Mombasa stad

 

Wat een tegenstellingen in Kenia. Hier in deze stad heerst een enorme drukte, kleine busjes en grote bussen, vooral al die bussen, al die mensen, het krioelt. Voor 700 Keniase shillingen kun je de tocht meemaken naar Nairobi, die tocht duurt dan minstens 10 uren. Met de nachttrein kan het overigens ook, dat kost 30 euro.

We bezoeken  Old Town, het oude stadscentrum, allemaal smalle steegjes en overal weer kinderen die vragen om sweeties. Het is verplicht een gids te nemen, eigenlijk is het ook nodig, in de wirwar van straatjes en steegjes verdwaal je gemakkelijk.

Het beroemde fort Jesus, entree 200 shillingen, laten wij links liggen.   

Ook interessant in Mombasa is een bezoek aan de vleesmarkt. Hier zie je allerlei soorten vlees, nog net zichtbaar onder wolken van vliegen. We vinden koppen van schapen en geiten. Zelfs een afgehakte kamelenkop komt tot leven als een slager ontdekt dat Tjik toch wel met erg grote ogen het geheel bewondert. Met die kop op de arm zet hij de achtervolging in, terwijl Tjik probeert door flink te rennen en te gillen uit dit duistere hok te ontsnappen, haha, enfin, zij hadden erg veel plezier! Enne, wij ook hoor.

Naast deze vleesmarkt is de vismarkt altijd leuk. Met een beetje geluk brengen ze de grootste, langste en vreselijkste vissen binnen, die ter plekke direct worden schoongemaakt.

En ook de groentemarkt is interessant, vooral die in Old Town. Overal op straat vind je fruit, groente, welriekende specerijen en andere onherkenbare zaken, die voor een zacht prijsje van de hand gaan.  

Wij kopen er nog een slof sigaretten voor Ä 11,00. 

We bezoeken ook de zwarte markt van de geldwisselaars. Onze chauffeur heeft alle deuren van zijn busje van binnen op slot gedaan, want het gaat nogal heftig.

Wij wilden nog wat geld wisselen en hij had natuurlijk wel een paar vrienden. In een straat in Mombasa staan allerlei kerels op straat met de handen vol geld. Als we de straat inrijden kloppen ze allemaal al op het raampje, ieder wil graag zaken doen. Maar onze chauffeur is op zoek naar een bekende vriend. Op het moment dat hij hem in krioelende menigte ontdekt en hem een seintje geeft en de deur opent, springen direct drie man naar binnen, roepend: ďFor a good price!Ē Na enig aanmanen weet hij zijn vriend in de auto te krijgen en de andere twee er weer uit en direct daarna gaan de deuren weer op slot. Enige straten verder kunnen we rustig wisselen. 

In een van deze straatjes vinden we een internetcafť. Het is zeer goedkoop. We moeten 20 eurocent betalen, maar hij kan niet wisselen. Haha, waar hebben we dat vaker gezien? Enfin, we betalen een euro en vinden het prima zo. 

 

Lost Paradise

 

Een van de laatste tripjes die we maken is de tocht naar Lost paradise. De naam doet je hart al sneller slaan, nietwaar? Hoe origineel zal dit Lost paradise in werkelijkheid zijn?

Het is een van de dagtochtjes die door de reisorganisatie werd aangeboden.

We worden ís morgens opgehaald en moeten ongeveer twee uurtjes rijden. We zitten in klein, gezellig clubje met onze reisvrienden Petra, Ric en Dennis.

Het blijkt een alleraardigste locatie, zoín 50 km ten zuiden van Mombasa. Onder de hoge palmen vinden we een gezellig restaurantje met een Vlaamse gastheer. Overal huppelen apies en al snel worden we naar de boten gedirigeerd. We varen een stukkie langs de kust en we worden  getrakteerd op enkele specialiteiten, hapjes en drankjes. Maar er zitten zulke speciale specialiteiten bij, dat we besluiten deze maar met de vissen te delen.   

Even later duiken we met snelle motorboten de mangrovebossen in op zoek naar krokodillen. In eerste instantie zien we veel mooie vogels, maar uiteindelijk vinden we een paar kleine, jonge krokodilletjes. Enfin, zo klein hadden we ze nog nooit gezien, dus werd het toch wel een leuk tochtje.

Er was een break gepland op een prachtige zandbank, maar i.v.m. het hoge water lag deze geheel onder water. Ook de eventuele dolfijnen waren waarschijnlijk net een blokkie om. Die hebben we dus ook gemist. 

Maar na een fantastische vismaaltijd, nooit zag ik zulke grote kreeften op mijn bord, en na nog even door een baviaan bekogeld te zijn met een kokosnoot, bezochten we het mooiste Afrikaanse dorpje. Zo hoort een origineel dorpje in Afrika er nog uit te zien!  

Geen schooiende kinderhandjes. Wilde je al iets achterlaten voor de kinderen dan kon je dat kwijt op een kleedje. De chief, de stamoudste, stond er glunderend naast. En de hele stapel snoepies in alle kleuren, allerlei soorten pennen , het werd door hem hoogstpersoonlijk verdeeld onder kids. Ook de ouderen kregen overigens snoepies, hoor.

Ze maakten nog een show hoe je cashewnoten moest bakken, hoe je kokosmelk moest bereiden en enkele dames mochten meebouwen aan een bananenbladdak voor de kleine hutjes. Bovendien konden enkele personen laten zien dat ze over genoeg spierballen en ritmisch vermogen beschikten om onder luid gezang voedsel te bereiden door met grote stokken om de beurt een wit poeder nog fijner te stampen. 

De naam van dit unieke dorpje zijn we even kwijt, maar het was zeer indrukwekkend.

 

Showtime

In India, Delhi, noemden ze het Delhi-belhi, hier in Mombasa is het bekend onder de naam Mombasa-express. Het is het beruchte effect van vermoedelijk verkeerd voedsel op je darmen.

Op de laatste dag voor terugkeer naar Nederland had ik de eer kennis te maken met deze Mombasa-express. Enne, Ö dat voelt niet goed!

Terwijl ik me deze laatste dag noodgedwongen enigszins moest terugtrekken, trok Tjik er fluitend op uit om al onze overbodige kleding en andere zaken uit te delen aan de beachboys.

Veel toeristen laten aangebroken shampoos, zwembroeken, korte broeken en slippers achter als cadeau voor de gastvriendelijkheid. De laatste shillingen worden weggeven. Geen grote cadeaus, maar het wordt met open armen ontvangen.

Vanaf mijn balkon zie ik even later Karisu in mijn overhemd lopen. Hij steekt beide duimen omhoog. Het past. Volgens mij heb ik dat overhemd zelf nog nooit gedragen, spiksplinternieuw dus. Wel, het staat hem goed, gelukkig.