Ergernis

Ergernis.....

Ja, denk ik.

Dat zijn nu zo van die ergernissen, als ik de metro zie

verdwijnen, terwijl ik het perron op storm. Soms begint het al

met opstaan. Je doet je ogen open en komt tot de ontdekking dat

je vergeten hebt, de wekker aan te zetten.

Meestal treedt dan de wet van Murphy in werking.

Een opeenvolging van dingen die verkeerd gaan en beroemd is de val van de boterham met pindakaas. De meeste van ons weten wel hoe dat werkt.

De kleine en grote ergernissen van alle dag.

Iedereen heeft zo zijn eigen kleine ergernissen.

Zo erger ik me mateloos aan: zwerfvuil,

winkelwagentjes die op plaatsen staan of liggen waar ze niet horen,

kauwgom aan mijn schoenen, stinkende hondenpoep.

Zo een paar van mijn dagelijkse ergernissen, in willekeurig volgorde.

Ik weet dat het beter is je niet zo te ergeren, maar ik kan het niet laten.

Het is de aard van het beestje zullen we maar zeggen.

Dat ik de metro mis, ach er komt wel weer een volgende.

Gelukkig regent het niet, want het weer is ook een dankbaar onderwerp om je aan te ergeren.

Misschien moet ik mijn ergernissen wel omdraaien?

Stel je voor dat iedereen alles keurig netjes opruimt, dan heeft de schoonmaker geen werk meer.

Alleen voor de hondenpoep weet ik geen kant en klare oplossing.

Er zijn geloof ik hondenpoepzuigers, maar tijdens een demonstratie met een van die apparaten bleek het ding de poep te verspreiden, in plaats van de hoop weg te werken.

Ik wacht gelaten op de volgende metro, terwijl ik mijn ergernissen overdenk.

In de verte, na enige vertraging komt er één aan.

Hij stopt.

Stampvol, geen zitplaats te bekennen.

Wat een ergernis.