Dit verhaal begint op 5 oktober 1946.

Het gaat over de 14e cie. A.A.T. , een legeronderdeel van de Koninklijke Landmacht , dat op die dag uit Nederland vertrekt op weg naar Nederlands – Indie.

Nederland heeft dan al zo’n 450 jaar een koloniaal gezag in Indie. In mei 1619 veroverd

Jan Pietersz. Coen de desa Jacatra en sticht hier Batavia , wat de uitvalsbasis en steunpunt van de VOC wordt. De VOC ( opgericht in 1602 ) staat voor Verenigde Oostindische Compagnie , een handelsvereniging van Nederlandse kooplieden. De tijd van de grote handel met de jonge Hollandse kolonie breekt aan. Het is de tijd van de " Gouden Eeuw " en mede door de produkten uit Indie wordt Nederland een zeevarende wereldmacht.Indie is voor deze VOC een goudmijn vanwege de vele inlandse produkten zoals specerijen van de Molukken ( b.v. peper ; nootmuskaat en kruidnagelen ) en van Java thee en rijst. Deze produkten zijn in Europa moeilijk te verkrijgen. Al een lange tijd zijn het de Portugezen die kans zien door Azie deze produkten in te voeren in Europa. Dit is een gevolg van de Kruistochten , waardoor men in kontakt komt met landen als Turkije , dat al langer handel drijft met Indie. In 1498 wordt door Portugal de zeeweg naar Indie ontdekt. Vanuit Portugal worden de inheemse produkten dan door Hollanders verder door Europa vervoert. Wanneer Portugal door onze vijand Spanje wordt veroverd is deze handelsweg voor de Hollanders afgesloten en moet men zelf de route naar het verre Indie ontdekken.

Het lukt Cornelis Houtman en Jan Molenaar in 1597 om via Kaap de Goede Hoop Indie te bereiken en met een lading specerijen naar Amsterdam terug te keren. Men heeft voor de hele reis 446 dagen nodig.In 1946 kunnen de schepen van het Nederlandse expeditieleger de reis via het Suez – kanaal in ca. 30 dagen afleggen.

Langzamerhand breidt de Nederlandse invloed zich steeds verder uit over de kolonie. In de loop der eeuwen is dit niet altijd zonder slag en stoot verlopen. In de 19e eeuw staan geheel West – en Oost Java onder Nederlands bestuur. Echter , op Midden Java is er een sterk verzet van de inlandse bevolking onder prins Diponogoro tegen de Nederlandse overheersing. Deze periode staat bekend als de Java oorlog van 1825 – 1830. Met harde hand probeert Nederland dit verzet te breken onder leiding van de militair van Heutz.. Tegen deze wrede overheersing wordt ook in het moederland steeds meer geprotesteerd. Zeker de boeken van Eduard Douwes Dekker ( pseud. Multatuli ) hebben hiertoe bijgedragen.

De 2e wereldoorlog zal het keerpunt blijken te zijn in het tijdperk Nederlands Indie.

Na de aanval op de Amerikaanse marinebasis op 7 december 1941 mengt ook Japan zich in de wereldstrijd en na de val van de Britse enclave Singapore verovert het vanaf begin ’42 het Nederlandse grondgebied in Indie.

Een geallieerde marinevloot probeert op vrijdag 27 februari de Japanse marine te verslaan in de Javazee. De vloot moet echter het onderspit delven en hierbij gaat o.a. het slagschip "de Ruyter " , onder bevel van schout bij nacht Karel Doorman ten onder.

Voor Japan ligt nu de weg naar het Indische eilandenrijk open , en een groot leger vespreidt zich over de archipel. Tegenover deze overmacht kan het in Indie gelegerde KNIL (het Koninklijk Nederlands – Indisch Leger ) weinig uitrichten. Java houdt het langst stand maar op 8 maart 1942 geeft het KNIL zich over aan Japan.

Er volgt nu een periode van Japanse bezetting van Nederlands Indie. Het gezag van Nederland is voorbij en alle Europese inwoners van Indie worden geinterneerd , de vrouwen en kinderen in kampen en de mannen moeten dwangarbeid verrichten zoals de aanleg van de Birma spoorweg.

De strijd in de Pacific wordt voortgezet door Amerika , aangevuld met o.a Australische en Engelse troepen maar ook door KNIL militairen , die na 8 maart ’42 zijn uitgeweken naar Australie.

De toegepaste strategie lijkt op " island hoppen ". Men veroverd eiland na eiland in de Stille Oceaan , steeds meer Japan naderend. Indie laat men echter links liggen. Het hoofddoel is Japan. Deze methode van oorlog voeren gaat echter ten koste van vele levens en de strijd is moeizaam en langdurig. In het voorjaar van 1945 , Europa is dan al voor een groot deel bevrijd , is de verwachting dat de oorlog in de Pacific nog wel tot 1946 kan duren. De Japanners blijken taaie , volhardende soldaten te zijn die volhouden tot het bittere eind.

Op 12 april ’45 overlijdt de Amerikaanse oorlogs – president Franklin D. Roosevelt. Onder leiding van zijn opvolger Harry Truman , wordt in snel tempo verder gewerkt aan een militair projekt , waar Amerika al langere tijd aan werkt : het ontwikkelen van een atoombom. De eerste testbom wordt met succes op 16 juli in de woestijn van New – Mexico afgeworpen.

Om snel een eind te maken aan de oorlog , om het leven van nog meer geallieerde soldaten te sparen , maar ook om na enkele proeven het nieuwe wapen in de strijd te testen wordt door Truman besloten om deze bom te gebruiken tegen Japan.

