Oorbellen.......
“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden” zei mijn moeder. “Weet je zeker dat je oorbellen wilt ?” Ja. ik wist het zeker. zo gingen we naar een juwelier die gaatjes priemde in de oren van kinderen. Eerst één, daarna het volgende.Omdat ik niet wist wat me over kwam, ontlokte het eerste gaatje me een benauwd “au!”
Het tweede wilde ik niet meer, maar ja als meisje moest je twee gaatjes. Tranen met tuiten. Mijn moeder kocht voor mij zilveren oorhangertjes in de vorm van een eikeltje. “Wie mooi wil zijn moet pijn lijden” nog hoor ik haar woorden.Dezelfde woorden sprak ik toen mijn dochter zei: “Ma, ik wil oorbellen” Haar vriendin op de kleuterschool had die ook.“Weet je het zeker?” Ja, ze wist het zeker.
Bij het eerste gaatje ging de sirene aan.Nu hadden we een probleem, maar na lang praten met overredingskracht lukte het tweede gaatje.Sindsdien draagt ze de gouden creolen die ik voor haar kocht.
"Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”
Aan deze woorden moest ik weer denken toen mijn kleinzoon zei :“Oma, ik wil een oorbel” “Weet je zeker dat je een oorbel wilt ?” Ernstig knikt hij, hij weet het zeker. “Als je moeder het goed vindt mag je van Oma een oorbel” zeg ik.
Het was goed, samen met Opa en Mama naar de gaatjes winkel.
“Opa kijk eens! Ik heb een oorbel, maar ik moest wel huilen”
“Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden”
