Internationaal

Op uitnodiging van de Franse groep “Plein Jour” kwamen op 20 en 21 april 2002 voor de eerste keer vrouwen, die een relatie met een priester hebben, samen in Europees verband.
Er waren vrouwen met een al of niet geheime relatie, een verbroken relatie als ook vrouwen die gehuwd zijn met een priester of zelfs een kind met hem hebben. Uit zeven landen waren vertegenwoordigsters aanwezig: België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Nederland, Luxemburg en Zwitserland (zie ook links). Van de stichting Magdala waren namens het bestuur Annet en Francette naar Parijs getogen.

De aanwezige vrouwen waren zeer betrokken bij elkaar, wat hun eigen persoonlijke relatie ook was. De voorzitter van de Franse groep uitte in haar welkom dat zij allang de wens had gekoesterd om bij elkaar te komen in internationaal verband en daardoor te komen tot gemeenschappelijke plannen en acties in de toekomst.
Ieder land heeft zo zijn eigen samenstelling van groep, doelstellingen en activiteiten. Toch blijkt heel duidelijk dat zij allen dezelfde problemen tegenkomen en dat ontmoeting en uitwisseling van ervaringen zowel steun geeft om uit het isolement te raken, alsook te komen tot nieuwe toekomstperspectieven en wellicht nieuwe strategieën. Daarbij is met name van belang dat er meer inzicht wordt gebracht voor de problematische verbinding tussen het ambt van priester en de celibaatsverplichting en de gevolgen daarvan en dat de dialoog op gang komt met de hiërarchie en de discussie gestart wordt over het opheffen van het verplichte celibaat in de r.k. kerk.

In de meeste landen verloopt het contact met de officiële kerk zeer moeizaam. De Duitse groep is, na jarenlange discussies, in 2000 toegelaten tot de officiële katholieken dag in Hamburg, ook al worden zij door de hiërarchie als stoorzender beschouwd.
Over het algemeen zijn het vooral de vrouwen die zich inzetten voor de ontkoppeling van priesterschap en het verplichte celibaat. Hun partners, die nog in het ambt zijn, zien zich vaak door angst voor het verlies van hun werk als priester, gedwongen zich niet uit te spreken over deze problematiek en al helemaal niet in het openbaar.
Tijdens deze dagen werd, naast het uitwisselen van ervaringen, besloten een brief te sturen aan de bisschoppen, waarin de ondergetekenden, in hun hoedanigheid van, door een relatie met een priester, betrokken vrouwen, vragen aan de hiërarchie van de Kerk een dialoog aan te gaan over het verplichte celibaat van priesters.
De goede sfeer tijdens deze dagen, de gevoelde solidariteit, de ongecompliceerde omgang met elkaar, de onvergetelijke ontmoetingen en tranen, vonden een afsluiting in een toepasselijk lied:
Wanneer iemand
In zijn eentje droomt,
Blijft het slechts een droom.
Wanneer velen
Samen dromen
Is het een begin van een nieuwe
Werkelijkheid.

De tweede bijeenkomst vond plaats in het Duitse Augsburg op 27 en 28 september 2003. Dit keer waren er ook vrouwen uit Oostenrijk en Hongarije bij. Het uitwisselen van de wederzijdse ervaringen en de gang van zaken in de diverse landen was indrukwekkend en soms onvoorstelbaar. Toch werd er besloten niet bij de pakken neer te zitten. Op de petitie aan de bisschoppen, ontworpen in Parijs, was nauwelijks antwoord ontvangen. In Nederland nog het meest, nl 3. Ze luidden: Uw brief ontvangen; U weet dat ik anders denk; Ik neem het mee naar de bisschoppenvergadering. Verder nooit meer iets gehoord!!!
In kleine groepen werd die dagen verder besproken hoe in internationaal verband verder te gaan, o.a. door het intensiveren van internationale contacten via e-mail, gemeenschappelijke projecten te ontwikkelen, consequent contact te leggen met de pers, contact zoeken met groepen van ‘met een priester getrouwde vrouwen’, vrouwen bewegen tot solidariteit ook al is de relatie over of tot een goede oplossing gebracht, contact zoeken met vernieuwingsbewegingen en tot slot een droom: een internationale bijeenkomst van vrouwen over heel de wereld, zodat de werkelijkheid nog duidelijker zou worden!

Van 20 tot 22 mei 2005 vond in Basel (Zwitserland) de derde internationale bijeenkomst plaats. Vertegenwoordigt waren België, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland en Nederland. Helaas moesten we constateren dat er niet veel verandert. Er haken vrouwen af, de relatie is beëindigd, het ging niet langer meer, de druk werd te groot, of de partner is overleden. Er komen vrouwen bij, vooral jonge vrouwen, met soms weer opnieuw schrijnende verhalen. Hoop op de nieuwe paus was er niet veel. Er werd aandacht besteed aan het thema ‘rouwverwerking van een schaduwweduwe’; er werd een persbericht opgesteld en er werd een brief geschreven aan paus Benedictus, die gepubliceerd zou worden als hij na twee maanden nog niet gereageerd zou hebben. Al met al was het weer zeer goed om elkaar een hart onder de riem te blijven steken!

Na deze derde bijeenkomst is er geen internationaal treffen meer geweest. Dat wil niet zeggen dat er onderling geen contact meer is. Allesbehalve! Het verloopt nu voornamelijk via internet en via de nieuwsbrief houden we onze leden hiervan op de hoogte.