Terug naar de vorige pagina <<

Kwaad en Machteloos
door: Anita Doornweerd.

Kwaad en machteloos, dat is wat ik nu voel.
Het is al weer bijna 12 jaar geleden dat de Bijlmerramp in Amsterdam-Zuidoost plaats vond.
Maar het lijkt wel net of het pas gebeurd is, de herinnering blijft, de geur nu nog op te roepen, het geluid nog te horen en de angst nog steeds (bij andere nare gebeurtenissen) te voelen.
Mijn veiligheidsgevoel is totaal weg, net zoals het vertrouwen in onze overheid.
Nu dan mijn Bijlmerrampverhaal.

Tot 04-10-1992 verliep mijn leven in stijgende lijn. Ik woonde in de flat in de Kolfschotenstraat (volgens kaartje in Doemvlucht van Pierre Heijboer) na te gaan dat het vliegtuig over onze flat scheerde. Dus realiseer ik mij ten degen dat 4 seconden eerder de flaps uitgezet zouden zijn het onze straat geweest was waar de doden waren gevallen.
Ik had jaren lang als reisleidster in het buitenland gewerkt o.a. in Italië, Oostenrijk, Joegoslavië, Hongarije, Spanje, Portugal, Roemenië en Albanië.(gelukkig heb ik dat nog om op terug te kijken ).

En toen in oktober was ik hard met mijn carrière bezig en een opbouwende leuke relatie.

De fotografen gebelgd dat ze er niet meer bij mochten komen. Hoeveel doden? Wanneer komt Beatrix? Wat was de lading? Waarom over de Bijlmer gevlogen?
Om 14.00uur werd ik eindelijk afgelost en ging huiswaarts. Kon mijn straat niet meer in. De politie vroeg of ik daadwerkelijk kon aantonen of ik daar werkelijk moest zijn.
Gelukkig kon ik dat aantonen met mijn rijbewijs.
Oh, wat een stank in huis……..ik begon weg te zakken. Daar kon ik niet blijven dus snel wat schone kleren ingepakt en naar mijn tante in Amstelveen gegaan.
Die heb ik daar geen plezier mee gedaan. Om 04.00 uur op die verdere week (en ze was al in de 80).
In een klein tweepersoonsbed (anders had ze geen slaapplaats) en ik was alle avonden zeer onrustig en warm.
Vooral vervelend was die zeer laag overkomende vliegtuigen. (precies over haar flat)
Ik ben tot op vandaag geluidsovergevoelig en wordt ziek van vele luchtjes (die ik veel sneller ruik dan de doorsnee personen)
Na 3 weken begon ik een rode band om mijn voorhoofd te krijgen. Het was geen gezicht en kon ik dus mijn representatieve baan niet uitvoeren.
Dat werd de ziektewet.
Toen ik begin December in de wachtkamer zat van de huisarts viel het mij al op dat bijna alle personen die dag doorgestuurd werden naar de huidarts. Ik vertelde dr.Rey dat ik 's-morgens in het drinkwater een soort embryootjes zag drijven en dat er misschien iets mis was met het drinkwater.
Ik moest de Amsterdamse drinkwatermaatschappij maar bellen. Dat deed ik. En 3 weken daarna zeiden ze dat er iets aan de hand was maar alleen bij mij, de andere mensen in de flat hadden niets gemerkt. Ik als beveiligingsbeambte met scherpe opmerkzaamheidvermogen had het wel op gemerkt.
En bij toeval heb ik dat jaar daarop gehoord dat er daadwerkelijk iets aan de hand geweest is met een kapotte rioolbuis. (wij wonen dan ook 400 meter van de rampplek en ook evenwijdig) dus zo raar is dat niet.
Hoe kwam ik dat te weten. Bij het bedrijf in Hoofddorp haalde altijd een medewerker van de Amsterdamse waterleidingsbedrijf zijn vriendin op. Hij had hoofdpijn en ik vroeg hoe dat kwam.
Turen in de microscoop bij de Amsterdamse waterleidingsbedrijf zei hij.Toen heb ik hem verteld wat ik mee gemaakt had in mijn flat.En dat ze niet wilde zeggen wat er precies aan de hand was en over de op embryootjes gelijkend vies water.
Zo kwam ik achter de waarheid dat wij slecht en verontreinigd drinkwater gebruikt hadden.

