De 60 km van 2011

Het zit er op. Even een paar dagen laten bezinken en nu even mijn welbekende “korte” verslag J

Het was gewoon in een woord GEWELDIG!!!!

Je moet het echt meemaken om te voelen hoe iets dergelijks is qua sfeer enz.

Vrijdagavond hebben we ons al ingecheckt, krijg je je polsbandje, kaartje en…….de route!! Al meteen oude bekenden zien, vrijwilligers waar je al maanden mee aan het mailen bent, Jan de cameraman (voor onze dvd) waarvan we ook meteen vervelend nieuws te horen kregen….. Maar op het moment dat je binnenstapt is het of er een warme liefdevolle deken om je heen gedrapeerd word. Heb je misschien 15 minuten ervoor nog het idee, pfff we “moeten” 60 km lopen dit weekend. Op het moment dat je binnenstapt heb je iets van Yes!!! We gaan er weer met z’n allen voor. Weer thuisgekomen lekker relaxed op de bank gezeten, want zaterdag loopt de wekker om 6.30 uur af dus even rustig aan. Alle spullen klaargezet, rugzak ingepakt voor onderweg, het leek wel of we op vakantie gingen J

Zaterdagochtend stond Alex de buurman als onze privéchauffeur om 7.30 uur stipt op onze stoep. Nog bedankt Alex! En op naar Bussum, knoop in m’n maag, want ja hoever zal die knie (en het toch wel weinige trainen) mij en ons brengen?!

Aangekomen in Bussum is het zo’n overweldigend goed gevoel zoveel roze shirts te zien. Sommige uitgedost met gekke roze hoedjes, sommige met prachtige teamkleding maar iedereen met maar 1 doel………60 km lopen om geld op te halen! Heel veel omhelzingen,zoenen en kreten van: wat leuk en goed dat jullie er ook weer zijn! Wandelmaatje Jean van 2 jaar geleden was nu ook van de partij dus dat is dan natuurlijk ook leuk om elkaar weer eens te zien i.p.v. te mailen. Want ik kan jullie zeggen, de contacten blijven. Is niet dagelijks of wekelijks, maar heb nog met veel mensen contact en dat vind ik ook geweldig. Na heel veel toespraken en de huishoudelijke regels, de bekende warming up van Olga Commandeur en daar gingen we. Alex ook nog even stuk meegelopen want hij kon er toch niet uit met zijn auto ;-) Helaas al snel het eerste buitje regen op ons lieftallige kopje, maar deze was te doen met een klein pluutje.  En daar loopt dan zo’n lange rij van 391 mensen in het roze, allemaal met hetzelfde doel. En het was ook leuk dat het dit jaar op zaterdag een nieuwe wandeling was, dus spannend waar je overal komt. De eerste pitstop hadden we alweer snel bereikt en dan ook weer leuk de vrijwilligers daar weer te zien die ons uitgedost en wel aanmoedigen en verwennen met allerlei lekkers. Daar gaat dan ook meteen de hele groep een beetje uit elkaar vallen. Want de een loopt meteen door, de andere neemt een uitgebreide pauze. Wij hingen daar een beetje tussenin. Prachtige omgevingen gelopen. Gingen van Bussum richting Hilversum, Vreeland, Oud Loosdrecht, Nigtevegt, Nederhorst den Berg richting Weesp. Ook weer een hele mooie omgeving ook al heb ik het op de een of andere manier niet bewust opgeslagen (Willem heeft me via Google maps even bij moeten praten J) Ik had me ingesteld op het feit dat ik het aanmoedigingspunt van 18,3 km wilde halen omdat ik wist dat daar supporters zouden staan. En dan zou ik een stuk met de auto gaan want ik wilde wel Weesp inlopen omdat ik wist dat daar festiviteiten zouden zijn, en dan is het leuker lopend binnen te komen dan met de bezemwagen.

Maar ja, ik liep lekker, zelfs veel voorop J enige stuk wat lastig was, was een heel lang grasstuk (echt wel een aantal kilometer) het gras was niet 2 maar minstens 4 kontjes hoog, het was nat, zompig, reed regelmatig een tractor. Dus je moest echt op het platgereden gras lopen, maar dat was dus spiegelglad van de regen. En ik heb dat hele stuk alleen maar gedacht, als ik maar niet uitglijd, want dan weet ik het niet met mijn knie. Maar ja, het ging goed en daarna gelukkig een normaal pad. Blubber zat bij mij tot aan mijn knieën, bij Willem geen vlekje! Ik weet niet hoe hij gelopen heeft, heel knap om daar schoon af te komen.

