De vrijwillige koerier

Er was eens een flinke jongen , die wilde koerier worden .
Zo gezegd , zo gedaan en
hij melde zich vrijwillig om naar Solo te gaan .
De guitaren zijn in Solo zo goedkoop had men hem verteld
en daarom had hij van zijn maandloon vijftig ballen neergeteld .
Maar de guitaar werd nooit bij hem gebracht .
Dit begon henm echter te vervelen
en op zekere dag had hij een plannetje bedacht ,
hij zou een keertje koerier gaan spelen .
De volgende dag , vroeg op het appel
greep hij de S.M.I. in zijn vel .
Al zijn bezwaren bracht hij toen naar voren .
De S.M.I. krabbelde eens achter zijn oren .
Hij zei : " deze keer zullen wij eens een uitzondering maken ,
maar laat je niet door de peloppers raken " .
Hij antwoordde : " dat komt voor mekaar majoor ,
een goed soldaat zoals ik pakken ze niet hoor " .
Toen de volgende dag de wagens Solo - waarts gingen
schoot hem nog iets te binnen .
Mijn sten met houders moet ik dicht bij me houden ,
anders ben ik straks verkouden .
De wagens vervolgden rustig hun weg .
Maar ach , wat had ons koeriertje een pech .
Het had misschien zo moeten wezen
dat de peloppers op ons koeriertje zaten te pezen .
Want even voor Kartasoera begon het pas .
Ons koeriertje was helemaal niet in zijn sas .
Zijn helm ging op en zijn sten werd gepakt met bibberende ledematen
zijn gezicht was strak gespannen .
De rit verliep helemaal niet volgens zijn plannen .
Het geknetter was niet van de lucht
hij nam een sprong met diep zucht .
Zijn wapen was hij niet vergeten
maar dat ding bleek al helemaal versleten .
Toch prutste hij met zenuwtrekken .
Maar ondanks alles bleef het ding het verrekken .
met sten en houders in zijn hand
lag hij toen met zijn gezicht in het zand .
Om niet de argwaan te wekken , dat er iets begon te lekken
ging hij net als ieder goed soldaat zich dekken .
Maar enfin , om kort te gaan
hij had nooit meer zin om als koerier naar Solo te gaan .