In December 1992 werd ik S’-morgens vroeg mijn bed uitgebeld dat ik hals over kop naar Hoofddorp moest omdat de openingsportier ziek was geworden(ik werkte daar alleen S’-avonds)
En ik zat daar amper(leuke plek om te werken want de vliegtuigen landden daar zowat op het gebouw en daar voelde ik mij al een tijd niet prettig bij en vooral naar het naar huis gaan vlogen ze wel eens mijn auto tegemoet en dan raakte ik in paniek,ook die kerosinelucht was verschrikkelijk) of er kwam een harde knal.Brandweer en ambulances loeiden van alle kanten.De twee treinen waren op elkaar gebotst vlak bij het station Hoofddorp.Nog geen km van mij vandaan.
Bevend en trillend heb ik mijn werk afgemaakt en heb zo weer een herbeleving gehad van de ramp.
Op mijn werk was geen enkel soort rampopvang.
Wel werd er daar in 1993 gelijk gekeken wie die ramp hebben meegemaakt door de dat jaar in werking tredende ARBOdienst arts.Die moesten geloodst worden.Ook al was ik een van de betere beveiligingsbeambten (had toch nog mijn vakdiploma in een keer gehaald) en was begonnen met mijn Kaderdiploma,ik stond ook op de lijst mijn ontslag te krijgen.
Maar omdat dat niet kon om mijn capaciteit wat mijn werk betrof moesten ze mij op een andere manier lozen.
Juist ik was altijd oproepbaar en inzetbaar op iedere plek.
Van Banken tot Off-shore.Flexibel inzetbaar.
Zelfs mannenwerk heb ik gedaan,vuilcontainers verschouwt,vlaggen opgehangen,slagbomen gemonteerd en gedemonteerd.
Mijn chefs waren altijd zeer lovend over mijn werk.
Ook over de toch wel moeilijke opgaven om in het weekend de tentoonstelling te begeleiden van de KNAW(koninklijke Nederlandse academie voor wetenschappen) die alleen dat jaar te bezoeken was.Dus de mensendrommen stonden buiten rijen dik.Achteraf gezien heb ik daar veel gevaar gelopen want het was een openbaargebouw en die moest ik nadien in mijn eentje afsluiten.Er hingen zeer dure schilderijen en de beveiliging was knap amateuristisch .Ik heb toen ook gezegd dat niet alleen te willen doen voor de veiligheid.Ik was op en top voor mijn werk ,dus moesten ze mij dat toestaan.Wel werd er gezegd dat er in een van de kamers geld gestolen was ,Gelukkig zat ik daar niet mee.Als iedereen zo maar het gehele gebouw in kon lopen dan was het hun eigen risico.
De tentoonstelling was een reuze succes.En de vele collega’s vonden het zo leuk(maar wel hard werken )dat wij nog een leuke avond uit eten gegaan zijn,samen
Dit was dus niet gelukt om mij eruit te gooien toen hadden ze een ander plan opgezet.Alle projecten waar ik werkte werden onder mij vandaan gehaald.(nu nog denk ik wel eens was ik nog maar een avondje aan het werk in het Elseviergebouw,of bij VNU b.v).
Heb ik het reuze naar mijn zin gehad.
Toen kreeg ik werk bij ZAO(ziekenfonds) waar die personeelschef raar opkeek want hij wilde daar geen vrouwen op die plek omdat er veel agressieve mensen aan de balie kwamen.
Wij kregen ook nieuwe uniformen(niet warm genoeg en een rok),want vrouwen moesten alleen nog maar receptiewerk gaan doen.Maar in nood moest ik wel invallen op mijn oude werkplek en moest klimmen en klauteren met een rok en bere koud.
Hadden zij geen problemen mee.
Ik moest met een collega in een koude garage zitten in een auto bij de AMRO bank omdat het niet veilig was voor het personeel in die garage vanwege de junks.
Echt prutwerk werd mij gegeven.Een medicijnenfabriek in Zaandam had hun contract opgezegd,de portiers werden weggehaald maar ja er moest toch iemand naar toe,die eigenlijk geen werk had.
Dus ik,in eigen kleding hielp de secretaresses met kleine klusjes en heb de gehele artotheek weer opgebouwd(waar zij geen tijd voor hadden).
Ik had in 1993 een kat overgenomen van een collega ,Sacha(die leeft nu nog)en mijn nichtje moest toen haar kat Mickey kwijt.Die nam ik,maar dat ging niet goed.’s Morgens bracht ik die terug naar Gouda (voor mijn werk) en kwam in de file te zitten.
Dat was het begin van mijn ontslagaanvraag..Ze hadden het voor mekaar
Ik had een advocaat in de armen genomen maar het mocht niet baten.Hij heeft de makkelijke manier genomen en gezegd(net als de ARBOARTS).Als ze je niet meer willen moet je maar weg gaan.
Ik vind dus dat ik mijn werk kwijt bent geraakt door de Bijlmerramp.Het werk waar ik uitermate geschikt voor was en waar ik van hield.Omdat mijn vriend ook tevens mijn chef was ben ik die ook gelijk kwijt geraakt.Hij koos voor zijn werk.

