Rode lap

Kortgeleden nog waren er protesten over de indeling van diverse nieuwe tv zenders.
Bij ons thuis niet.
Er kwam een Spaanse zender, in plaats van een sportzender.
Mijn man, wreef zich in de handen, zijnde van Spaanse afkomst is er eindelijk een zender in zijn moederstaal.
Zelf heb ik toen een tweede tv aangeschaft.
We hebben nu een tv die Spaans spreekt en één in het Nederlands.
Soms Engels, met ondertiteling, bij wijze van spreke natuurlijk.
Maar nu hebben we inmiddels, pak weg dertig kanalen en hoe ik ook zap, de meeste zenders zijn bezield door sport.
Alleen de Spaanse tv heeft naast het voetbal, nog wat anders in petto.
Een oeroude folklore, vol spanning en eeuwen oude rituelen.
Stierenvechten. Een klassiek drama, dat eindigt in de eervolle dood van de stier.
Mijn man moet zich beheersen om geen ‘olé’ te roepen, hij geniet. Ik niet, ik wacht juist, tot de stier de matador te grazen neemt.
“Eigen schuld, dikke bult!” roep ik, als het zo ver is.

Ik begrijp het Spaanse volksgebruik niet.
Wij hebben een cultuurkloof, zijn cultuur is niet de mijne.
Blijkbaar werkt stierenvechten op tv bij sommige mensen als een rode lap op een stier.
Stiertje pesten, schande, barbaars!
Zo zijn wij niet.
Nee helemaal niet.

Wij kijken naar,
Vechtende, zogenaamde voetbalfans, met alles nog even in de herhaling.
Maar ik hoef niet te kijken, met al die nieuwe zenders is de keuze groot genoeg.
Ieder diertje, zijn kijkpleziertje, denk ik.
Terwijl ik nog maar eens, langs dertig zenders zap.

18-6-00 © Suze