Leen Eelman

De withouten kist heb ik grafwaarts gedragen
Ik weet niet precies meer wat ik hen gedacht
Ik keek naar de bloemen , je broer en je vrienden
Ik keek , en mijn weten was nacht

Ik stond bij je graf en ik hoorde stemmen
Van mensen die spraken : " rust zacht , beste Leen "
Toch kon ik nog steeds niet dat droeve bevatten
Dat jij hier zou blijven………alleen !

Ik keek in de groeve waar je nu ligt te rusten
Ik voelde een brandende traan in mijn oog
Een prop in mijn keel en m'n jagende hartklop
Ik slikte en dacht dat ik loog

Ik zal je straks missen , als het schip ons naar huis brengt
En als jij er niet bent op het laatste appel
Of als het convooi rijdt op stoffige wegen
En als ik zo de wagens eens tel

Valt later een stilte , verstomt soms het lachen
En ieder wordt even tot zwijgen gedoemd
Weet dan , beste Leen , dat we je even herdachten
Omdat er dan plotseling je naam werd genoemd

Je vriend

1e jrg nr 17 , 10 juni 1949