Een nieuwe episode diende zich aan.De verhuizing naar Almere-Stad.
Een prachtige flat(waar ik geen minuut spijt van gehad hebt) en waar ik nu achteraf heel blij mee ben want nu kom je de Bijlmer niet meer zo gemakkelijk uit.
Na de verhuizing ging ik aan de slag voor een uitzendbureau.Had in 1994(ontslagperiode duurde van Jan tot Juli)gelijk in Juli weer een beveiligingsbaan voor een nog beter beveiligingsbedrijf
Ik kon mijn geluk niet op.
Ik zou de vervelende tijd van de ramp en ontslag dus te boven komen.
Dus niet.Ik kon mijn openingsronde niet meer onthouden en vergat hele delen.Toen begon dus de concentratieproblemen.
Dat werk raakte ik kwijt omdat ik in paniek de baan opgezegd had.
Kreeg last van slapeloosheid en ruzie met de buren in de flat.Was ik altijd zeer geduldig geweest,precies na de ramp werd ik snel kwaad en kreeg snel ruzie.
Was het de kracht van mij geweest om al het werk(vaak vervelend werk) snel te doen nu riep ik die collega ter verantwoording.Tolerantiegevoel was ik kwijt.
Ik slikte anti-depressiva(die niet veel hielpen),en kreeg wortelkanaalbehandelingen wel iedere 2 maanden.Is veel geld in gaan zitten.
Tot de dag van vandaag is het niet gemakkelijk dat PTSS stickertje eraf te halen.Voor mijn arts blijf ik psychisch ziek(wat ik ook aantoon,ook al slik ik al vier jaar geen anti-depressiva meer).
In 1997 kwam ik in de WAO terecht.In 1998 het gevecht met de keuringsarts omdat ik het weer opnieuw moest proberen.Heb toen als vrijwilligster in het dierenasiel gewerkt in Almere.Waar ik precies op mijn plek was.Maar toen merkte ik al snel dat mijn spieren het niet goed deden.De deuren openen en sluiten kreeg ik moeilijk voor elkaar en deed erg veel pijn.
Na 2 maanden moest ik het opgeven want ik kwam thuis en was gebroken.
Die Zomer heb ik 18 uur per dag geslapen.
Hondsmoe was ik en toen is het CVS ook begonnen.
Ik ging zo langzamerhand kapot.Mijn familie kon het niet opbrengen steeds mijn Bijlmerverhalen te moeten aanhoren.Dus ik was alleen hier in.
Kapot was ik na de Bijlmer-enquete.Ik belde de deelraad Zuid-Oost op om het adres te vragen van hulpverleners en zij gaf mij het adres van de fam. Bertholet(SOVB)
Daar kreeg ik eindelijk de steun die ik nodig had.
Mijn ogen werden geopend en ik hoorde ook dat de klachten die ik had,nog meer mensen die ook hadden.
Ik leerde dat het Mycoplasma kon zijn en dat wij blootgesteld waren aan verarmd uranium.
Tot aan de dag van vandaag ben ik blij met de SOVB.Die hebben mijn leven weer op de rit gezet en mij bewust gemaakt van wat ik kon mankeren.
Vele documenten werden opgestuurd,mijn bloed geprikt en opgestuurd naar Amerika.
Ik ben er niet trots op maar ik had het geld er niet voor (fam.zag de nut er niet van in)maar ik kan er ook niet mee zitten.Ik had een probleem,waar haal ik dat geld vandaan.Ik moet het toch weten of ik ziek ben.Mycoplasma heb??? Ik heb 3 maanden zo moe als ik was 06 belwerk gedaan om zo geld te verdienen.
0.10 cent per minuut verdiend.Dus je kan mijn vermoeidheid haast zelf wel voelen wat voor moeite ik hier voor gedaan heb.
Maar de uitslag was Mycoplasma-Pneumonaie positief.
De behandeling werd voorgesteld met antibiotica. Maar omdat het nog in de experimentele fase zat wilde mijn huisarts Dr.Th. de Jong er niet aan mee werken.Hij heeft nog een brief gestuurd naar een medisch blad met de vraag wat Mycoplasma inhield en kreeg een antwoord van de vervelende kwibus Jos van der Meer.Allemaal charlatans.Ondanks de vele brieven van Louis Bertholet wilde mijn huisarts er niets meer van weten.Tot de dag van vandaag krijg ik nog steeds niet de juiste zorg.
