Ontmoetingsdagen

Impressies, geschreven door verschillende Magdala vrouwen.

1993

Zeven vrouwen hebben zich opgegeven. Enkelen hadden er zeer lange treinreizen voor over om in Utrecht bij elkaar te komen. Wij konden beschikken over twee kantoorruimtes die in het weekend leeg staan. Privacy was dus gewaarborgd….
We gingen in groepjes uit elkaar. Een groepje met een ‘bestaande’ relatie en een groepje met een ‘verbroken’ relatie….
Zo’n bijeenkomst staat vooral in het teken van het vertellen van je verhaal. Voor sommigen blijkt dat voor het eerst te gebeuren….
Aan het eind van de dag bleek dat de meesten met de nodige drempelvrees binnen waren gekomen. Het is ook heel wat, zo voor de eerste keer. Toch is het opvallend hoe snel de sfeer vertrouwd wordt en hoeveel er te bespreken en te delen is. De dag, van 10 tot 4 uur, vloog om.

1996

Vanaf 10 uur kwamen we binnendruppelen vanuit de vrieskou buiten in de warme, gezellige ruimte waar Monnica ons ontving en onthaalde als een supergastvrouw. Voor mij was dat een prachtige symboliek: vanuit de vrieskou, waarin enkele vrouwen in meer of mindere mate jaren hebben vertoefd, rillend en bevend de warmte bij elkaar opzoeken.
Zes vrouwen. Een rondje. Bijna alle relaties waren pijnlijk en vernederend voor de vrouwen verlopen. Wij hadden er allemaal behoefte aan om onze ervaringen te delen….
Soms de pijn om als schuldige te worden gezien…..
Of de pijn van de verinnerlijkte waarden en normen van onze maatschappij….
Zien dat we zoveel op de ander zijn gericht, soms ziekmakend…
Grenzen bewaken en liefdevol nee leren zeggen..
Elke vrouw was boeiend en leerzaam in haar vreugde, lijden, boosheid, tranen en liefde. Door te delen in elkaars ervaringen word je je dieper bewust van je eigen patronen, beperkingen en mogelijkheden. Wij zijn zelf de eerste verantwoordelijke voor wat ons overkomt.

1999

Als ik het Franciscushuis binnenstap word ik verwelkomd door Adrie. Er worden handen geschud. Leuk om de gezichten achter de stemmen van onze bestuursleden te zien.
Kennen doe ik verder niemand….
Een grote groep. Geen programma. Elkaar ons verhaal vertellen….
De eerste is al twintig jaar gelukkig getrouwd met haar priester. Haar buurvrouw heeft al twintig jaar een min of meer stilzwijgende relatie, maar staat nu op het punt een knoop door te hakken om met deze priester officieel verder door het leven te gaan. Zij wil wel, maar of hij al zover is? Er volgt een vrolijk verhaal. Ik kan nauwelijks geloven dat dit bestaan heeft. Een open en blote priesterrelatie in de jaren ’60 en ’70. Ik ben er bijna jaloers op. Dan een sprong in leeftijd. Zo zuiver en eerlijk, zo zonder rancune naar die kerk….
Er staat iemand op. Ik zie dat het niet goed met haar gaat. Ze gaat naar huis. De voorzitster vertelt even later dat haar priestervriend die middag wordt bediend. Ze mag er van de overste bij zijn, maar het contact met de familie is moeizaam. Ze wilde die ochtend nog even bij ons zijn….
Het middagprogramma vervalt. Er is zoveel te vertellen. Nog uren. Ieder verhaal is even mooi. Er wordt gelachen om de prachtige love-story van ‘mijne mens’, er wordt gefoeterd op de hypocrisie van de kerk, er wordt op het puntje van de stoel geluisterd naar een krachtig verhaal en er is intense aandacht voor een ervaring in dichtvorm, wat een vrouwenpower….
Twee totaal andere ervaringen doen de ronde. (Emotioneel) misbruik. Niet te geloven, maar ook dat gebeurt….
Over vieren al. Nog steeds is er aandacht. We beluisteren van ieder hoe we naar huis gaan, steken af en toe iemand een riem onder het hart, horen hoe bestuursleden open staan om ze te bellen of te schrijven….
Het heeft veel losgemaakt. Toch hebben we ieder onze eigen weg te gaan. Ik ook.

