vond het erg leuk dat de buitenstaanders er waren: de grappenmakers en, natuurlijk, Kim van Kooten.

Hoe dan ook, een Groot Feest. Op het podium in de grote zaal, waar eerder vader Van Kooten theater over humor in de literatuur had gedaan, het ironie-leesteken werd geïntroduceerd en Kees Fens geridderd werd (wijzend op zijn lintje: 'ik voel me nu wel een beetje meneer Aart'), deed het lichtvoetige Boekenbal zijn eer aan. Er werd gedanst. In de gangen ouwehoerden de oudere gasten en netwerkten de managementlaag-boekenvakkers nog door, in de grote zaal swingden overwegend jonge boekenvakkers en een enkele schrijver, die hun de kans niet lieten ontnemen Feest te vieren. Zelfs niet door de zeurderige moderne beats.

Het werd te laat. Met als souvenirs een Harry Mulisch-ballon en een Boekenbal-string (een blauw niemendalletje met gouden opdruk van een nar, maar toch wel iets dat uitleg behoeft tegenover mijn vriendin) fietste ik naar huis en stelde tot mijn grote verdriet vast dat ik nog maar vierenhalf uur te slapen had. Ik had me misschien beter wél zorgen kunnen maken om de tijd. Au.

Daan :: 13 maart 2007 :: In afwachting van de storm

Het kwam niet meer van een terrasje, de zon was om zes uur al te ver onder de Amsterdamse gevels weggezakt. Ik ging nog even langs bij een vriend. Hij haalde de NRC erbij en sprak zijn onbegrip uit over de volgorde van de tien Beste boeken. De avonden op 9, dat kon toch niet? En Mulisch op 1, onbegrijpelijk. Ik vertelde over de recensent bij Recensieweb die De ontdekking in het kader van de actie van NPS en NRC Handelsblad besprak, Jona Lendering. Hij had me gezegd op Adbolah te zullen stemmen om Mulisch van de winst af te houden. Hij had er de argumenten voor, maar draaide uiteindelijk bij: een plaats in de toptien verdiende het toch wel.

En ach, hoe hadden de lijstjes eruit gezien als evenveel mensen als voor de NS Publieksprijs (24.976) of voor de provinciale staten (46,3 procent van de kiesgerechtigden) hadden gestemd? Had Reve dan de toptien gehaald? En, maar dat bedacht ik me later pas, maakt dat eigenlijk uit? Niet de lijstjes, maar de vele (voor drie stemmen tellende) motivaties erbij maakten deze verkiezing interessant. Het zet mensen aan tot nadenken over waarom een boek voor hen de beste is. Het zet aan tot méér dan kopen, méér dan alleen lezen.

Gisteren hebben we de etalages al leeggemaakt, nu worden ze ingericht. 'Voor zessen,' kondigt winkelchef Herm aan, 'moeten de etalages klaar zijn, vol met boekenweekgeschenken.' Gisteren hebben we de etalages al leeggemaakt, nu worden ze ingericht. 'Voor zessen,' kondigt winkelchef Herm aan, 'moeten de etalages klaar zijn, vol met boekenweekgeschenken.' Terwijl er in de etalage gewerkt wordt - met de zon op de ruiten Death Valley aan het Spui, toptemperaturen en een Herm die posters verknipt voor het ultieme vele-boeken-collage-gevoel - is het in de winkel rustig. Erg rustig, Death Valley-achtig rustig. En als mensen dan aan de kassa verschijnen, vragen ze naar het boekenweekgeschenk, vangen dan bot en laten uiteindelijk de aankoop-in-spe liggen. Tot morgen!

Dat het niet alleen bij ons zo gaat, ontdekte ik toen ik in mijn pauze even bij de openbare bibliotheek langsging. Ook daar de vraag naar het boekenweekgeschenk. 'Morgen pas, mevrouw, morgen.' Mevrouw wist nog wel beleefd tevreden te lachen om het geleende, maar de teleurstelling was net zo zichtbaar, dat ze een dag te vroeg haar reservering had opgehaald. Wat is dat toch met dat boekenweekgeschenk?

Voorlopig is het een Extreem Rustige Dag, met jaloerse blikken naar de overkant, waar toeristen het bier drinken dat wij hard verdienen, naar het Spui waar andere toeristen keuvelen met duiven, en de hotdogverkoper zijn bruine boterham met kaas eet als lunch. Een dag met gewoon moeilijke vragen, liefst naar niet-leverbare titels, zoektochten naar bestellingen, het opschudden van displays en het aanvullen van de kasten. Er is ons echter een belegering aangekondigd die die van vorig jaar (zie helemaal onderaan het Boekblad-prikbord) misschien doet vergeten, een eerste windstoot om de stilte te doorbreken. Spannend!

Ook spannend: vanavond mijn eerste boekenbal!

Daan :: 12 maart 2007 :: Gezellig avondje van het boek

Het was gezellig gisteravond. Iedereen was er, en wie er niet was, zochten we achteraf op. Tante Elsbeth, ome Adriaan, zelfs mensen van wie we eigenlijk niet beter wisten dat ze in een ver buitenland zaten - Rosita S., Geert M. - konden erbij zijn. En het werd gezellig. Ja, officieel kon je winnen, dat is waar, en dus was tante Elsbeth wat streng, Naema wel fanatiek (over Couperus), maar eigenlijk was het allemaal voor de leuk. Er waren kinderfoto's van schrijvers, moesten we raden wie het was, er waren lastige vragen over boeken (hoeveel bij naam genoemde personages bevat Oorlog en vrede? Hoe pleegde Madame Bovary zelfmoord?), en minder lastige (wie schreef De vliegeraar, wat is het vervolg op Komt een vrouw bij de dokter?), en de score ging mooi gelijk op, tot in een spannende finale Nelleke de vertegenwoordigers van de andere teams te snel en te slim af was.