Ik leerde door de fam.Bertholet ook de fam.Dolmans in Almere kennen.Met hun mocht ik meerijden naar België
Naar Prof.de Meirleir.
Ook heb ik mee gedaan aan de neurocognitieve training door Eelke van Hoof.Dit alles georganiseerd door het SOVB.
Daar bleek uit dat ik de enigste was met wat PTSS(maar alleen wat veiligheidsgevoel betrof)
Was niet vreemd want ik moest toch lang zelf alles verwerken.
Voor de rest kwam de concentratieproblemen er duidelijk uit en de problemen aan mijn spieren ook.
Omdat wij hier in Almere wijkgebonden artsen hebben(in Gezondheidcentrum) kan ik helaas geen positievere arts vinden.
Vakk ruzie en onenigheid met hem omdat hij niet wilde geloven dat ik zo benauwdwas.Zenuwen mevrouw Doornweerd.Alleen maar zenuwen.Na ongeveer 2 jaar hield ik het niet meer uit.Eerst raam open dan deur open,dan niet meer weten hoe te slapen,hoe te liggen.Apnoe moeilijkheden.
Bijna dood ervaring gehad omdat ik stikte. Eindelijk kreeg een praktijkondersteunster Inge het voor elkaar om een spirimetrie af te nemen.Nadat 10 ademhalingslessen en massages niet geholpen hadden.
Na veel moeilijkheden(want grafiek gaf na medicijn toe doening niet genoeg verlichting aan volgens de arts)moest weer 3 weken wachten en ik stikte keer op keer.Kon in de warme Zomer alleen nog maar op mijn bed liggen.Nu uiteindelijk mocht ik naar de longarts.
Die stelde vast Astma met zware hyperreaktiviteit .
Medicijnen werkten wel maar met vertraging.
Kreeg Ventolin en Aromir .Maar dat kreeg ik er niet genoeg uit.De apotheek heeft na een test ontdekt dat ik geen kracht had om te inhaleren .Nu heb ik een autohaler Qvar.2 x per dag 2 pufjes 100 mg.Dit werkt prima.Kan in de zomer gewoon ademhalen en boodschappen doen.
Alleen de druk om mijn borsten blijf ik houden.misschien zijn dat wel door de problemen gekomen.
Ik was zo moe en kon mijn huishouding lang doen met veel problemen(woon aleen) stofzuigen in 4 keer(kleine flat).Ik begon achter te geraken en heb toen via de maatschappelijk werkster waar ik 1 x ben geweest en zij niets voor mij verder kon doen,een thuiszorghulp gehad voor een half jaar.
Die leerde mij gemakkelijker schoonmaken en het was bere gezellig met haar,leuk contact.
Maar ja,mijn leven werd aangenamer maar door deze prut regering moest ik i.p.v.EUR 6,00 per maand opeens EUR 43,00 per maand betalen en dit was niet haalbaar meer.Zelfs dat jaar heb ik Astmazwemmen gedaan (werd ook te duur EUR 16,00 per maand) dus ben ik sociaal weer terug bij af.
Ook door de recessie krijg ik steeds minder uitkering en vakantiegeld(net als de AOW-ers).
De Euro heeft alles duurder gemaakt maar wij krijgen steeds minder.Kreeg je nog een extraatje vanwege dat je minima was,nu niet meer.
Alles wordt duurder.Huur(huursubsidie minder)Gas en Licht, UPC
Ben blij met deze mooie oude comuter(gekregen van Joost de man van mijn nichtje) van zijn bedrijf maar moet E-mailen met tikken want een abonnement waar ik een jaar aanvast zit kan ik mij niet permitteren want dit is voor mij wel noodzaak maar pure luxe.
Gelukkig gratis instelleren door de SP.
Bij die partij voel ik me goed omdat ze nog menselijk zijn en actie durven voeren.

