Op  safari

Safari   Tsavo-East

In Kenia zie je voor het dagelijks vervoer overal kleine busjes rijden. Ook voor de safari’s worden deze busjes gebruikt. Het dak kan omhoog en als je er met maximaal 6 mensen inzit, kun je op het moment suprème staand prachtige foto’s schieten. Er rijden echter ook busjes rond met veel meer toeristen!  

Er zijn veel dieren te zien, maar soms wel op grote afstand. De busjes in Tsavo-East wijken namelijk niet van de paden af en vaak moet je dus met je camera maximaal inzoomen. Dit in tegenstelling tot de safari’s in het veel mooiere Masai Mara, waar de jeeps zo dicht naar de dieren rijden, dat bij wijze van spreken een leeuw met zijn tong jouw lenzen van de camera kan schoonlikken!  

We overnachten in Salt Lake, een prachtige lodge op poten, gebouwd rond een drinkplaats voor de dieren. En de olifanten en buffalo’s komen daar tot letterlijk aan je voeten. Er is zelfs een tunnel gegraven naar zo’n waterhole, zodat je je echt te midden van een kudde waant. 

En wij hebben geluk, ’s avonds zien we minstens 80 olifanten die elkaar bestrijden wie als eerste iets mag gaan drinken en ’s morgens komen een paar honderd buffalo’s, in colonnes aangesjokt, samen met ons ontbijten …   

              

 

En uiteraard zien we de leeuwen. In het park geldt een maximum snelheid, maar als één ranger een leeuw heeft gespot, dan wordt dat via de mobilofoon snel doorgetrommeld naar alle busjes met toeristen. Van heinde en ver zie je dan de  rode stofwolken van al die racende busjes. Die leeuwen trekken zich van al die drukte overigens weinig aan, het zal wel een dagelijks ritueel zijn.

We spotten een paar giraffen en ook heel aardig was een zeer traag de weg overstekende enorme schildpad. Enne … hij had voorrang, nietwaar?   

Maar de natuur is schitterend! Vooral de baobab- en acaciabomen maken indruk.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een aantal kilometers buiten Mombasa hebben we een Masai-village bezocht. Wij mochten proberen vuur te maken met een plankje met een gat erin, een stokje en wat stro. Je moest flink puffen en blazen, maar het lukte. 


 

 

Fly-safari   naar   Masai Mara

Via Jimmy maken we kennis met een lokale aanbieder van safari’s. We spreken zowat onder de tafels in de bar, het moet een beetje stiekem, hij mag in dit hotel officieel geen zaken doen, dat is het alleenrecht van de toeroperator. Maar hij komt betrouwbaar over en de volgende dag gaan we met hem naar z’n office in de Mandela-street, een klein hokje op de tweede verdieping in een steegje in een achteraf buurtje. Maar het hangt vol met de mooiste foto’s van allerlei wildparken, dieren en de uniekste lodges. Alles blijkt mogelijk en het kan natuurlijk voor de helft van de prijs die de officiële toeroperators vragen.  

Wij willen dolgraag met die kleine vliegtuigjes naar de andere kant van Kenia naar Masai Mara. Onze nieuwe vriend kent daar alle lodges en zelfs vele directors, Hakuna Matata!

Hij zal alles voor ons regelen. We worden het snel eens, het wordt een driedaagse fly-safari naar een prachtige lodge. Een privé-jeep met een persoonlijke ranger/ driver en all inclusive. We betalen de € 900. Over enkele dagen zal hij ons persoonlijk ophalen en naar het vliegveld bij Mombasa brengen. Hij heeft zelf geen rijbewijs, maar dat probleem wordt ook opgelost! Een lieftallige jongedame begint al te telefoneren en onze namen door te geven … We wachten af.

Wil je dus je safari op deze manier, boek dan via North Coast Hunters Tours & Safaris via Benard. E-mail:northcoasthunter.