Een gezellige avond, zeker - kopje thee, stukje chocolade - je kon lekker meedoen met vragen beantwoorden, vaststellen dat je evenveel - of weinig - wist, de spelers waren sympathiek, en de fragmenten waren leuk. Zo was er uniek beeldmateriaal van Tolstoj, stukjes Koot&Bie en Jiskefet, en in een oud filmpje vroeg Van Dis (ome Adriaan) aan Fay Weldon waarom haar mannelijke personages zo 'flat' waren. Ze ging er lekker tegenin. Dat miste ik wel een beetje gisteren, de confrontatie, de kritiek. Oké, deze mensen lézen de boeken waar ze het over hebben (behalve de boeken van Kluun dus, blijkt als Goedkoop ernaar vraagt), maar om de uitdaging aan te gaan met die knusse AKO-uitreikingen bij RTL Boulevard moeten de publieken toch wel wat meer bieden?

Dat wat de kritiek betreft. Het was wel een leuke avond, en er was ook nieuws. De avond bevatte ook een uitreiking. Geert Mak mocht de toptien presenteren van Het beste boek en moest met lichte verontwaardiging constateren dat men De avonden wel erg laag had geplaatst (9), en de zijns inziens enig juiste winnaar Multatuli onterecht op 3. De ontdekking van de hemel bleek het te zijn, en Mulisch kwam aan de telefoon, zoals te verwachten absoluut niet verrast. Hij had ook nog een nieuwtje: hij was bezig met een nieuw beste boek, was zelfs, met een zwangerschapsmetafoor, 'over tijd'.

Ik heb de verleiding weerstaan de literaire Van Kooten & De Bie-avond te kijken en Het schervengericht uitgelezen. Lang volgehouden spanningsbogen door een ingenieus systeem van aanwijzingen en telkens uitgestelde confrontaties. Een genot om te lezen.

En dan, vandaag de laatste klusjes, de laatste cb-bestellingen voor de boekenweek, en twee dingen om naar uit te kijken: een terrasje straks, en over twee dagen mijn eerste boekenweek aan het front.

Het programma is hier nog eens te bekijken.

Daan :: 24 juli 2006, 15:30 :: het Midden-Oosten (3): Joris Luyendijk

'Voor ik correspondent werd, dacht ik dat nieuws ging over het belangrijkste in de wereld. Maar na een halfjaar als correspondent besefte ik dat dit een misvatting was. Nieuws is wat afwijkt van het alledaagse, de uitzondering op de regel. En met een onbekende wereld als de Arabische krijg je dan vertekening. Als op de Dam wordt geschoten, is dat nieuws, maar Nederlanders weten ook dat daar normaal niet wordt geschoten. Ze zijn er zelf wel eens geweest, of kennen iemand die er veilig van is teruggekeerd. Maar hoeveel weten Nederlanders van het dagelijks leven in een Arabisch land? Voor ik naar Syrië ging, had ik op het nieuws beelden gezien van "woedende demonstranten in Syrië". Geen wonder dat ik concludeerde: die mensen haten ons, je bent je leven niet zeker in Syrië. Wie alleen de uitzondering krijgt, gaat deze aanzien voor de regel.'

Op deze en vele andere addertjes onder het gras van het nieuws, van de journalistiek, wijst Joris Luyendijk ons, begonnen als anthropoloog, toen schrijver over de Islam, en uiteindelijk Midden-Oosten-correspondent voor de Volkskrant en Radio 1, en voor NRC Handelsblad en het NOS-Journaal. In Het zijn net mensen. Beelden uit het Midden-Oosten. Hij is de buitenstaander, meer nog dan de andere westerse journalisten in het Midden-Oosten: hij draait voor het eerst mee in het molentje van de internationale journalistiek, ziet voor het eerst wat voor impact schijnbaar neutrale berichten kunnen hebben bij mensen die het hele plaatje niet zien. Hij ziet het alledaagse leven, eet en drinkt met doodgewone mensen, hoort moppen ('De tijd van de dictator is gekomen en God stuurt de Engel des Doods naar de hoofdstad om de dictator op te halen. Maar zoals dat gaat wordt de Engel meteen gearresteerd en gemarteld. "Waar is de dictator?" vraagt God boos als de Engel uitgeput terug is in de hemel. De Engel des Doods vertelt wat er gebeurd is, waarop God krijtwit en met bevende stem vraagt: "Je hebt toch niet mijn naam verraden?"'), ziet de angst en het gebrek. Maar dat is geen nieuws.

En als iets wél nieuws is, dan is de mogelijkheid tot wederhoor beperkt - bronnen zijn niet representatief, en als ze dat wel zijn, dan zijn er geen peilingen om dat te bevestigen, of ze liegen uit angst, of ze spreken de waarheid net genoeg dat ze hun leven en positie behouden. En dan, als je toch wat bij elkaar hebt geschreven, een basis van Reuter en andere internationale nieuwsbureaus, met een sausje van de door iedereen ingehuurde informanten, dan begint het probleem van de verwoording. Is er sprake van bezetting? Van terreur? Of verzet? (Jan Marijnissen verslikte zich hier pas ook in, in een interview met Penthouse.) Of apartheid?