Ik ben mede oprichtster van Lotgenotengroep geweest om zo de neuzen van de vele clubs op een rij te krijgen.Een ieder pretendeert het beste voor te hebben voor de Bijlmerramp gedupeerden maar ik vind dat ze allemaal denken dat ze de beste zijn en zo juist elkaar onderuit halen i.p.v. te helpen.Dat dit de regering in de kaart heeft gespeeld mocht duidelijk zijn.
Bij de vergaderingen van de Lotgenotengroep in Zuid-Oost bij de deelraad voelde ik al dat wij er voor niets zaten,wij werden kompleet voor de gek gehouden.Ik kon het niet vol houden en ben er mee gestopt.
Op een enkele brief na hoor je niets meer van de Lotgenoten.
Ook de SOVB is door een vervelende mijnheer(die met zichzelf over hoop ligt) onderuit gehaald.
Het Klankbord werkt nog wel,maar is jaren tegengewerkt met alles wat ze onderzocht en aangedragen heeft.
Soms denk ik wel eens hadden we alle proeven maar voor ons gehouden.En dan de media ingelicht.
Nu is de media rampenmoe en wij machteloos.
Ik ben nog na een kleine erfenis naar Paul van Meerendonk geweest in Utrecht.Die heeft bloed en ontlasting,urine laten testen ,vaak in reguliere ziekenhuizen en er scheelt nog veel meer aan..
Had eengrote candidai-infectie in geheel mijn lichaam.Potten medicijn geslikt.
Ik had vaak diaree,kon niet naar de stad omdat ik bang was dat ik het niet haalde.Na de medicijn geslikt te hebben voor candida infectie geen last meer.
Maar waar ik het meeste kwaad over ben……………..Dat ik de DHEA(hormoon) ook nog zelf moet betalen.Mijn cortisolgehalte was zo verlaagd(ook een echte Bijlmerkwaal)dat mijn haren uitvielen en nu heb ik een doorzichtige kale plek en mijn tanden waren net glas en zaten erg los..
Die medicijn helpt mij steeds verder up.
Iedere morgen sta ik vroeg op(training) om de Metrokrantjes op het station te halen.Ook doe ik hier veel ouderen buren plezier mee,want die kunnen de krant ook niet meer betalen.
Ik denk dat wij de flat zijn met de wel meest tevreden Metrolezers.Wij genieten er echt van,iedere dag.
Alleen als ik dat kleine stukje op mijn fiets zit lijkt het wel of ik de gehele thriatlon al bijna achter de rug hebt.
Veel kan Paul van Meerendonk niet meer doen.
Alleen de Mycoplasma moet er nog uit.
Dus voor 80% ben ik opgeknapt maar de CVS blijft bestaan.En mijn arts doet er niets aan.
Kwaad ben ik dus dat ik ook (eerst beduveld bent door de regering na de ramp),mijn baan bent kwijt geraakt en nu ook nog de nodige medicijnen zelf moet belaten.
En machteloos dat ik geen krantenmagnaat ben die kan publiseren wat voor een rotleven vele gedupeerden dankzij de ramp hebben.
En wat ik ook doe om er boven op te komen,het helpt niet.Het lijkt wel of ik altijd in de hoek zit waar de klappen vallen.
En toch mag ik niet mopperen.Ik weet wat ik mankeer,alleen het geld moet ik weer verzamelen.
Dit keer ben ik daar te moe voor helaas maar ik wacht op een wonder.
Want ik ben kwaad,blijf kwaad zolang er niet erkend wordt wat wij mankeren en zo de juiste medicijn krijgen om ons leven te vergemakkelijken.
Schadeclaims zijn haast niet haalbaar maar ik wil leven,een gewoon goede dag voelen.
Ik ben blij met de zon maar ik kan het niet meer voelen.
Het is dus geen leven maar overleven.
En dit alleen omdat de regering vriendjes wil zijn met Israel.

