“Soms is het even weg,”zeg ik tegen mijn man. “Wat is weg, schat?”Vraagt hij. Hij kijkt voetbal en heel even laten zijn ogen de tv los. “Nou, het is er gewoon even niet,” zeg ik. Ik heb geen duidelijke verklaring en geef een vage uitleg. Hij knikt meewarig en net als hij troostende woorden zoekt, valt er een doelpunt. De troostende woorden komen niet.
Gelukkig is er een herhaling, denk ik, wanneer ik weer voor mijn beeldscherm zit. Ik kijk er naar. Helemaal leeg en wit staart het terug. Tja, denk ik, je zit vóór de tv en áchter de computer. Allerlei gedachten spelen nu door mijn hoofd. En ik trek mij terug in het warenhuis van mijn verleden. De herinneringen staan keurig gesorteerd in de vitrine. Vreugde bij vreugde, verdriet bij verdriet. Als in een supermarkt, waar ík alléén de boodschappen doe. Van kleuter tot oma, alles op de schappen in mijn herinneringswinkel. Ik sluit mijn ogen en ga naar de uitstalkast, huisdieren, maar doe geen boodschappen. Te rusteloos.
Onrustig sta ik op. Zal ik weggaan, een zwerftocht maken? Mijn kleinzoon is altijd bereidt om mee te gaan dwalen door de stad. Het koude, sombere weer, houdt mij tegen en ik besef dat ik een zomermens ben, een mooi weer zwerver. Een licht gevoel van paniek overvalt me, stel je voor dat het wegblijft. Wat moet ik dan? Bezieling, innerlijke drang, zonder dat, is voor mij de drijfveer zoek. Later komt mijn lief me troosten met koffie. “Heb je het al gevonden?”Vraagt hij.“Ja, gelukkig wel,”zeg ik, anders had ik dit stukje niet geschreven.
28 februari 2000 © Suze Latorre
