Foto's
Die doos met foto’s neem ik mee. Dat is mijn eerste gedachte.
Als ik begin met het uitruimen van de kamer van m’n moeder.
En later thuis neem ik de tijd om ze door te kijken.
Een doos met familiehistorie, het verleden in zwart wit.
De doos met de foto’s lijkt een catacombe waarin ik afdaal.
Uitgestrekte gangen en ruimtes en elk beeld heeft een eigen kamer waarin ik even plaats neem en mijmer hoe het was.
Bijna onder in de doos vind ik een verbleekte foto.
Dat is Oom Piet, de broer van mijn Oma. Hij ging naar Indië.
Oom Piet was een koloniaal en trouwde met een verkoopster van de Bijenkorf. Dit tot groot verdriet van mijn overgrootmoeder die dat ver beneden haar stand vond.
Ik vond het verhaal wel romantisch, want het huwelijk werd voltrokken met de handschoen.
Het duurde maar kort en na een jaar verliet ze hem voor een andere
koloniaal.
Oom Piet troostte zich na zijn terugkomst uit Indonesië met een vrouw uit Letland.
Ik vond Oom Piet als kind een zeer interessante man en ik weet dat hij mij, een nieuwsgierige lastpak vond. Maar ik vond zijn verhalen ook zo spannend. Over die zwartjes die zo moeilijk waren en niet wilden luisteren naar wat oom Piet commandeerde en die te lui waren om te werken. Ik voelde als kind feilloos aan, dat oom Piet zelf te lui was om te werken.
Want ik zag hoe hij mijn moeder commandeerde en zelf helemaal niets deed.
Mijn leven is nu in een andere dimensie en ik bekijk foto's van heel lang geleden. Ik duik dieper in de doos en vindt de beeltenis van een voor mij volkomen onbekende vrouw.
Ze is duidelijk een donkere parel. Statig, met haar arm om een kind kijkt ze me vanaf de foto met trieste ogen aan. Ze lijkt te zeggen oom Piet was een leugenaar. Wie is deze vrouw en dat kind?
Dat is het lot van foto's uit lang vervlogen tijden en er niemand meer is, die mij kan vertellen wie deze trieste dame is.
Toch was ze ooit een open deur, want ik kom haar tegen
in een archief, met verloren herinneringen.
Bedachtzaam sluit ik de doos en verlaat de virtuele catacombe, eenmaal boven sluit ik voor altijd de zware eikendeur. Er is niemand meer aan wie ik het kan vragen.
© Suze 10 maart ’01
