alles weg

Alles weg....

Eerst ging ik met één kleinzoon naar de kinderboerderij. Nu ga ik met twee kleine jongens beesten kijken. Mijn oudste kleinzoon huppelt op het pad, naar de alsmaar kleiner wordende kinderboerderij van Spijkenisse.

Eerst maken we een rondje dieren, mijn jongste kleinzoon verbaasd zich over al die vreemde wezens. Zijn wenkbrauwen zijn boogjes, wat is dat? Ik aai een varken met last van zonnebrand. Mijn oudste kleizoon wordt ongeduldig.

“Oma, dat varken stinkt, ik wil naar de tractor!” “Ja we gaan” zeg ik en denk met weemoed aan het varken dat zo jammerlijk omkwam bij de brand een aantal jaren geleden. Ach, deze is ook lief. Bij de zandbak waar de tractor staat, is niet veel schaduw. Was dat niet anders toen ik hier met hun moeder kwam?

Wat mis ik toch? Een man en een vrouw, ambtenaren naar ik aanneem, kijken naar de oude tractor. Pen en papier in de aanslag. Fier staat hij er nog en de kinderen zijn dol op hem. “officieel moet dat ding weg” hoor ik

Ik steek mijn stekels op. “Hoezo?” vraag ik, “de kinderen spelen er graag op” “Ja maar het moet veilig zijn” sussedeerd de vrouw mijn opkomende boosheid.

" Eerst bomen en struiken, dan de helft van de dieren, straks is alles weg, als de gemeente iets weghaalt dan duurt het weer jaren voordat er iets nieuws voor in de plaats komt,” mopper ik.

Gelukkig krijg ik bijval van de andere moeders en oma’s die er zijn. “Nog even en dan is er niets meer” mopper ik nog na. De man en de vrouw druipen af. De kinderen spelen verder en mijn jongste kleinzoon valt in slaap. In het zonnetje, denk ik aan hoe het vroeger was en plotseling weet ik wat ik mis.

Schaduw en een echte boerderij-sfeer.