Luyendijk leeft enige tijd zelf in Oost-Jeruzalem en maakt het zelf mee. Een ijzersterke analyse van internationale journalistiek, van onze indrukken van het Midden-Oosten en van het Midden-Oosten zelf. Lezen!

Daan :: 17 juli 2006, 10:30 :: Barneveld Noord

Tien jaar geleden, toen we nog op de Kapweg woonden, en ik naar school ging in Ede, en dus dagelijks (in ieder geval in de wintermaanden) gebruik maakte van station Barneveld Noord, was onderstaande beschrijving van nog steeds een groot schrijfster in spe de enige juiste:

In alle rust van de wereld boemelde ik op zondagochtend om tien voor negen van Amersfoort naar Ede. Temidden van een staaltje pure Hollandse schoonheid kwam de trein zonder opgaaf van reden tot stilstand, maar dit kon mij niet storen. Ik probeerde net oogcontact te maken met de vriendelijk uitziende herkauwers aan mijn rechterhand toen een barse stem ons door een krakende luidspreker de volgende mededeling deed: 'Barneveld Noord'. Ik keek geschrokken om mij heen. Rechts: weilanden, met daarin de eerder beschreven koeien. Links: bos.

Ik ben inmiddels school gegaan in Amsterdam en ben even uitgeschoold, en mijn vader is verhuisd naar Voorthuizen. Ik ben al geruime tijd niet meer op Barneveld Noord geweest. Tot vannacht. Vannacht stapte ik uit op Barneveld Noord, en ik kon mijn ogen niet geloven.

Dit is niet het perronnetje van vroeger. Sterker, als je bij nacht de trein uitstapt, dan ontvouwt zich een futuristisch schouwspel voor je ogen. Een met hel blauw verlicht gebouw van glas en staal van zeg, drie verdiepingen staat dan recht voor je, waar eens een amper gebruikt weiland was. Het transferium, heet dat, en dat heeft 9 miljoen gekost.

Leve de vooruitgang!

Daan :: 16 juli 2006, 11:35 :: S/LOG

Zeg Daan, heb je een vrije dag ofzo?
Eh, ja. Maar ik kom dan ook allerlei leuke en interessante dingen tegen en heb last van S/LOG.

Dat is een zojuist ontstaan begrip dat de term StudieOntwijkend Gedrag (= hangen op de kamer van je studentenkamer, in de armen van een andere student (die dan ook aan het soggen is), in een kroeg, veel te laat, in een park, op het strand, eigenlijk alles wat geen studie is in die vier à acht jaar dat je aan het studeren bent) parafraseert. Nu ik niet meer studeer, schrijf en lees ik vooral (naast het betaalde werk als academisch gekwalificeerde kassamiep), en soms heb je daar dan óók geen zin in. In het schrijven van die recensie van dat bejubelde maar jou weinig doende boek bijvoorbeeld, of een zinnige analyse van een uiterst relevant boek dat je weken geleden gelezen hebt. Of in doorploegen in het boek dat niet voor niets al maanden op je ligt te wachten op pagina zeshonderdzoveel.

Schrijf/LeesOG dus.

Maar je vindt dit vast ook leuk (of een kwestie van goedkope smaak), een bandje via VPRO 3voor12's Luisterpaal: de Wrinkle Neck Bulls met Pull the Brakes. Lekker.

Daan :: 16 juli 2006, 11:15 :: Vrij Nederland

Het weblog waar Benali zijn ervaringen deelt met de wereld is overigens van Vrij Nederland, het linkse tijdschrift dat voor steeds minder mensen het boegbeeld van hun politieke denken is. De site is behoorlijk uigebreid. Columns en weblogs staan integraal online, van artikelen staan aantrekkelijke teasers op de site, en VN heeft zelfs zijn archieven geopend, in casu de interviews met (inter-)nationale filmsterren. Leuk!

Lees Vrij Nederland dus.

Daan :: 16 juli 2006, 11:00 :: het Midden-Oosten (2): Benali in Beirut

En opeens is al dat gelees over het Midden-Oosten actueel. Opeens bombardeert Israël bij gebrek aan een zichtbare vijand Beirut, en komen er weer raketten terecht in Tel Aviv. Abdelkader 'moge hij nooit meer een roman schrijven' Benali is in Beirut en ondergaat het. Real-life journalistiek, zoals Nasr in Palestina (zie 9 juli) en Luyendijk in Caïro, Beirut en Oost-Jeruzalem (schrijf ik hopelijk vandaag nog over). Indrukwekkend.

Geplukt van Bieslog.

Daan :: 13 juli 2006, 9:00 :: Dying Darfur

Even een linkje die ik ook op de Sudan-pagina ga zetten: http://darfurisdying.com/, een spel dat in Darfur speelt. Sietske schrijft: 'Een beetje een macaber spel, maar toch wel realistisch.'

Daan :: 9 juli 2006, 12:05 :: het Midden-Oosten (1): Ramsey Nasr

Een tijdje geleden las ik voor Biblion de essaybundel Van de vijand en de muzikant van de acteur, dichter/schrijver en regisseur Ramsey Nasr. Hij is half-Palestijns, half-Nederlands en woont in Antwerpen, waar hij, tijdens de duur van de totstandkoming van de meeste van deze essays, stadsdichter was. In die functie kreeg hij nogal eens kritiek. Niet op zijn gedichten, want gedichtjes lezen mensen niet, maar op zijn meningen. Een stadsdichter mag geen mening hebben, blijkbaar, zeker niet in een stad waar het Vlaams Belang zo veel aanhang heeft.