Na de boeking wandelen we door het gezellige volksbuurtje, het zijn allemaal kleine winkeltjes en ze verkopen allemaal typisch Afrikaans houtsnijwerk. We worden overal uitgenodigd om vooral even binnen te kijken, haha. We kopen maar een soort boomstammetje, waar iemand een Masai-gezin in heeft uitgesneden. Ook zijn er allemaal vriendelijke kappertjes. Voor een paar euro plaatsen ze een heleboel extentions in je haar. Toen we later het vliegtuig naar Nederland weer instapten, leek het wel of alle dames en veel heren hun haar even in Kenia hebben laten bijkrullen met alle soorten van haarextentions. 

's Morgens om half zes worden we opgehaald, onze vriend heeft een driver meegenomen en we vertrekken in een minstens 20 jaar oud busje, op weg naar het vliegveld bij Mombasa. En het is nog vroeg, maar echt al enorm druk op de weg, allemaal busjes, busjes en busjes. Heel Kenia is op weg naar het werk in 13 à 15 persoons busjes.

We bereiken ruimschoots op tijd het vliegveld en onze vrienden hebben alles onder controle. Haha, er staat al iemand op ons te wachten, die ons door de douane naar het vliegtuigje zal brengen. Ik krijg nog een enorm dikke, dichtgeplakte envelop, die ik moet overhandigen aan ene mr. Kioko, his friend! Er had natuurlijk van alles in kunnen zitten, maar ik heb ‘m zo in m’n binnenzak gedaan.

We hebben alleen wat handbagage mee en daarin zit onze toilettas. Wel, de scanner constateert heel terecht dat er een schaar inzit en die moeten we inleveren. Dat ding mag niet natuurlijk niet mee, maar onze begeleider weet even later het dingetje met gepaste trots  toch weer terug te bezorgen.

En even later zien we ons vliegtuigje. We moeten lopend het hele vliegveld oversteken en intussen vertelt onze begeleider: “You are the only passengers!”  

Op de linkerfoto de besneeuwde toppen van de Kilimanjaro, rechts vanuit de lucht een aantal Masai-dorpen.

Het zijn kleine toestelletjes, er kunnen maximaal 18 personen in. We vliegen eerst op 500 meter hoogte naar een airstrip in Mombasa-Zuid, daar klimmen er nog zes toeristen in. Vervolgens gaan we op weg naar Masai Mara. We vliegen nu op 3000 meter hoogte langs de Kilimanjaro, de hoogste berg van Afrika en als we naar beneden kijken zien we overal die typische nederzettingen van de Masai, een paar hutjes, omcirkeld door een aantal doornige takken om de leeuwen buiten de poort de houden.

Na twee uur vliegen landen we op een airstip in Masai. Er is helemaal niets! Nog geen paaltje om tegen aan te pissen! Maar de piloot verzekerde ons dat wij hier inderdaad uit moesten stappen.

Met nog een Engels gezinnetje wuiven we het taxiënde vliegtuigje weg. Het is er kouder dan in Mombasa. Ja, daar sta je dan. Ahum, eerst maar een sigaretje, even later nog één … 

Maar dan zien we in de verte de stofwolken van een jeep. We worden keurig opgehaald en naar een lodge gebracht. Het blijkt niet onze lodge te zijn, maar men is zeer bereidwillig en neemt voor ons telefonisch contact op met het juiste adres, enne we zullen even later keurig worden opgehaald, everything is all inclusive, hakuna matata.

Nadat we in deze prachtige lodge zijn aangekomen ga ik op zoek naar de heer Kioko. Voor hem hadden we immers die dikke enveloppen. Er blijkt alleen maar geld in te zitten, veel geld!  

Onze lodge in Masai Mara, onder het dak staat gewoon een tent.

De Kenianen achter de bar kijken ons aan: “Kent u de heer Kioko?”  
‘Nee, wij niet, maar onze local reisleider in Mombasa dus wel!”

We krijgen het aardigste tafeltje om alvast een beetje bij te komen van de reis, krijgen natuurlijk een welkomstdrankje van het huis en we worden even later opgehaald. De privé-chauffeur met onze jeep staat al te wachten. En ook hij vraagt of we vrienden zijn van Kioko.  
“Nee, echt niet dus en we beginnen ons af te vragen  wie dit dan wel is."
Wel, deze heer Kioko blijkt de grote manager te zijn van een aantal lodges in Masai Mara.

