Met de trein.....

 

“Dat moet gevierd, worden!”, riep mijn vriendin in Amsterdam,

toen ik haar via de telefoon liet weten,

dat ik eindelijk niet meer hoefde te gaan werken.

“Ik nodig je uit om samen een dagje Amsterdam te gaan doen”

“ Fijn!” riep ik, want dat dorpse gevoel wat Amsterdam heeft,

het licht en het vrije gevoel vind je nergens anders.

Dus nam ik die uitnodiging, gretig aan.

 

Ik ga dan met het openbaar vervoer omdat parkeren in Amsterdam, net als in Rotterdam een onmogelijk zaak is en bovendien peperduur.

Maar wat een fijne dag moet worden, begint met ergernissen en vertragingen.

Het begint met het vergeten van mijn mobiel, lekker rustig  is mijn eerste gedachten,

wanneer ik er achter kom dat het ding thuis ligt.

In de metro, zit een verfomfaaide man,  met een eigen ‘parfumlijn’ op zijn gemak

 met een smaakvolle bruin uitgeslagen peuk in zijn mond, te stinken. 

Een gevoel van walging overvalt me, maar ik beheers me

 en ga een eind naar voren waar de stank wat minder is.

 

De trein is door storingen en vertragingen stampvol met o.a.dames

 die zo nodig  naar een huishoudbeurs moeten.

 “Gaat u ook naar de beurs?” vraagt een jonge vrouw vriendelijk, “nee” zeg ik,

“dat is aan mij niet besteed”

“Ik ga ook naar de negen maanden beurs”

En ik denk, negenmaanden beurs?

Hoe deed ik het dan zo’n veertig jaar geleden?

Nou, in ieder geval zonder negen maandenbeurs!

Huishouden, bah! Dat doet me aan werken denken en dat wil ik even niet.

 

Zodra de trein weer gaat rijden, worden de mobieltjes tevoorschijn gehaald.

Het is een gerinkel en van jewelste en het hele hebben en houden wordt luid verkondigt,

zodat iedereen lekker kan mee genieten.

Ondanks deze ergernissen, werd het een fijne, fantastische dag.

Op de terug weg in de trein  zit ik weer in de herrie,

nu niet veroorzaakt door luidruchtige mobieltjes, maar door  een stel medelanders.

Een conducteur heb ik niet gezien en waar is toch die stilte coupé, die de NS had ingesteld?

 

© Suze