Zo was hij op de Vlaame Boekenbeurs, een van de weinige gelegenheden waarbij boekhandelarm Vlaanderen zich aan een groter aanbod van boeken kan laven dan zeg, de stations-AKO op Barneveld Noord NS.

'Er zijn strips, romans, thrillers, signerende zangeressen, boeken over koken, Tolstoj en over je eigen vagina - alles wat gepubliceerd kan worden, vind je hier. De grenzen van de literatuur worden daarbij soms behoorlijk opgerekt, maar is dat erg? Natuurlijk niet. Het dient ter promotie van lezen. Van lectuur of literatuur. Het zou pas erg zijn wanneer op een boekenbeurs schaamteloos politiek bedreven zou worden. Een standje van - ik noem maar wat - Tibetaanse monniken die willen protesteren tegen hun Chinese bezetters. Of een standje van Holocaustontkenners. Of de ambassade van Israël. Dat alles kan natuurlijk niet.'

De ambassade van Israël heeft er wél een standje, mét foldertjes waarin de kaartjes de bezette gebieden niet bevatten. Of... ze bevatten ze wel, maar het lijkt gewoon een stukje van Israël te zijn. Dat stukje propaganda combineert de ambassade met het verkopen van de boeken van A.B. Yehoshua, David Grossmann en Amos Oz, die juist zeer kritisch tegenover de politieken van hun eigen bestuurders. Zulke ongerijmdheden stelt Nasr aan de kaak.

Hij krijgt de volle laag, van een journalist van De Morgen, wordt van anti-semitisme beschuldigd en krijgt Mein Kampf naar het hoofd geslingerd. Nasr verdedigt zich, met argumenten. En dat doet hij goed.

Maar hij beseft eens te meer, en de lezer met hem, dat kritiek op Israël altijd een felle reactie oproept, een beschuldigende, een die de nuance vaak ontkent. Het had hem bijna het stadsdichterschap gekost. In reactie op de bouw van De Muur schreef hij:

'Palestina zal uiteindelijk herrijzen. Het zal er anders uitzien dan vroeger, anders ook dan de EU aanvankelijk voor ogen stond; maar een droom zal werkelijkheid worden. Een Israëlische droom, met steun van onze regering [een VN-resolutie tegen de bouw van de muur werd door Nederland gesteund, maar later werd die steun afgezwakt. Bot zei 'dat de resolutie geen grote betekenis heeft']. Palestina zal in de nieuwe realiteit vele vlaggetjes uit mogen hangen, één voor Gaza en één voor elk ander lapje grond dat het toegewezen krijgt. Palestina wordt een archipel in een zee van nederzettingen en kolonistenwegen. Een zee voor de uitverkorenen. Ze zal de Palestijnse dorpen en steden van elkaar afsnijden, en ze zal de nederzettingen onderling en met Israël verbinden.

[...]

De enige oplossing voor het Palestijns-Israëlisch conflict is een ontmanteling van de nieuwe realiteit: opheffing van alle nederzettingen, afbraak van de muur, recht voor de vluchtelingen en volledige terugtrekking volgens internationaal recht.'

Daar zou hij wel eens gelijk in kunnen hebben, al is ook deze oplossing te ééndimensionaal (Joris Luyendijk, over wiens boek ik later wat hoop te schrijven, legt dat uit), maar het was reden voor de Antwerpse VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten) om aan te dringen de benoeming tot stadsdichter af te gelasten. Nasr stelt daarop heel helder tegenover de slachtofferargumenten van Israël die van de Palestijnen en eindigt heel erg terecht met 'Ik behoud mijn mening, niet als stadsdichter, maar als mens'.

Als mens én als schrijver zorgt Nasr ervoor dat dit een interessante bundel is, met sterke analyses van de Palestijns-Israëlische kwestie en van het buitenstaanderschap en prikkelende stukken over Palestijnse cultuur en het falend Nederlands cultuurbeleid.

Meer Midden-Oosten-analyse binnenkort in een stuk over Joris Luyendijks analyse van de internationale journalistiek en het Midden-Oosten in Het zijn net mensen.

Daan :: 7 juli 2006, 9:00 :: Loebjes

In de maand maart bereidde ik het voor, in de maanden april tot half juni liep de actie echt: de Loeb Classical Library-actie van Athenaeum Boekhandel. Het was een succes, we hebben veel mensen bereikt en veel boeken verkocht. Een beetje mosterd na de maaltijd, maar via Aldaily.com (een verzamelplaats van interessante stukken over (o.a.) kunst, letteren en politiek, die ik ook maar onlangs ontdekt heb) kwam ik op deze recensie van het speciale jubileumboekje van de reeks. Is ook meteen duidelijk waar ik me die maanden nou zo druk om maakte.

Daan :: 7 juli 2006, 9:00 :: Terug in Nederland

Ik ben terug in Nederland! Na een weekje samen met Sietske in Sharm el Sheik, sta ik weer aan boeken te trekken, mail ik weer over recensies, interview ik een schrijver en ga ik ook weer bloggen. Er is weer genoeg om over te schrijven. Jan & Warrick, onze Canadese reisgenoten in Laos, hebben hun foto's van Laos opgestuurd; de spectaculaire nasleep van een zeer interessante ontmoeting met twee oudere dames in de trein in 2002; Ramsey Nasr's Van de vijand en de muzikant en Joris Luyendijks Het zijn net mensen, die allebei op de Palestijns-Israëlische kwestie ingaan. En vast nog veel meer.