Onze nieuwe chauffeur komt speciaal voor ons van een andere lodge om ons drie dagen rond te rijden. We voelden ons opeens zeer vereerd.  

We hoeven niet in die gezamenlijke busjes en kunnen ons eigen programma samen stellen. We kunnen op onze eigen tijden vertrekken en we geven aan dat we graag naar die rivier willen, waar al die gnoes en zebra’s oversteken, terwijl de krokodillen ze opwachten.  

 

De gnoes en zebra's steken de rivier Mara over. De krokodillen liggen op de loer!

We slapen in een tent, nou ja, tent, wel een erg aardig luxueus uitgevoerd ding hoor, aan een rivier. Vorige week hebben ze er nog kleine krokodillen gezien, wordt ons alvast verteld. Boven het tentdoek is een compleet stevig dak aangebracht en aan de achterkant is zelfs een stenen huisje gebouwd met daarin een complete badkamer met heet water. Alleen zal het niet mogelijk zijn ’s nachts de normale verlichting te gebruiken. Dan moet een kaarsje aan! 

 

In onze tent staan zelfs een aantal prachtige oude koloniale meubelen, grote kasten voor de kleding en zelfs een enorme passpiegel, waarschijnlijk zeer bruikbaar om je outdoor-Kenia kleding even te controleren voor je in een jeep op weg gaat, ahum … 

En in Masai Mara barst het van de dieren, overal om je heen en echt vlakbij. Op dit moment zijn we getuige van de grote gnoe-trek. Vele miljoenen exemplaren maken de jaarlijkse tocht door Tanzania en Kenia op zoek naar eten. Ze worden vergezeld door vele, vele zebra’s. Het is imponerend!  

 

Maar ook even imponerend was een situatie de volgende dag, toen we omringd werden door een grote kudde olifanten. De chauffeur waarschuwde ons dat een olifant toch wel een beetje agressief werd door dat geklik van onze camera’s en die kwam dan ook recht op ons af met zijn flapperende oren! Wegwezen dus!  

Op de terugweg troffen we nog een familie cheeta’s aan en zagen we een luipaard, wandelend over de takken van een boom.  

Na 4 safari’s in drie verschillende landen hebben we eindelijk de big five gezien!

We bezoeken ook een Masai Mara dorp. We mogen fotograferen zoveel we willen, we bezoeken de kleine huisjes en ze zijn zeer bereidwillig om alle vragen te beantwoorden.  

 

We praten met een tweemeter lange Masai, hij is 27 jaar. Hij heeft naar eigen zeggen al drie leeuwen gedood en dat geeft hem het recht om met drie vrouwen te trouwen. Hij heeft er echter nog maar twee. Vrouwen zijn hier duur! Ze kosten wel 10 koeien, en die heeft-ie niet meer. Toch is zo’n Masai-vrouw wel handig. Ze doen alles! Ze verzorgen de kinderen, doen de was, regelen het eten en bouwen en onderhouden het huis. Die huisjes zijn allemaal kopietjes van elkaar. Er blijkt maar één ontwerp.

De vrouwen steken de takken zo’n 30 cm in de grond. Door vlechtwerk ontstaat vervolgens een geraamte dat wordt dichtgeplakt met rode klei. Zo’n hut gaat ongeveer 7 jaar mee, maximaal. Dan is het fundament wel opgevreten door de termieten. Dan begint de bouw van een nieuw huis.   

Toch kom je in de Masai-cultuur ook erg vreemde, voor ons onvoorstelbare rituelen tegen. Zo worden bij elk Masai-kind op het zesde levensjaar de twee middelste tanden van het ondergebit eruit gesneden met een mes. Het heeft te maken met de groei naar volwassenheid. Op latere leeftijd worden er ook grote gaten in de oorlellen gebrand en versieren ze hun gezichten met merktekens op je wangen.  