Het weer wisselde van klein buitje wat met de plu te doen was, tot hoosbui dat de regencape aanmoest, had je die net aan, was het weer droog en even later strakblauwe lucht met zon. En ja ik liep en ik liep, en zag regelmatig de verbaasde blik van Willem naast me………. Ha,ha! En het is een nieuwe wandeling, dus je hebt zelf geen idee hoever je bent. En toen kwamen we na een hagelbui en een minuutje schuilen onder een tunneltje bij onze lunchplek aan, die gelukkig binnen was. En toen zagen we dat we al ruim 17 km hadden gelopen!!!! Tja en ik ging nog lekker, dus ik zei meteen dat ik gewoon door bleef lopen. Dus weer met frisse moed op pad na het lekker broodje, plaspauze (even lekker op een normale wc i.p.v. zo’n vieze Dixie L). Even daarna zagen we mijn broer en schoonzus die ons aan kwamen moedigen. En die waren ook zeer verbaasd hoe ik liep en de snelheid die ik nog had. Ja en als je dat hoort, ga je alleen maar lekkerder lopen.  Zij haakten weer af en wij gingen verder met de paden op en de lanen in. Nou als jullie willen weten hoe de omgeving was, moeten jullie het echt even aan Willem vragen. Schijnt dat we echt gelopen hebben op paden met aan beide kanten water……….. ik weet van niets, heb 1 kant water af en toe gezien. Verder voornamelijk met mijn blik richting pad, leek wel een soort trance waarin ik liep. Want ja ik moest en ik zou……..

Genoeg pitstops onderweg, dus de verzorging was weer perfect. Nog met een bootje over de Vecht en toen voelde ik wel mijn knietjes, de stap van een steiger een bootje in en er daarna weer uitstappen……pff viel niet mee. En dan nog klein stukje polder en dan Weesp in. En dan denk je, we zijn er maar toen moesten we nog zeker 3 kwartier lopen voor we eindelijk het centrum in zicht kregen en de harde brul van Ralph hoorden, die ons van verre al aan zag komen. Opgevangen door buurvrouw Cris, Ralph en Simone en de jongens, loop je ineens weer op kussentjes! J Andere straat in en daar stonden Martin en Martine ons weer op te wachten. In een roze straat, alle winkeliers hadden een roze etalage, alle wandelaars kregen een heerlijk ijsje, stond een dweilorkest (nog even mee staan hupsen) echt helemaal te gek. Na een korte break daar met de aanhang richting de hockeyvereniging waar we ons moesten afmelden en dat was rond 16 uur, dus prima tijd.

Daar nog even gezellig gezeten en rond 19.00 uur kwam onze privéchauffeur ons weer halen, lekker thuis gedoucht, alle natte sooi uitgehangen, en met de benen omhoog. Nog geen blaren, dus dat was ook een verademing. Maar ja als ik tussendoor opstond, dacht ik wel, hoe krijg ik in vredesnaam mijn ene been voor mijn andere?!?!?! En dat dacht ik zondagochtend na het opstaan ook nog. Had echt zoiets van, ik kom niet verder dan 100 m straks. Maar ja, voetjes weer goed ingesmeerd in de hoop dat de blaren nog steeds weg zullen blijven. De benen (voor zover ik er bij kon komen door de tape) en onderrug even ingespoten met Reflex, beetje rekken en strekken en ach het gaat wel weer.

Weer om 7.30 uur op pad, maar nu dus naar de hockeyvereniging in Weesp. Waar we weer de welbekende toespraak van de burgemeester hadden er nog een cheque overhandigd werd door de winkeliersvereniging van Weesp t.w.v. van €6900, echt geweldig. Weer de warming up en met z’n allen langzaam op gang komen.

Willem toch wel een blaartje J ikke niet! Maar we bleven toch gewoon lopen. Deze dag is de bekende route, dus door Weesp naar Driemond, dan Abcoude, richting Gein, Ouderkerk, Amstelveen en Amsterdam (is met de auto al ver!)