Daan :: 23 juni 2006, 9:00 :: Free civilization

Het heeft mij en vele anderen van veel nuttige dingen afgehouden: Civilization, een spel waarin je een beschaving moet opbouwen die machtiger, slimmer, groter is dan de rest. Ik weet dat Wouter er aan lijdt, en Jona en Marco (die hadden de laatste versie zelfs mee naar Iran, tot grote jaloezie van Wouter en mij), en pas sinds ik Civ (voor intimi) niet meer op nieuwe computers installeer, kom ik aan lezen, schrijven en sociaal leven toe.

Er is nu een levensgrote dreiging, die gevoed wordt door mijn sympathie voor open source-projecten. Op zoek naar leuke dingen voor mijn USB-stick, die inmiddels eigenlijk alleen maar een scherm, een toetsenbord en een besturingsprogramma mist om een volwaardige pc genoemd te worden., bracht Planet Download mij op weer een lijstje met USB-programmaatjes, en ditmaal spelletjes. En er blijkt zoiets te zijn als een open source-civ: Freeciv, 'cause civilization should be free! Klein, heel vergelijkbaar met de echte, en potentieel erg verslavend. Want nu kan ik het op elke computer spelen, met mijn USB-stickje. Misschien toch maar deïnstalleren...

Daan :: 23 juni 2006, 9:00 :: Oranje (2)

Even een historisch moment meepikken: ik stond gistermiddag eerste in de voetbaal van voetbalboekhandel bij uitstek Athenaeum Boekhandel. Ik verwacht dat de ontmaskering inmiddels heeft plaatsgevonden door de avondwedstrijd van gisteren. Hoewel... niemand kan voorspeld hebben dat Australië van Kroatië won. Toch?

Daan :: 20 juni 2006, 22:45 :: Oranje, ook in Indonesië

Dankzij zijn uitstekende lijstje met USB-software ben ik sinds enige tijd een vaste bezoeker van het weblog van Jeremy Wagstaff, die o.a. schrijft voor het Wall Street Journal. Zijn Loose wire blog, geschreven vanuit zijn correspondentenpositie in Indonesië, gaat over techniek, internet en marketing. En nu eens een keertje over ons. Ons, de Nederlanders, en die belachelijke broeken van Bavaria.

Het schijnt dat ze niet gedragen mogen worden op het WK, omdat de oranje broeken met de leeuwenstaartjes niet van de goede biersponsor zijn. Nu kan ik, de grote voetballiefhebber (en -kenner, ik sta 5e in de voetbalpool bij Athenaeum, het soccerminded bedrijf bij uitstek!), bijna-leeuwenhose-drager (dank aan Bas (op bass), de gulle gever, en aan Kees (Orestes), de charmante redder van een avond oncharmant) en chauvinist, daar best van zeggen dat ik het belachelijk vind. Maar het klinkt natuurlijk een stuk beter als Wagstaff dat doet.

Daan :: 18 juni 2006, 11:15 :: Basje op z'n bassje

Je vergeet het bijna door al die drukte (vrijdagavond de legendarische Berts Barbecue, met een winnend oranje, gisteravond boekverkoop gedaan voor Athenaeum bij de lezing van Madeleine Albright, en de vruchteloze pogingen om contact te krijgen met Sietske), maar vrijdagmiddag kreeg ik van mijn broertje (-tje, terwijl hij langer, slimmer, knapper is dan ik, en in ieder geval muzikaler, maar goed, die leeftijd blijft tellen) een demo van zijn bandje.

Stoicidae (La. stoicijnenwannabe's) bestaat naast Bas (op bass) uit Laurens, Hein, Jurgen en Thomas, en ze spelen harde maar harmonieuze gitaarmuziek. Ik kan de perfecte vergelijking niet maken (ik ben dan ook geen muziekrecensent, zal het wandelende muziekencyclopedie Pieter eens vragen), maar het is lekker! En broer is trots op Bas met z'n bass en op de andere mannen.

Ga naar hun site-in-construction of hun myspace-plekje, en luister eens. Daar gaan we nog meer van horen!

Daan :: 18 juni 2006, 10:00 :: Ochtend in Argos (4)

Aigisthos (Iwan) dicteert zijn monumentale roman (we zitten al op pagina 7304) aan Katherina

'Anderen, echte mannen misschien
Hij voelde zichzelf geen echte man
Een denker is geen echte man
Hij is een denker.'
Nee, schrap dat maar
Informatief kun je dat niet noemen
Opnieuw
'Anderen, echte mannen misschien
Die wel primair penis zijn, pas in tweede of latere plaats intellect
Die zouden dat wel leuk vinden
Een huis delen met een moeder en dochter...'

Meer Koinon speelt? Hier, hier en hier. En natuurlijk op de website van het stuk.

Daan :: 18 juni 2006, 10:00 :: Sietske

Er is weer nieuws van Sietske. Met haar gaat het - zo goed en zo kwaad - goed, maar in kamp Kalma is inmiddels cholera uitgebroken. Gelukkig heeft ze over een week verlof, en zien we elkaar over anderhalve week. Zie ook op de Sudanpagina.

Daan :: 16 juni 2006, 11:00 :: Boven is het stil

Ik ben een stille lezer. Af en toe wat gniffelen, een enkele keer hardop lachen (het gebeurde me met Bulnes, het gebeurt me met Voskuil), maar Martin Ros-neigingen heb ik tot nog toe niet gehad. Nee, ik lieg. Tommy Wieringa's Joe Speedboot, daar was ik lyrisch over, echt. Maar nu dit.

Magistraal! Fantastisch! Een geweldig boek, Peter! Dit móét je lezen, Mieke!

