Kassel

Brutus.........

Begrazingsprojectpark Vogelenzang.

Lees ik op een bord, wanneer ik er langs rij met de bus. Terwijl ik lees, moet ik ineens aan hem denken. Waar zou hij zijn?

De volgende dag begin ik een telefonische speurtocht.

"Genetisch leeft hij voort mevrouw, maar hijzelf is er niet meer "

Met weemoed denk ik aan hem terug. Volgzaam is hij heengegaan waar alle stieren gaan als ze wat ouder worden. Nu heb ik niet veel verstand van vee en al helemaal niet van Schotse- Hooglanders. Maar één ding weet ik zeker, er is een hemel voor hem. Met veel dames.

Brutus een Schotse-Hooglanderstier. Bijzonder kalm en zachtmoedig. De koeiendames waren dol op hem, ja hij was erg in trek. Brutus waadde door sloten en plassen om maar bij de dames te zijn. Niets weer hield hem. Hij was een braaf dier met imposante horens en een groot machtig lijf vol van liefde. Alleen de boeren in de omtrek waren niet zo blij als er weer een Fries- Schotshooglandertje werd geboren. In de zomer stapte hij graag even in de sloot. Lekker koel na alle beslommeringen en inspanningen.

Soms had hij hulp nodig bij het verlaten van de stinkende bagger. De politie en de brandweer werden dan gealarmeerd. Met gillende sirenes kwamen dan de hulpverleners in actie en met trekken en duwen, werd hij gered van de verdrinkingsdood. Lankmoedig liet hij alles over zich heenkomen.

Sirenes!!

Weer stond Brutus in de sloot en met man en macht werd er getrokken en geduwd. Omstanders gaven goede raad hoe te handelen tijdens het gestoei met het reusachtige dier. En langzaam, met grote stinkende opstijgende luchtbellen, zakte hij verder in de bagger. Af en toe gaf hij een zucht, er was geen beweging in te krijgen.

Paniek!

Opgewonden liep men elkaar voor de voeten en men besloot een trekker te bestellen. Hulp was onderweg. Tijdens deze adempauze kreeg Brutus er genoeg van en met een machtig geluid van zuigende modder stapte hij uit de sloot en wandelde kalm weg. Al die drukte.. Gelukkig heeft hij veel kinderen nagelaten die op hem lijken.