Anita Doornweerd.
E-mail: sacha@tomaatnet.nl
  
Mijn sites: http://www.sachanita.favos.nl

Mijn Gedicht:

HELP

Ik schreeuw het van de daken
maar wordt nooit gehoord.
En waarom niet?
Omdat het de plannen van de Israelische regering doorboort.
ZIJ hebben een geheim
WIJ een leven van een schijn.
Een Bijlmerrampgedupeerde is alles kwijt,
zijn gewone leven,aanzien en staat bij iedereen in het krijt.
Want na de ramp moet hij zijn eigen hardnodige medicijnen e.d. zelf nog betalen.
In tegenstelling tot onze regering DIE komt alleen alles onder de burgers weghalen.
Met hun arogante houding maken ze al het goede wat het leven te bieden heeft stuk.
Wij hebben geen recht meer op een klein beetje geluk.
Zij denken aleen maar aan wij,wij,wij......
en drukken de arme kant van de samenleving zonder pardon opzij.
Geen geld meer voor kleding,warmte en goed eten,
steeds meer mensen worden gewoon vergeten.
Dus staat U misschien ook met mij opeens op de daken.
Hoort niemand ook U schreeuwen.
Het zal deze regering niet raken
Ook de media laat ons nu in de kou staan
Wij(de meeste rampgedupeerde van alle ned.rampen) hebben afgedaan.
4 Oktober in geheel ons land,
nog geen A4 tje informatie in de krant.
Natuurlijk wil ook ik stilstaan bij veel nijpender leed,
Terreur,moord en doodslag,mishandelingen(mens en dier)bedreiging en voor velen ontslag
Dat is ons leven van vandaag de dag.
Ook de mensen van vroeger die hadden zorgen,MAAR er was altijd weer een morgen
Dat het beter kon gaan.
Die hoop is mij bijna vergaan.
Hoop doet leven,laten wij dat elkaar dan a.u.b nog een klein beetje geven!

Sas

Terug naar de vorige pagina <<