Vlak voor dat het echt herfst is krijg ik een soort rusteloosheid. Een ‘de blaadjes vallen van de boom’ gevoel. Het lover bruin en verdord op de grond. Een natte verregende tuin  met  kale takken. Dat geeft  mij het gevoel: ik moet iets doen!

Verhuizen!

Mijn man wordt nerveus want: oh oh! Ze heeft het weer. Langzaam sjokt hij achter mij aan. We gaan huizen bezichtigen. Ik ga verhuizen en hij gaat mee. Een dochter schudt meewarig het hoofd. “Ik kom niet helpen” zucht een schoonzoon door de telefoon.

 “Moet je weer aan een tuin beginnen, alles groeit zo mooi in deze tuin, wat bezielt je toch”! Roept een andere dochter.

 “Ik moet er niet aan denken, verhuizen!” Verzucht een vriendin. Dan spannen ze allemaal samen om het mij uit mijn hoofd te praten. Veel werk, gesjouw en dat gedoe met de post. Ik twijfel en kan het niet uitleggen.

Het is een niet te omschrijven gevoel.

Ik begrijp het wel ze hebben al zo vaak geholpen bij mijn verhuizingen. Nu ik er over nadenk, lijkt het wel of verhuizen een hobby van mij is. Hoeveel keer? Ik weet het niet precies ik ben de tel kwijt. Steeds opnieuw een huis en een tuin inrichten. Het gaat steeds moeilijker, ik word immers ouder en valt het regelen en sjouwen  me steeds zwaarder. Altijd als het herfst is treed het op.

De verhuisdrang.

Tot grote schrik en onbegrip van mijn man en kinderen. In de herfst, dan slaat het bij mij toe. Het: ‘de blaadjes vallen van de boom gevoel’.

Zouden er meer mensen last van hebben?

    ©11 oktober 1998    Suze