Op de polderweg bij Abcoude dacht ik bij een auto wat zwaaien die mensen toch raar, maar waren het heel lief Alan en Yvonne, die deze keer niet op zaterdag konden. Maar nu dachten dan gaan we ze op zondag aanmoedigen. En dat loopt dan weer ff zo lekker, mensen die je aanmoedigen, stukje meelopen…….geweldig. Bij Abcoude hielden ze ons niet meer bij (geintje) dus bij die pitstop zijn we weer op eigen kracht verder gegaan. Op naar de volgende polderweggetjes en naar de Voetangel onze lunchplek. En het was nog steeds droog, en eigenlijk heerlijk wandelweer. Weer met het pontje over en verdorie, de eerste spetters. En daar zit je dan bij de Voetangel, met je regencape buiten je broodje te eten. Armoede! Maar ja, we moesten weer verder. Ja en ik ook, want eigenlijk liep ik nog steeds goed. De knie liet zich niet voelen, dus dat was het probleem niet. Had wel branderige voeten en voelde toch wel een blaartje opkomen, maar dacht, ja daar heeft iedereen last van dus niet zeuren, maar lopen! En daar gingen we weer de lange, lange echt heel lange weg van de Voetangel richting Ouderkerk, Amstelveen. En dan zie je toch weer een paar bekende koppies in de vorm van Rob en Sabina, en ook die waren verbaasd mij nog zo te zien lopen (hadden me vorig jaar echt anders gezien) dus die hebben ons weer een stuk op weg geholpen. En bij de brug bij Ouderkerk van hun weer afscheid genomen. Op naar onze volgende pitstop. Daar moest helaas Jean afhaken, teveel last van haar rug. Dus moest 2gether strong nu echt 2gether strong zijn en met zijn tweetjes verder. Door Amstelveen, regen werd steeds harder, voelde me echt een verzopen kat. Richting Amsterdamse bos, wetende dat daar de Moormannen ook weer voor ons zouden staan. Tot onze verrassing zagen we daar ook Marianne staan, met rozen en al. Is een gezellig aanmoedigingspunt, voor ons zeker omdat we dan nog maar 3 km hoeven. Daar even gestaan, ook nog even genoten van een stal dames uitgedost in roze jurken met tamboerijn die iedereen aanmoedigden. (kijk dat is nou dat gevoel) en na wat kleine heropstartproblemen verder richting ons einddoel, het Frans Ottenstadion waar wij eerst moesten verzamelen. Langs restaurant bij de bosbaan, tussen de saaie kantoorgebouwen door onder de A10 door en dan een paar hoeken om en we waren er!!!! Om 15 uur!!! Echt een geweldige tijd. Hebben eigenlijk aldoor voor de middenmoot gelopen. Het is weliswaar geen wedstrijd, maar toch leuk, wetende dat je een geopereerde knie hebt die nog niet alles doet wat je wilt en dat we toch niet echt veel getraind hebben.

Ons binnenkomst shirt ontvangen, de survivors kregen dit jaar zelfde kleur shirt maar een andere kleur (gouden) ballon en de rest een roze ballon. Even heerlijk lui gezeten/gehangen daar en om 16.45 uur met de hele ploeg richting Olympisch stadion. Blijft echt zo’n ervaring om dit prachtige Amsterdamse stadion met zo’n groep mensen binnen te lopen en al die supporters die er staan. Daar werden we opgewacht door Martin en Martine, de Moormannen, Monique en Erich en Willem zijn collega Marco met Ilona en dochter Jennifer.  Geweldig!!!

Ook daar weer de nodige toespraken, optreden van Ben Cramer en Joke de Kruijf en alle survivors waarvan ik er gelukkig ook een ben op het podium. Alle ballonnen de lucht in en zowaar ik heb maar 1 brok in mijn keel gehad en dus deze keer geen echte huilfoto’s J

En daarna de onthulling van de cheque, wat hebben we met die 391 wandelaars opgehaald?!

€ 800.000

Echt geweldig! En dan het idee, dat daar dan toch ook geld van jou dus van jullie bijzit! Deze cheque werd overhandigd aan 5 onderzoekers, waarvan er ook 3 hebben meegelopen.

En dan zit het er op! Iedereen gaat richting huis, bijkomen (wij lekker naar de ChineesJ) en is het voorbij. Heel raar! Ben je maanden mee bezig met van alles en nog wat en dan 3 keer met je ogen knipperen en dan is het over.

Maar we zijn heel trots dat we het weer volbracht hebben. Ik zeker, had het niet verwacht dat ik het helemaal zou kunnen lopen. Maar ja, dan zie je wat doorzettingsvermogen en wilskracht met je kunnen doen (hebben we toch wel geleerd van paps en mams denk ik).

Ik heb jullie beloofd jullie volgend jaar niet lastig te vallen, alhoewel de eerste toezegging van sponsoring er alweer is. Moet bekennen dat het nu alweer kriebelt. Maar ik hou me aan m’n woord, ook dat heb ik geleerd. Volgend jaar ga ik, als ze nog mensen nodig hebben, als vrijwilligster aan de slag. De voldoening zal er dan wel iets minder zijn. Maar ja, wie weet dat jaar erna………… ;-) dan zien jullie de eventuele mail wel weer verschijnen.

We willen al onze sponsors, mensen die iets gekocht hebben, ons gesteund hebben op wat voor manier dan ook heel hartelijk bedanken. Dankzij jullie hebben we met z’n allen het weer mogelijk gemaakt dat er meer onderzoek kan komen naar borstkanker zodat er in de toekomst hopelijk meer survivors zullen zijn als ik.

2gether strong is trots en blij en zal zich voor dit doel in blijven zetten!

Tot………….?