Boven is het stil van Gerbrand Bakker gaat over een boer op leeftijd. Hij houdt een boerderij met tien koeien, wat jongvee, drieëntwintig schapen, wat lakenvelder kippen en twee ezels draaiende en onderhoudt, zo goed en zo kwaad als dat gaat, zijn vader. Die is al geruime tijd niet meer in staat om mee te werken op de boerderij, en aan het begin van de roman... - nee, dit moet ik citeren.

'Ik heb vader naar boven gedaan. Nadat ik hem in een stoel had gezet, heb ik het bed uit elkaar gehaald. Hij bleef in die stoel zitten als een kalf van een paar minuten oud, nog voor hij schoongelikt is; met een ongestuurd wankelend hoofd en ogen die zich nergens aan hechten. Ik heb de dekens, lakens en de molton van het matras gerukt, het matras zelf en de beddenplanken tegen de wand gezet, en het hoofd- en voeteneinde losgeschroefd van de zijkanten. Ik probeerde zoveel mogelijk door mijn mond te ademen. De kamer - mijn kamer - had ik al leeggeruimd.
"Wat doe je?" vroeg hij.
"Je gaat verhuizen," zei ik.
"Ik wil hier blijven."
"Nee."'

Het versterkt de aftakeling van vader, maar ook voor Helmer, want zo heet onze boer, veranderen er dingen. Riet, die zou gaan trouwen met Helmers tweelingbroer Henk toen die bij een ongeluk omkwam, belt, na decennia stilte. Ze wil weer contact. En ze wil haar zoon, die ook Henk heet, bij Helmer onderbrengen als knecht.

Helmer stemt in.

Zijn stervende vader, de nieuwe Henk, en ook de bonte kraai die de dood lijkt af te wachten, brengen Helmer overpeinzingen van allerlei soort, over zijn ouders, over het besluit van vader dat na Henks dood híj de boerderij over zou nemen, en dus moest stoppen met zijn studie. Over Riet, over Ada, zijn buurvrouw. Over de knecht die ze vroeger hadden.

Maar waar Helmer niet over peinst, zijn zijn motivaties. Hij doet. En daarin is, beste Mieke, dit boek magistraal. Gerbrand Bakker vult niets in, hij psychologiseert niets, hij registreert. En wat hij registreert, is prachtig: simpele, gesublimeerde stilte, zwanger van onuitgesproken betekenissen. Hij laat het aan de lezer.

Kén je dat, Peter?

Dit is een fantastisch boek, en beter dan dit kan ik het niet zeggen. Je moet dit boek maar zelf lezen, Mieke.

Eveline en ik hopen Gerbrand Bakker binnenkort te interviewen voor Recensieweb. Eveline heeft voor Recensieweb de recensie geschreven: 'Hoogachting voor de lezer'. Gerbrand Bakker heeft een weblog.

Daan :: 15 juni 2006, 13:30 :: Borsklopperij/reclame

Mag een beetje ijdelheid als het tevens een goed doel dient? Mag reclame als je er zelf je ziel en zaligheid (Mag overdrijven?) in hebt gelegd? Op pagina 17 van de nieuwe Folia staat een advertentie voor het onderwijsbedrijfje van Jona en Marco, Livius Onderwijs, die ik vormgegeven heb.

Daan :: 11 juni 2006, 11:15 :: Koinon speelt (3)

Pylades (David) zet zijn mannelijkheid uiteen tegenover de slavinnetjes.

En heb ik jullie al verteld over mijn kwaliteiten als sporter?
Je moet mij zien golfen
Haarscherp in de hole
Je verwacht niet anders, hè, bij mij
Of tennissen
Ik sla als een god
Zeg, ik kan weer hoor
Deze man is weer op krachten
Jullie zijn me er drietje
Maar nu kan ik er weer tegenaan
... slavinnetjes een voor een af
Annette?
Clementine?
Dollie?
Jacqueline?
Annemarie?

Pylades af, achter de slavinnetjes aan

Meer Koinon speelt? Hier en hier.

Daan :: 11 juni 2006, 11:00 :: Visionair

Anton Constandse (1899-1985) was anarchist, maar ook journalist (Algemeen Dagblad) en essayist. In zijn essaybundel Het weerbarstige woord komen een aantal thema's rondom 'de macht van het woord' aan bod, waarbij zijn eigen, journalistiek-essayistische, anarchistische, atheïstische, gallicistisch/hispanistische interesses (het was nog een tijd waarin men met -ismen kon volstaan) de boventoon voeren. Niet helemaal meer van deze tijd, met de constante vergelijking met hegeliaanse schema's en het afzetten tegen het communisme, maar wel interessant, en niet in de laatste plaats omdat een interessant persoon ze heeft geschreven.

In een van zijn essays, 'Journalistiek en literatuur', laat hij zich van zijn meest apologetische kanten zien. De journalist, zegt hij, wordt steeds meer een auteur, nu (1978) grote krantenredacties steeds meer de ruimte geven aan individuen om onderzoek en verslag te doen. Om essays te schrijven bijvoorbeeld, een vorm die wel literair genoemd wordt, maar ook zeer journalistiek is.

Constandses punten zijn interessant - je moet ze zelf maar lezen, het lijkt erop dat er een herdruk komt van Het weerbarstige woord -, en in het kader van de steeds grotere aantallen free-lancers tot op zeker hoogte overtuigend. Al zijn er nog steeds, mede door bezuinigingen, grote, anonieme krantenredacties die niets literairs doen. Eén punt echter is wel erg interessant:

Ten slotte is er sprake van een ontmonopolisering van de kunst - ondanks de geprononceerde positie van kunstenaars - juist doordat veel meer dan vroeger romanschrijvers, dichters, journalisten, acteurs voortdurend en veelvuldig voor het volk verschijnen. Kunstenaars vormen een veel minder afgebakende groep dan vroeger.

