Dierenliefde……..

 

Vanaf mijn eerste bewuste herinnering waren er dieren. Het begon met katten. Gelukkig hield mijn moeder ook van deze dieren. Maar op honden had ze het niet zo erg. De honden die ik mee naar huis nam waren als ik uit school kwam altijd verdwenen tot groot kinderverdriet van mij. Waar ze bleven was voor mij een groot raadsel. Op een keer rende ze gillend het huis uit, de kikkers die ik had meegeno­men mocht ik zelf terug brengen. Muizen en marmotten daar had ze geen bezwaar te­gen.

Mijn dierenliefde kwam tot volle bloei toen ik op mezelf ging wonen. Mijn kinderen groeide voorspoedig op tussen gillen­de papegaaien, krijsende parkieten en stille hamsters, ze moesten wel stil zijn, want anders werden ze prooi voor de katten. Van kippen tot verdwaalde postduiven alles was altijd welkom bij mij. Wandelende takken tegen het plafond.

Ik nam het mijn man zelfs kwalijk dat ik geen vo­gelspin mocht. Goede herinneringen heb ik aan de honden die mijn leven hebben gedeeld en nog delen. Urenlange wandelingen met mijn rottweilers Bonnie en Boris. Bonnie is er niet meer. Ook Oehroe mijn vorige papegaai is naar de eeuwige jacht velden.

Boris is een oude heer geworden. Ik heb nu Pipi en de familie zebravink. Deze dieren hebben mij en ik heb deze dieren onvoorwaardelijk lief. Soms twijfel ik wel eens aan de liefde van mijn kater, maar als hij gezellig bij me komt zitten en mij spinnend een knipoog geeft dan heb ik geen twijfel meer. Mijn dieren liefde kent eigenlijk geen grenzen.

Alhoewel als ik een wolbaaltje zie gaat onbewust mijn gedachte uit naar een verrukkelijk lamskoteletje, bij roze biggetjes denk ik aan knapperige speklapjes. Voor een mals kippenpootje ga ik ook niet opzij. Ook een sappige biefstuk gaat er bij mij wel in .

Mijn dierenliefde gaat niet zover dat ik vegetariër word.

 6-11-1996  © Suze