December 1946 - juli 1947 .

Begin december 1946 verhuist de 14e cie naar een kazerne aan het Koningsplein – oost. Deze kazerne is een voormalige school , en in de begintijd moet dit gebouw nog worden omgetoverd tot een verblijf voor ca. 250 militairen. Ook buitenom is men de eerste weken druk bezig met het aanleggen van versterkingen zoals prikkeldraadversperringen.

Ook een markant object van de Koningsplein - kazerne is het bord dat enkele A.A.T. - ers bij de ingang plaatsen. Op dit bord staan 24 streepjes. Bij hun vertrek uit Nederland is de 14e cie. namelijk gezegd dat hun uitzending ca. twee jaar zal duren. Er komt dus een bord met 24 strepen , voor elke maand een , en elke maand wordt een streep doorgehaald tot een kruis. Achteraf blijkt dit te optimistisch te zijn. Er zullen nog 12 strepen bij moeten voor de 14e cie. weer naar huis kan , en dat laatste jaar zal de zwaarste en moeilijkste tijd worden......

de 14e cie A.A.T. zeven maand in Indie.

Inmiddels zijn de trucks vanuit Engeland aangekomen , waarmee de A.A.T. hun taak in Indie zal moeten uitvoeren : het transport verzorgen voor de landmacht en zijn de wapens uitgedeeld ( stenguns ).

Elk van de drie pelotons ( A , B , C ) krijgen de beschikking over 35 drietons Chevrolet 's , een driekwart - tonner en een jeep , en voor de gehele compagnie enkele Harley Davidson motoren. Het wagenpark van de werkplaats beschikt over Diamond - takelwagens.

Het transport betreft voornamelijk het vervoer van de bevoorrading van plaatsen in het binnenland. Wanneer een bepaald onderdeel van het expeditieleger behoefte heeft aan transport van voorraden , materiaal of manschappen dan wordt de A.A.T. ingezet , soms in konvooien van meer dan 100 wagens.

In de praktijk betekent dit elke dag een paar honderd kilometer rijden in konvooi over stoffige wegen en paden , vaak vol met kuilen.Het grootste gevaar vormen echter de onverwachte aanvallen van guerrilla 's ( de peloppers ). De ene keer worden de A.A.T. – ‘ers plotseling vanuit de jungle beschoten , een andere keer blijken er landmijnen op een stuk weg te liggen , of de weg is gebarricadeerd met omgezaagde bomen. Soms komt het konvooi bij een kali ( rivier ) aan waar blijkt dat de te nemen brug is vernield. Meestal kunnen de trucks dan nog door de kali.

Om de verliezen door aanvallen van de T.N.I. ( de Tentara Nasional Indonesia , een benaming voor de troepen van Soekarno ) zo veel mogelijk te beperken wordt er gereden in konvooi. De kans op een aanslag is het grootst wanneer een kolonne in de jungle tot stilstand zal komen.

Een strikte order voor de chauffeurs luidt dan ook : " probeer zo veel mogelijk door te rijden , ga nooit stoppen wanneer dit niet absoluut nodig is. Wat er ook gebeurt : doorrijden ". De heer Fokkens , ook een Indie – veteraan , die als foerier dagelijks 3 – 400 kilometer door de bergen van Oost – Java reed , zegt hierover : " elke chauffeur besefte het belang van deze order , je probeerde je wagen zo lang mogelijk op gang te houden voor je eigen veiligheid. Soms denk ik nu wel eens : het aantal loslopende kippen en geiten die ik hierdoor heb doodgereden zijn niet te tellen ".

Uiteraard kampen de trucks onderweg in dit stoffige , hete klimaat en de slechte wegen nogal eens met pech. Vooral wanneer de trucks beladen zijn en bergopwaarts het binnenland ingaan krijgen motoren , ophanging en banden het zwaar te verduren. Ondanks de vele lekke banden en wagens met oververhitte motoren moeten de reparatieploegen proberen om geen enkele wagen achter te laten. De peloppers zijn er dan namelijk snel bij om zo’n achtergebleven truck in brand te steken , te slopen of te stelen. De reparatie’s onderweg moeten worden uitgevoerd door monteurs van het werkplaats - peloton. Zij vormen de wegenwachter’s van de cie.

Wanneer een wagen onderweg is gestrand door pech of rijden niet meer mogelijk door een landmijn wordt deze op sleeptouw genomen door een takelwagen. Deze wagens komen uit het Amerikaanse leger en worden " breakdown " genoemd. Zo ’n breakdown is een takelwagen met een extra sterke motor , aandrijving op alle wielen , een zware lier om vastgelopen wagens vlot te trekken en verder het nodige gereedschap. Een breakdown is er op gebouwd om , indien nodig twee wagens op sleeptouw te nemen en het komt voor dat er dan ook nog een met de voorbumper wordt opgeduwd. En dat op steile berghellingen! Vaak hangt er een wagen in de takel en moeten de monteurs de zaak onder het rijden weer repareren.

Een van de route’ s die vaak door de 14e cie worden gereden is het trajekt Batavia – Bandoeng , een afstand van ca. 160 km. Bandoeng ligt in de centrale hoogvlakte van West – Java. Door de slechte wegen en beschietingen van de T.N.I. kan deze tocht soms uitlopen tot een urenlange rit.
Omdat de weg naar Bandoeng langs steile hellingen omhoog loopt komen de zwaar beladen wagens vaak maar langzaam vooruit. Omdat er hierdoor soms levensgevaarlijke situatie’s voordoen heeft het peloton vaak bescherming mee van infanterie en pantserwagens.

Het gevaarlijkste punt op dit trajekt is de Poentjak – pas. De weg voert hier steil omhoog langs een vulkaan en de Poentjak is dan ook een beruchte plek voor een hinderlaag.

Deze convooiroute wordt in twee dagen gereden. 's Morgens wordt er geladen in o.a. Tandjong Priok en rond een uur of drie 's middags vertrekt de colonne dan. Onderweg wordt een stop gemaakt op de beveiligde plaats Buitenzorg , waar men overnacht. De volgende dag wordt dan de laatste 100 km gereden en wordt de lading gelost in Bandoeng. Omdat de vrachtwagens leeg veel sneller kunnen rijden gaat het konvooi daarna in een dag weer terug naar Batavia.

In totaal zal de 14e cie de convooiroute zo 'n 30 keer afleggen met als doel het bevoorraden van de stad Bandoeng , een stad die feitelijk is ingesloten door Republikeins gebied.

Inmiddels is het juli 1947 en het aantal schendingen van de afgesproken bestandslijnen is al zover opgelopen dat een reactie van de Nederlandse troepen onafwendbaar is. Ook de mensen van de 14e cie. merken het aan de legerorders en de gesprekken onderling , er hangt iets in de lucht.

Er zal in deze laatste week van juli 1947 een militaire reactie van Nederland volgen die later bekend zal staan als de 1e politionele actie....