2001

Alweer een Magdala dag!! Wat vliegt de tijd en wat is het goed elkaar terug te zien! Ik voel mij altijd weer gedragen door deze groep, ondanks dat het doel waarnaar wij streven (nog) niet bereikt is….
Tijdens het gebruikelijke rondje aan het begin van de dag viel mij op dat de meeste verhalen erg optimistisch klonken. De meeste vrouwen stonden op dit moment positief in het leven. Die positieve verhalen gaven mij een extra blij gevoel, vooral omdat ik het idee heb dat we ook op dagen van deze bijeenkomsten elkaar steunen om zelf een actieve rol te spelen om het goed te hebben in de situatie waarin je leeft…
De middag hebben we vooral besteed om een stukje spiritualiteit in onze relaties (recente relaties en relaties uit het verleden)….
Het was heel goed om zo bij elkaar te zijn.

2004

Een sfeervol zaaltje, gunstig gelegen in het midden van het land en ideaal voor treinreizigsters, was dit keer de locatie voor een volgende Magdala bijeenkomst.
We waren met veertien. De begroeting was hartverwarmend om te zien. De twee ‘nieuwe vrouwen’ keken eerst nog de kat uit de boom, maar voelden zich al snel thuis tussen deze lot/bondgenoten. Er was boosheid, verdriet, verontwaardiging, onbegrip, maar gelukkig ook emoties als medeleven, vergevingsgezindheid en hopen-tegen-beter-weten-in.
Schokkende verhalen brachten ons tot de vraag: waarom is het toch zo mensonterend om juist door ‘een man van God’ zo behandeld te worden? Weten ze niet beter? Worden ze teveel onder druk gezet? Gewetensnood? Een gebrek om te kunnen communiceren? Hiaat in de vorming/opleiding? Wat een vragen en wat een zegen dat er ook positieve verhalen zijn: over liefhebben en houden van, dwars tegen alle weerstanden in.
Nee, een theekransje was het niet, maar dat zouden we ook niet willen. Moe, maar voldaan, kwamen we als bestuur tot de conclusie: WE ZULLEN DOORGAAN!

2006

Ondanks de vrij geringe belangstelling was de bijeenkomst erg zinvol en hartverwarmend. Alle lof voor de ontvangst-vrouw! 
We mochten twee nieuwe “Magdala’s” ontmoeten en hun ontroerende, respectafdwingende verhalen horen. Ze ontmoetten een begripvol gehoor en beiden waren na afloop blij dat ze deze stap hadden durven nemen. Het maakt steeds weer veel emoties los, die voor iedereen helend zijn. Adrie is dan grandioos als gespreksleidster!
Na een heerlijke lunch vertelde in een ontspannen sfeer een van de leden, vergezeld door haar dochter, hoe het met haar relatie (een open relatie met een gepensioneerde priester) gaat. Het was ontroerend om te horen hoe blij de dochter achteraf is om het geluk van haar moeder en haar priestervriend.

2010

Op zaterdag 6 maart was er weer een bijeenkomst van Magdala vrouwen in een fijne zaal in het hartje van ons land. Het aantal deelnemende vrouwen was juist perfect om een goed gesprek te houden en ieder aan het woord te laten. Enerzijds met goede herinneringen, maar wel opnieuw enkele pijnlijke verhalen. Deze geven toch steeds weer de moed en kracht om door te gaan en al die pijnpunten in de Rooms Katholieke Kerk aan de orde te stellen. Het deed ook goed om te horen dat vrouwen, op eerdere bijeenkomsten diep in de put, nu uit het dal geklommen waren en weer richting in hun leven hadden gevonden. Een dag voor herhaling vatbaar.