Op 6 augustus 1945 wordt voor het eerst in een oorlog een atoombom gebruikt. Het doel is Hirosjima. Binnen enkele seconden wordt een groot deel van de stad weggevaagd.78.000 van de 340.000 inwoners zijn op slag dood en in de volgende maanden vallen nog eens 70.000 slachtoffers.

Drie dagen later wordt ook Nagasaki getroffen door een atoombom.

Door deze gebeurtenissen ziet de Japanse keizer Hirohito geen andere uitweg meer dan capitulatie.Op 15 augustus 1945 geeft Japan zich over.

Ook in Nederlands – Indie is vanaf nu de Japanse bezetting voorbij , Maanden eerder dan men in Indie en ook in Nederland heeft verwacht. Hier is men vanaf mei ’45 al bezig om vrijwilligers te werven voor de strijd tegen Japan. Al enkele jaren eerder heeft in Londen Koningin Wilhelmina en het kabinet in ballingschap besloten om " ons Indie " te bevrijden en weer onder Nederlands gezag te brengen , om het land daarna zijn zelfstandigheid te geven. Dit gebeurt op 7 december 1942. Vandaar de naam van de troepen die vanaf eind 1945 naar Indie worden gestuurd : de 7 december Divisie.

Voor het eilandenrijk breekt er echter een periode van verwarring aan. Er heerst een soort machtsvaccuum. Japan is plotseling verslagen en de Amerikanen richten hun aandacht meer op andere delen van Azie ( de Fillipijnen ) , terwijl Nederland nog lang niet in staat is om een troepenmacht te sturen om het gezag van de Japanners over te nemen. Voor 1942 was dit een taak voor het Nederlands – Indisch bestuursapparaat en het Koninklijk Nederlands – Indisch Leger ( het KNIL ). Al deze ambtenaren en militairen zijn in Japanse gevangenschap geweest en zijn nog lang niet in staat om hun taak weer op te nemen. Deze periode van terreur staat bekend als de Bersiap - tijd.

Het voorlopige bestuur wordt in handen gegeven van Engelse troepen.

De Indische nationalisten Soekarno en Hatta zien in deze periode hun kans schoon om hun ideaal te verwezenlijken : een onafhankelijke Indonesische republiek van alle eilanden. In de tijd voor ’42 hebben ze nooit veel steun gehad van de bevolking maar nu is de tijd er rijp voor.

Ook in andere Aziatische kolonien gebeurt in de zomer van 1945 iets dergelijks : in Vietnam wordt door Ho Tsi Minh de onafhankelijkheid uitgeroepen ( m.b.v. de latere vijand Amerika ! ) voor de Fransen er terugkeren .

Twee dagen na de Japanse overgave wordt op 17 augustus door Soekarno en Hatta de onafhankelijkheidsverklaring afgelezen.

In Nederland beseft men nu dat er snel iets gedaan moet worden om de situatie van voor ’42 weer te herstellen. De eerste troepen , mariniers die in Amerika hun opleiding hebben gehad , komen in november ’45 aan in Indie. Ze worden echter door de Engelsen niet op Java toegelaten en worden naar Sumatra , Malakka en Thailand gebracht. Engeland wil zich tussen Nederland en de Indische nationalisten zoveel mogelijk neutraal opstellen.

Intussen heerst er op Java een wanordelijke toestand. De nationalistische T.N.I. ( de Tentara Nasional Indonesia ) , bestaande uit meestal jonge Indiers , voeren een felle guerrilla tegen de plaatselijke bevolking , de Indiers die voorheen met de Nederlanders samenwerkten en tegen de net uit de Japanse kampen teruggekeerde geinterneerden.

Om aan deze moord – en intimidatie praktijken en aanslagen een eind te maken is het snel nodig dat er militairen worden gestuurd. Omdat Engeland zich neutraal opstelt en daarnaast in zijn eigen kolonie’s ( o.a. ) India met dezelfde problemen kampt , worden de Engelse militairen begin ’46 teruggetrokken uit Indie en geeft men de zaak over aan Nederland.

De Nederlandse troepen die waren gestationeerd op Sumatra en Thailand worden nu ook op Java toegelaten.

Inmiddels worden in Nederland ook de eerste vrijwilligers opgeleid om naar Indie te gaan. Hun taak zal bestaan uit het zorgen voor orde en veiligheid. Het doel van de Nederlandse regering is om eerst het gezag in Indie te herstellen en rust te brengen op de eilanden. Daarna is men in Den Haag wel bereid om te praten over een ( gedeeltelijke ) onafhankelijkheid. Hiertoe wordt men ook min of meer gedwongen door de net opgerichte wereldlandenbond Verenigde Natie’s en door Amerika. De politiek van de nieuwe president Truman is er op gericht dat het koloniale tijdperk van Europese landen uit de tijd is. Ook Nederland zal Indie zijn onafhankelijkheid moeten gunnen.

Voor Den Haag is Soekarno en de zijnen echter geen gesprekspartner. Het uitroepen van de onafhankelijkheid op 17 augustus wordt door Nederland niet erkend.

Soekarno heeft tijdens de oorlog nauw samengewerkt met de Japanners omdat hij van hun medewerking verwacht bij zijn streven naar onafhankelijkheid. Hierdoor wordt hij in Nederland gezien als een verrader.

Er worden in de loop van 1946 steeds meer beroepsmilitairen en vrijwilligers naar Indie gestuurd.

Tot zover een overzicht van de voorgeschiedenis van de Nederlandse betrokkenheid bij Indie in de jaren 1946 – 1949.