Veertig........

Bij veertig begint het leven!  Dat roept men tegen de tijd als die dag nadert. Goed, je hebt dan vier kruisjes achter je naam. Maar inmiddels vijfenvijftig plus.Vraag ik me dat nog steeds af, wanneer het leven dan begint. Wel is mij iets opgevallen.

Na lang observeren van de gemiddelde oudere mens, in winkels en openbaarvervoer. Kom ik tot de conclusie; dat er zo ongeveer rond je vijfenvijftigste, plotseling er iets ergs met je gebeurt.

Niets is meer in orde, niets deugt. De jeugd niet, maar  oud zijn ook niet. Het openbaar vervoer niet, maar de files ook  niet. De belasting niet. De zakkenvullers niet. Winkels niet en het personeel al helemaal niet. Vlees niet. Groente en fruit niet. Ekowinkels niet. Vijfenvijftig? Dan vertrouw je zelfs een tomaat en een sojaboon niet meer.   Overal mankeert iets aan. Want het kenmerk van ouder worden is - zo lijkt het wel- dat niets  meer deugt en dat alles anders is.  Soms denk ik de regering: zou er naar moeten kijken.  Maar als ze dan iets ondernemen, dan roep ik zo hard mogelijk !!

“Overheidsbetutteling!” 

Ik betrap me er op, dat ik zelfs, mezelf niet meer ben en dat vroeger  alles anders was. Als vijfenvijftig plusser wil ik daar aan  ontkomen.  Daarom lees ik me gek en amuseer me te pletter. Want stel je voor, straks  vind ik niks en niemendal meer leuk, en dàt zou ik erg vinden.  

© Suze Latorre