Blackout

 

“Denk er om, kom niet te laat, want we gaan op tijd weg. “Natuurlijk”, zeg ik en leg de telefoon weg. De afspraak voor een dagje pretpark staat vast. De kinderen van mijn vriendin, kleinzoon en ik zijn op de dag van vertrek op tijd aanwezig.

De bus stond klaar, maar de belangrijkste persoon ontbrak. De vrouw met de portemonnee. Onder het genot van een kop koffie, wacht ik, samen met de chauffeur van de touringcar, tot ze komt. De bestuurder houdt van vertellen en binnen de kortste keer stort hij zijn hart bij mijn uit. Iedereen en alles passeert de revue. In korte tijd vertelt hij mij zijn levensloop en de plannen die hij heeft voor de toekomst.

Hier ziet hij het niet meer zitten, Nederland groeit dicht auto rijden is hier onmogelijk. Altijd die files. Nee, Hongarije dat is het, daar is nog toekomst. Hij heeft een Hongaarse vriendin. Al die regels hier, daar heb je geen regels. Nederland slipt dicht met auto’s, is zijn opvatting. Hij moppert nog even door.

Nou niet zo negatief hoor”, roep ik. “Je moet ook de positieve kanten van Nederland zien!” Maar volgens hem zijn die er niet en ik kan hem er niet van overtuigen. Ja, hij was een gezellige prater die buschauffeur. Een volgend onderwerp was, dat hij al twee maanden niet meer rookte. Een ware prestatie vond hijzelf. Ook drinken deed hij niet meer sinds hij een black-out had, op zijn werk. Ineens was er een donker wolkje aan de stralende, ochtend hemel.

“Black-out?”

Voordat ik verder kon vragen, was de vrouw met de centjes gearriveerd. ”Oké jongens inladen we gaan!”

5 september 1999 © Suze latorre.

terug