Met de toegenomen losheid van spreken en de grotere moed om te schrijven is het aantal dergenen die op treffende, oorspronkelijke wijze uiting geven aan hun gevoelens en ervaringen ook zeer toegenomen. Er zijn radioprogramma's waarin ongeschoolde mannen en vrouwen op zo'n bijzondere manier verhalen wat ze hebben beleefd, dat ze onbewust grote vertellers blijken te zijn.

Er was onlangs een jonge vrouw aan het woord, die spontaan en ontroerend uiteenzette, waarom ze het kind in haar buik zo had gehaat en gevreesd, dat ze voor het welzijn van moeder en kind wel had moeten smeken om toepassing van abortus. [Constandse was ook een groot voorstander van seksuele hervormingen, dit zal wel in zijn plaatje gepast hebben.] Er komt misschien een tijd, dat kunstenaar of journalist zijn geen privilege meer is, geen groepskenmerk, maar een wijdverspreide mogelijkheid.

1978, en toen al een idee van internet.

Daan :: 10 juni 2006, 9:00 :: Inlezen

En dít is er dus te menen. Ik lees me in. Ik begon al met bestsellers, De alchemist en De Da Vinci Code, en nu doe ik het voor mijn afdelingen bij Athenaeum, inmiddels ook Religie. Van Bart Ehrman (de man die het Judas-evangelie becommentarieerde en, om maar even zijn serieuze kant te benadrukken, ook een editie+vertaling van de apostolische patres voor de Loeb-reeks verzorgde) las ik Truth and Fiction in the Da Vinci Code, een sober commentaar op de wetenschappelijke claims die Dan Browns bestseller doet. Belangrijkste punt: als we al zo weinig zinnigs kunnen zeggen over de historische Jezus (en Maria Magdalena) op basis van de eerste-eeuwse canonieke evangeliën, dan lukt dat zeker niet met de tweede-eeuwse niet-canonieke evangeliën. Jezus was niet getrouwd - hij geloofde, maakt Ehrman aannemelijk, dat het einde der tijden nabij was, en huwelijken waren niet bepaald gepast in zo'n context - en Maria Magdalena was niet zijn vrouw.

Ik lees meer in. Een van de boeken in mijn Religie-kast, van Jacob Slavenburg (die de Nag Hammadi-geschriften mede vertaalde in het Nederlands), De vrouw die Jezus lief had, beweert daarentegen dat Maria Magdalena wel degelijk Jezus' echtgenote was, weet zelfs tot in details de omgeving te schetsen waar de twee elkaar voor het eerst ontmoetten, en vertelt ons waar Maria heenging na Jezus' dood. Alleen, hij heeft het niet uit de evangeliën. Ook niet uit de gnostische evangeliën die in Nag Hammadi zijn gevonden. Zelfs niet uit heiligenlegendes als die in de Legenda aurea. Het is pure speculatie, en speculatie die met name een geloof lijkt te voeden. Slavenburg heeft een nieuwe mythe geschapen, die misschien meer aanspreekt dan de oude, maar zeker niet meer aanspraak op enige historische basis maakt.

So far, so good. Soms is het fijn vast te stellen dat je academische opleiding niet helemaal voor niets is geweest.

Jammergenoeg geldt dat niet voor iedereen. Vanochtend, bij een routineuze check van Cicero keuze, de top-vier/vijf van de boekenbijlage van de Volkskrant, trof ik De vrouw die Jezus lief had. Gert J. Peelen is zeer enthousiast over het boek. Ben ik nou gek?

Maar Peelen ook niet helemaal. Het ís interessant dat vrouwen een veel belangrijker rol speelden in de vroege kerk dan we altijd dachten, en het verkláárt misschien wel iets van de felle reactie van de kerk op film en boek Da Vinci Code. Maar dat had hij ook bij Ehrman kunnen lezen, en dan had hij niet zo'n non-boek voor Cicero keuze hoeven voor te dragen. Bah.

Daan :: 9 juni 2006, 22:15 :: Koinon speelt (2)

Beloofd is beloofd, en ik heb weer genoeg te menen om over te schrijven. Nog steeds ligt het Laosverslag er, en nu is er ook nog Ochtend in Argos. 17, 18 en 19 mei speelde Koinon speelt, afgelopen 7 juni was er een nakomertje: een voorstelling op een school in Hoorn. We waren al flink uit ons dak gegaan, na de derde voorstelling, maar nu kunnen de decorstukken terug in de kast (of in de tuin, zoals de rozenstruiken) en de kostuums kunnen aangepast worden voor zomerdagdracht (Douwe, can't wait to see you wear that tuinbroek in public).

Het was een succes. De spelers excelleerden, de bezoekers waren stil en lachten op de juiste momenten, zelfs de auteur kon om zijn eigen grappen lachen. Doorschrijven dus, en doorspelen, en doorregisseren. Én de DVD bekijken. Onderwijl maak ik wat screenshots, waarvan er wel een paar langs zullen komen de komende dagen. Nummer 1...

Orestes (Kees) en de slavinnetjes (Roosmarijn, Rianne en Marijn), die het de 'held' behoorlijk moeilijk maken:

KATHERINA - En jij doet niet waarvoor je hier gekomen bent
LYDIA - Meneer de held
DAPHNE - Jij laat je naar de logeerkamer leiden, dankuwel
KATHERINA - Alstublieft, glaasje water voor de nacht?
DAPHNE - Dankuwel en wat ik vragen wou: waar is het toilet?
LYDIA - Alstublieft, dankuwel
KATHERINA - Held. Wat dacht je, moord op het toilet?
DAPHNE - In de sanitair overtreffende trap? Agamemnon in bad, Klytaimnestra in 't toilet?

