Digitaal....

 

Sinds kort heb ik er eentje,

het is net een veredeld luciferdoosje.

Ik ga op jacht wanneer ik tijd heb

en ook wanneer ik dat niet heb.

Op fotojacht, want ik heb een nieuwe hobby:

ik maak foto’s!

Met groot plezier maak ik foto’s met een digitale camera.

Sinds ik een ‘digi’ heb, heb ik last van fotoïsme.

 

Ik probeer mijn huisdieren mooi op een plaatje te krijgen

en ren achter ze aan, met de digitale camera in de aanslag.

“Zit stil”, brom ik tegen mijn rode kater Max.

“Niet bewegen”, sis ik tegen mijn hondje.

Zij likt mijn gezicht,

terwijl ik een macrofoto van haar probeer te maken.

Ik ben zeer in mijn sas, met mijn digitale camera,

maar mijn dieren slaan op de vlucht wanneer ze het ‘bliepje’ horen.

Ze verdwijnen met een blik van: oh... daar heb je haar weer!

Ik ben digitaal bezig en heb graag

de volle medewerking van mijn dieren

en die zien dat helemaal niet zitten.

Ze willen niet meewerken aan mijn nieuwe rage.

Mijn kater Ivar kijkt verstoord op uit zijn dutje,

hij hoort de bliep en duikt met een tijgersprong achter de bank

Hé mislukt, denk ik wanneer ik op het schermpje kijk

Ik zie alleen een bruine schicht en ga op zoek naar mijn volgende ‘slachtoffer’.

 

Maar inmiddels is iedereen gealarmeerd, alles is naar buiten of heeft zich verstopt.

Goed, dan werp ik me op mijn planten, die staan tenminste volkomen stil.

Ik schiet verschillende foto’s

en het mooie van alles is dat je gelijk het resultaat kunt zien.

Nog maar eens van de andere kant.

Verderaf misschien? Een andere belichting?

De mogelijkheden zijn legio, met deze ‘digi’.

Maar na een tijdje kan ik geen groene blaadjes meer zien.

 

Onschuldig  kom ik de kamer in, camera op mijn rug en ik zie een kat in de juiste positie.

Ook het licht is perfect, de camera staat aan en ik neem het ding in de aanslag...

Ik druk op het knopje...

Getver, de batterijen zijn leeg!

 

© Suze Latorre