Op de vraag van Tjik hoe ze dan zo’n gevaarlijke leeuw doden gaf hij het volgende antwoord: “ Ik ga gewoon hard rennen, dan haal ik hem in en dan dood ik ‘m met mijn speer.”  Ahum … 

En die huisjes zijn eigenlijk niet zo geschikt voor onze vriend. Het dak is veel te laag, hij kan er alleen krom en gebogen in rondlopen. En ik heb ’t gecontroleerd, want ik, 1.85 m, kon er al niet in staan. Ook z’n bed was veel te klein, 1.50 m en hij heeft nog even voor gedaan hoe hij zich daar ‘s nachts moest ronddraaien. Ja, we hadden een beetje medelijden met hem.

In het dorpje lopen veel kinderen, er zijn veel ziek: AIDS OF MALARIA. 

De mannen doen niet zo veel, zij verzorgen de koeien. Overdag gaan ze met deze dieren de savannen op en ’s nachts worden ze weer in de koraal gebracht, die dan zo hermetisch mogelijk met takken moet worden afgesloten, omdat anders de leeuwen ze te grazen nemen. 

Na de bezichtiging is er een mogelijkheid wat souveniers te kopen. Wij zien een grote kalebas. Daarin vangen ze het bloed van de koeien in op en mengen dat met melk. Het is hun hoofdvoedsel en je wordt er beresterk van. Dat bloed verzamelen ze door een koe een riem om z’n nek te binden. De aderen zetten dan een beetje op en m.b.v. een speer openen ze dan dit bloedvat. De wond wordt even later weer netjes gedicht met wat modder.

Maar even later hebben we al behoorlijk spijt van dit originele geval, het ding stinkt verschrikkelijk! We hebben ‘m helemaal in plastic verpakt en compleet dichtgeseald. Thuis gekomen hebben we er van alles ingegooid, alle liters shampoo en desinfecterende middelen die maar konden vinden. Het heeft nog twee maanden buiten aan het balkon gehangen om het te laten luchten. Nu hebben we ‘m voor een deel gevuld met koffie om de laatste stank te verdrijven … 

’s Avonds zijn we getuige van een rituele dans van deze Masai-krijgers. Ze maken een soort rondedans om ons heen en uiten de vreselijkste kreten. Af en toe springen ze daarbij hoog op, dat is wel het meest karakteristieke onderdeel.  

Na afloop vertelde ik hen, dat deze dans mij deed denken aan het eerste verhaal dat ik ooit over Afrikaanse krijgers las. Na afloop van de dans verdwenen de toeristen vervolgens in grote kookpotten …Maar nu doden de Masai alleen nog leeuwen, dat moet wel, anders kunnen ze niet trouwen, ~zeggen ze~!

Eén krijger vroeg naar de vrouwen in Nederland: “Are they free?”

Ja dat klopt, in Nederland kost een vrouw geen 10 koeien, maar ze bouwen ook geen huis voor jou van takken en klei. En zo’n vrouw, nee, dat leek ‘m niets.  

Op de terugreis moeten we met het vliegtuigje nog enkele tussenstops maken op andere airstrips in dit natuurgebied. Bij een landing zie ik over de schouder van de piloot de halve landingsbaan vol staan met gnoes en zebra’s. Hij gaat nu toch niet landen? Jawel dus. Vlak voor de landing, als al bijna de wielen van het vliegtuigje de oren van deze dieren raken, doen ze rustig een paar stapjes opzij.

En nadat weer enkele passagiers zijn ingestapt, taxiën we weer naar dezelfde strip. En … bomvol met zebra’s en gnoes. Maar een jeep, met achterop enkele met jasjes zwaaiende jonge Kenianen, zorgt ervoor dat deze dieren even ruimte voor ons maken, we kunnen weer opstijgen. 

Het vluchtschema wordt gewoon via de mobilofoon geregeld. Er zijn passagiers die naar Maldini willen, oké, voor ons een extra half uurtje gratis meevliegen. Maar wij vinden het vliegen wel leuk! 

De safari in Masai Mara was voor ons verreweg de boeiendste ooit, nergens zagen we zoveel dieren, konden we er zo dicht bij komen, wat een prachtige natuur!  

Overweldigend en onvergetelijk!