De laatste
Ga je er echt mee stoppen?,
Vraagt mijn man.
Ja, zeg ik, en hij weet eigenlijk geen weerwoord
en haalt zijn schouders op.
Heeft hij het wel begrepen?, vraag ik me af.
Alles schreef ik op: de perikelen met mijn dieren.
Belevenissen met m'n kleinkinderen, kinderen en pleegkinderen,
plus de nodige aanhang.
Met sommige aanhang was ik niet zo gelukkig.
Toch wist ik ze te strikken om zware werkzaamheden te verrichten in mijn tuin,
zoals het terras ophogen, graafwerkzaamheden, een schutting plaatsen.
Nee, aan mijn planten mochten ze niet zitten, afblijven was de boodschap.
Heeft mijn man het wel begrepen?,
Die drang om te gaan zwerven met mijn kleinzoon.
Met de tram door Rotterdam, of de lange wandelingen die ik maakte dwars door de stad, de gedachten soms heel ver weg.
Misschien begreep hij het niet, maar hij accepteerde het wel. Gelukkig maar!
Belevenissen op mijn werk passeerden de revue in mijn columns.
Soms had ik daar mijn eigen visie over,
schreef ik eerst anoniem, later met open vizier.
Zodat ik zelfs op het matje geroepen werd.
Wie herinnert zich nog meneer B,
of die andere ‘aardige’ man, bij wie ik solliciteerde en te horen kreeg:
“ik vind je niet zo geschikt, maar wilde weten wie die leuke stukjes schreef”
Tjonge, tjonge, wat heb ik me toen moeten beheersen!
Nou in ieder geval vond hij ze leuk.
En nu schrijf ik alweer mijn allerlaatste column.
Want ik ben aan het genieten van...
Laat ik maar zeggen de vut.
Geen haast karweien meer, geen klanten die vallen over een cent.
Of mopperkonten die nooit tevreden waren met het menu.
Ondanks dat,waren de meeste, trouwe lezers van mijn stukjes.
Een ieder bedankt voor de complimenten die ik mocht ontvangen voor mijn schrijfsels.
Nu wandel ik met mijn hondjes
en ik twijfel over wat ik zal doen met de rest van mijn leven.
Studie? Geen Studie? Toch een studie?
Besluiteloosheid slaat toe.
Het wordt tijd voor een lange wandeling door Rotterdam,
ik heb nú de tijd aan mezelf...
