Ei.....

 

Gisteren deed ik boodschappen volgende maand doe ik dat weer. Iedere maand vul ik mijn voorraadkast en diepvriezer. Alleen ver­se dingen haal ik zo tweemaal in de week. Terwijl ik de broden in de vriezer stapel denk ik aan vroeger.

Mijn moeder kocht tweemaal in de week een eendenei. Een delicatesse voor mij destijds. Eendeneieren waren veel goedkoper dan kip­peneieren, het scheelde wel twee cent per ei. Vijf jaar, erg bijdehand...

Voor het eerst mocht ik zelf een ei gaan ko­pen. Vrolijk huppelde ik naar het kleine winkeltje. Je kon er alleen boter, kaas, melk en eieren kopen. Eendeëi, eendeëi, een eendeëi dartelde ik. Een bel rinkelde als je open deed. De juffrouw achter de toonbank keek langs mij heen.

“Een ei” stotterde ik. Stond er iemand achter mij? “Wat voor ei, m’n kind, kip of eend, heb je centjes? Oh, ik zie het al eend.” Nooit in mijn leven heb ik iemand gezien die zo scheel was als die vrouw, bovendien had ze rood haar.

“Niet laten vallen hoor”

Ze loensde schuin langs mij heen met een vriendelijke glimlach. Later thuis zei mijn moeder dat het “ zielig” was als je zo scheel keek. Ik probeerde ook zo te kijken in de spiegel. Het leek me wel interessant als je om een hoek kon kijken.” Daar mag je niet mee spotten” zei mijn moeder streng. “Als de klok twaalf uur slaat blijven je ogen zo staan” Ik schrok, stel je voor...

Ik doe de vriezer dicht. Voorraad voor een maand. Helder voor mijn ogen, zie ik dat kleine bruine winkeltje. Het bruine puntzakje met het kostbare eendeëi. Hoe ze smaken? Een beetje naar modder.

Gisteren is zo lang geleden.

 

©16-6-’97 Suze