Buren.......
Net als ik de gordijnen opzij schuif en de lamellen omhoog wil trekken, zie ik ze. Heimelijk, gluur ik naar de nieuwe buren van achter de luxaflex. Ik zie, hoe ze de buitenkant van het huis inspecteren. Het dak, de ingang, alles wordt grondig onderzocht. Met een blij gevoel kijk ik, want het huis staat al een tijd leeg. “Het wordt er niet mooier op” zei ik tegen mijn man. “Toch zie ik ze wel eens kijken” antwoorde hij. “Nou ik zie nooit wat!” Riep ik.
Maar deze morgen zie ik ze voor het eerst. Nieuwsgierig als ik ben gluur ik. Ik voel me een beetje een spion en doe een stapje naar achteren. Stel je voor dat ze me betrappen. Het is een kleurig echtpaar, bont aangekleed. Een keurig stel lijkt me zo, maar je weet maar nooit. Hun commentaar op het huis blijft voor mij verborgen. Verdekt opgesteld, achter m’n raam zie ik haar twijfelen. Zij wacht af en kijkt hoe hij naar binnen gaat. Hij probeert haar te overtuigen, vermoed ik. Ik hoop dat hij haar overhaalt dat ze mijn nieuwe buurvrouw wordt. Het lijkt me plezierig zo’n jong gezin naast me. “Omdat ze nog jong zijn zullen ze wel veel kinderen krijgen,” mijmer ik achter de luxaflex. Rommelig, maar ook gezellig. Een kleurige familie. “Bont maar niet uitheems,” vertel ik een tijdje later aan mijn man. “Zal ik de ramen gaan zemen?”“Dan jaag je ze zeker weg, doe dat maar een andere keer” Zegt hij, meer geïnteresseerd in zijn ochtendkrant en koffie. Als ik weer naar buiten kijk zijn ze weg. Jammer, misschien komen ze nog terug. Koolmezen die een nestplaats zoeken in een vogelhuisje bij mij aan de muur.