Daan :: 5 mei 2006, 9:00 :: Koinon speelt

Er zijn regels in het wereldje van websitebouwerij en -onderhouderij die ik maar niet onder de knie krijg. Regelmatig nieuwe content is er daar een van. Maar nu heb ik toch echt nieuws. Het stuk Ochtend in Argos, dat geïnspireerd is op het onderwerp van mijn scriptie - de twijfel van Orestes -, wordt 17, 18 en 19 mei opgevoerd! Voor meer informatie zie http://www.get-me.to/koinonspeelt

Daan :: 12 maart 2006, 15:30 :: Verkiezingen

Wat deed Daan vorig weekend op een GroenLinks-bakfiets in Amstelveen? Nou, vooral heel erg genieten. Ik heb er weer een reden bij om kinderen te willen. Wat is zo'n bakfiets lekker zeg :). En daarnaast heb ik geflyerd voor GroenLinks, met mobiele stemwijzers. Of het geholpen heeft, weet ik niet, maar de resultaten waren zeer de moeite waard: GroenLinks is een klein beetje gegroeid in Amstelveen, net geen zetel, maar toch. Meer...

Daan :: 3 maart 2006, 21:45 :: Nyala [1]

Hoera! Een teken van leven uit Nyala. Het netwerk lag plat daar (ook daar, het is net Nederland), dus vandaar dit late bericht. Meer... op /sudan.

Daan :: 28 februari 2006, 20:15 :: Herman in een bakje geitenkwark

Muziekje...

Daan :: 24 februari 2006, 12:30 :: Sudan

Sietske is gisterochtend vertrokken naar Parijs, vanwaaruit ze vanochtend via Londen is gevlogen. Vandaar zal ze iets na middernacht in Khartoem aankomen. Op de subpagina /sudan probeer ik Sietskes belevenissen over te brengen. Ook wil ik daar links over de situatie verzamelen.

Daan :: 21 februari 2006, 10:30 :: jungle [2]

Meer jungle. In html is het teken '<' zeer betekenisvol, en daarom pakt de browser de mededeling <hindi niet (inmiddels gerepareerd met een unicode-code); dit bracht Jona tot een tweede herkomst van het woord jangal: '"jungle" is volgens mij afgeleid van Farsi "jangal", een woord dat gebruikt wordt voor de grote wouden van Mazandaran, d.w.z. de provincie ten zuiden van de Kaspische Zee.' Dank!

Daan :: 16 februari 2006, 14:30 :: baan

Hoera! Daan is aan de baan! Afgelopen maandag kwam ik voor het tweede gesprek, vandaag kreeg ik bericht: ik word de nieuwe afdelingsbeheerder Klassieke Talen bij Athenaeum Boekhandel! Dit ga ik doen.

Daan :: 15 februari 2006, 11:00 :: jungle

Bij ons Laos-verslag gisteren aan thuisblijvers-tegen-hun-wil Douwe, Merith, Wouter en Guido, kwam de term 'jungle' een paar maal langs. Zoals nieuwsgierigheid iemand kan leiden tot het ontdekken van nieuwe diersoorten in Papua Nieuw-Guinea of van een graf in Egypte, zo leidt het ditmaal tot de herkomst van dat woord. Van Dale: -1847- Eng. <Hindi jangal (woestijn, woud)>. Dat weten we dan ook weer.

Daan :: 15 februari 2006, 10:30 :: terug

Zoals aangekondigd zijn we een tijdje op reis geweest, maar we zijn terug. En hoe. Sietske heeft van Dokters van de Wereld te horen gekregen dat ze haar graag uitzenden naar Soedan, Darfur om precies te zijn, om daar in een vluchtelingenkamp te gaan werken. Voor ons was dat al niet meer schrikken - we konden er meer dan een maand naar toe leven - en de veiligheidssituatie schijnt redelijk stabiel te zijn. Het is vergelijkbaar met een drukke straat in Amsterdam: als je je aan de regels houdt en alert bent, kan er eigenlijk niets gebeuren. Volgende week vertrekt Sietske. Hopelijk kunnen we jullie hier op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Ondertussen ben ik weer aan het solliciteren en klus ik gestaag door aan Recensieweb, waar momenteel recensies staan van de nieuwe Tim Krabbé, de nieuwe Annelies Verbeke (ik ben erg benieuwd - Slaap, haar debuut, werd terecht zeer geprezen -, hoop dat ik het boek van Eline, de recensente, kan lenen) en de nieuwe Brusselmans. Reden te over om even langs te gaan.

Hopelijk heb ik binnenkort over al deze onderwerpen binnenkort weer meer te melden.

Daan :: 29 december 2005, 19.00 :: welkom!

Welkom op de site van Daan en Sietske! Op deze plek moet de site van Sietske en Daan verrijzen. Daarop zullen onderdelen van de oude site van Daan een plekje vinden, maar vooral nieuwe stukjes.

Hieronder zie je de meest recente toevoegingen. Vandaag, 29 december, staat er nog bijzonder weinig, maar we hopen snel dingen toe te kunnen voegen. Hopelijk ook over onze vakantie in Laos in januari.

Blijf, kortom, de site bezoeken, dan zie je alles wel verschijnen. Tot ziens!

Daan en Sietske


< ^ > | print | eigen links