Goto my homesiteHome

Tearoom "Indië" - Groningen, Herestraat

Webpagina inhoud:


Tearoom Indië aan de Herestraat 75-77 te Groningen
foto Herestraat Groningen ±1957
Tearoom Indië
Herestraat 75-77
te Groningen

Eigenaren:  Sijbrand Boddé en zijn vrouw
Katrien van der Meulen
Geopend:  1937

In de rode cirkel de bestelauto, waarop Sijbrand een kop en schotel had laten monteren en de uitlaat van de auto laten omleggen naar het kopje op het dak, waardoor hij met een dampende kop koffie - overeenkomstig zijn logo - rondreed.
Tearoom Indië - melkkannetje Sijbrand Boddé [1953] Katrien van der Meulen [1947] Sijbrand Boddé [1953]
          en
Katrien van der Meulenen [1947]
Tearoom Indië aan de Herestraat 75-77 te Groningen In de nacht van 6 op 7 september 1965 is Indië geheel door brand verwoest.









klik foto's voor vergroting
 
Brand bij Tearoom Indië aan de Herestraat 75-77 te Groningen

 

eerste prijslijst Indië uit 1937

prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937] prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937] prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937]
prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937] prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937] prijslijst Tearoom Indië te Groningen [1937]
klik een individuele prijslijst voor een vergroting daarvan

 

houten dranken- en spijskaart plankje Indië

drankenkaart Tearoom Indië te Groningen spijskaart Tearoom Indië te Groningen
klik een individuele prijslijst voor een vergroting daarvan

 

suikerzakjes van "Indië"

Tearoom Indië - suikerzakje Tearoom Indië - suikerzakje Tearoom Indië - suikerzakje Tearoom Indië - suikerzakje
klik een individuele suikerzakjes voor een vergroting daarvan

 


Nieuwsblad van het Noorden: onbekende datum in 1963

10 miljoenste bezoeker Tearoom Indië

Een reis van 15 dagen naar Majorca, een couponboekje van de Stadsschouwburg, een seizoenabonnement van het Noordelijk Filharmonisch Orkest, een abonnement op het zwembad "De Papiermolen" voor de komende zomer, een tienjarig abonnement op de VVV-agenda en een jaarabonnement op het Nieuwsblad van het Noorden en op de Telegraaf.

Ziedaar het geschenkenpakket dat de verraste tienmiljoenste bezoekster aan de Tearoom Indië in deze stad gisteren over zich uitgestort kreeg.
Het was mevrouw T.Vegter-Hoekstra uit Zuidlaren, die met haar man en zoon — zich van nets bewust — een kopje koffie kwam drinken. Bij haar entree werd mevrouw Vegter meteen een boeket bloemen in de armen gedrukt door de bedrijfsleider Woudsma en toen zij boven aan de trap arriveerde, waar de directeur-eigenaar J.Boddé, haar op stond te wachten, volgde die "lawine".

Deze tienmiljoenste is gerekend van de dag van opening in 1937, van welk moment af steeds met knipkaartjes is gewerkt, zodat men thans gemakkelijk dat 'eentje-met-zeven-nulletjes' kon aflezen.
Een toevallige omstandigheid is, dat mevrouw Vegter een twintig jaar geleden een poosje als buffetjuffrouw in de Tearoom Indië heeft gewerkt.

 


Nieuwsblad van het Noorden: 9 september 1965

Ad Visser: Herinnering aan Tearoom Indië

De dichter-essayist J.A.Rispens schreef eens: men kan het Christendom wel bewust, maar niet onbewust verloochenen!
Datzelfde zou men, met een variant, kunnen zeggen van zijn geboortestad, die men wel bewust, maar niet onbewust kan "verloochenen". Vele Groningers zijn in de loop des tijds Amsterdammers geworden, maar in hun hart hebben zij een zwak plekje voor "de stad" behouden. Onder hen bevinden zich generatiegenoten van mij, die ik al lang uit het oog verloren heb, maar die stellig ook wel even een schok door zich heen voelden gaan, toen zij in de kranten lazen dat de lunchroom "Indië" in de Herestraat in vlammen opging.

Want wat vele Groningers nu niet meer weten en misschien nooit geweten hebben: lndië was rond het jaar 1940, dus enkele (crisis)jaren er voor en een paar (oorlogs)jaren er na, een trefpunt voor jonge kunstenaars, in hoofdzaak dichters en schilders. Groningen is een stad vol paradoxen, het is nooit een kunstenaarsstad geweest, zoals b.v. Amsterdam of Den Haag, of zelfs in zekere zin Maastricht en toch hebben er altijd kunstenaars gewoond. Wat meer zegt, zij voelden er zich, voor kortere of langere tijd, ook nog thuis en ieder van hen provoceerde wel op zijn (of haar) manier de gemiddelde onkunstzinnige stadgenoot die vindt "dat je maar gewoon moet doen, want dan doe je al gek genoeg".

In de roemruchte jaren van Kunstkring De Ploeg was het, naast Koos Kerstholt, vooral de Bodega Dik in de Guldenstraat waar de kunstenaars elkaar troffen. Werkman, Herman Poort, Dijkstra, Johan van der Woude, Martens, Mr. Elias en vele anderen troffen elkaar in deze onvergetelijke Bodega aan de genieëntafel en het was een onherstelbaar verlies voor het Groningse kunstleven dat deze Bodega in de oorlog verwoest wend.

Min of meer reactie op het latere arrivisme van de Ploegers verzamelden in de laatste jaren voor de oorlog een aantal jonge dichters en schilders, waaronder Koos Schuur, A.Marja, Reinold Kuipers, Ferdinand Langen, Max Dendermonde, Siep van den Berg en Ruurd Elzer zich in een helaas te zwak en chaotisch opgezette kunstenaarskring Het Drieluik, waarvan de leden voor het merendeel meestal te arm waren om cafés als Dik en Kerstholt te frequenteren en daarom hun heil zochten bij Lang en Indië, beide in de Herestraat gevestigd. Enkele jaren achtereen zag men, vooral in Indië, dagelijks wel een paar jonge schilders of dichters, in discussie over hun werk of bezig met het op touw zetten van een feest.
Men zou kunnen zeggen dat in die tijd Indië zich tot Dik verhield als nu, in Amsterdam, café Renders zich tot café Eijlders verhoudt.

De oorlogsjaren maakten tenslotte toch een einde aan deze opbloei van een vruchtbare jonge kunstenaarsclub en daarmee was het met lndië, als artistiek trefpunt althans, eveneens gedaan. Nog steeds wonen er kunstenaars (en belangrijke!) in Groningen, maar men moet ze nu vooral in academische kringen zoeken en in het besef van hun gewichtigheid zullen zij stellig aan lndië voorbij zijn gelopen. De goden van de Olympus hebben deze veronachtzaming gewroken en zij spaarden Bodega Dik, noch Indië hun banbliksem. Het blijft de Groninger kunstenaars in de diaspora desondanks moeilijk zich bij dit goddelijk raadsbesluit neer te leggen.