<< terug
van M. v. Hal.
Zelf ben ik werkzaam geweest bij het opruimen van de puinhoop ontstaan na de crash.
Toen wij 's-morgens hoorde dat ons bedrijf waarschijnlijk kranen moest gaan leveren voor de berging stonden we allemaal te trappelen om er heen te mogen.En ik was zo gelukig dat ik er heen mocht samen met mijn vader die bij het zelfde bedrijf werkte.Toen ik 's-avonds voor het eerst in de bijlmer aankwam prees ik mijzelf al niet zo gelukig meer. Ik heb daar 5 minuten met knikkende knieen en een open gevallen mond van verbazing staan kijken. Na weer bij mijn positieve terug gekomen te zijn ging ik aan het werk. Ik moest aan de andere kant van de dreef een noodstort oprichten en als dat klaar was moest ik daar al het gestorte vuil op een hoop duwen. Dit stort werd opgericht voor het nogmaals uitzoeken van het vuil.
Voor het grootste gedeelte werd dit al op de plek zelf gedaan in 4 delen : brokstukken boeing: menselijke resten: betonpuin: overig vuil. Het overig vuil kwam naar het noodstort en zou dan nogmaals uitgezocht worden.
Tot mijn grote verbazing kreeg ik af en toe een vracht vuil terwijl er toch zat lag. Ik besloot met de vrachtwagen mee naar de hoop te rijden om daar eens te gaan kijken. Daar bleek dus op mijn tweede werkdag dat daar heel anders gewerkt ging worden anders had het nu nog niet weggeweest.
Vanaf de tweede nacht dat ik daar was werd er als het donker was in sneltrein vaart bakken volgeschept en als het licht was en de bobos en media aanwezig waren heel secuur gewerkt. Ook op het noodstort was deze werkwijze terug te zien want tijdens het opduwen van de vrachten vuil rolde de boeingstukken en de menselijke resten voor je wielen langs.
Ik maakte hier melding van bij de R.I.T maar deze vertelde geen paniek alles word nogmaals uitgezocht. Mooi niet dus, want donderdagavond bij opkomst stond er een heel arsenaal vrachtwagens te wachten om geladen te worden met het vuil van het noodstort.
Ik was die avond vroeg op mijn werk en besloot een ritje mee te gaan naar het stort.
Wat er toen gebeurde; met politiebegeleiding werden alle zijwegen en kruispunten vrij gemaakt zodat de wagens plankgas door konden rijden. Het had meer wat weg van een groot geld transport. Zelfs de file voor de velsertunnel werd aan de kant geduwd.
Op het stort aangekomen werd de niet uitgezochten hoop in een gat gegooit en klaar was kees.
Maar ja, het weekje Bijlmer zat erop nog twee weken slaapeloze nachten en het gewone leven kon weer verder.
In 1994 werd ik werkzaam in de luchtvracht op Schiphol. Dat was wel apart na de belevenis van 1992.
Vanaf 1995 werd de bijlmer crash weer wereldnieuws tot op de dag van vandaag. Vanaf die tijd waren er weer dagen bij dat je er mee wakker werd en mee naar bed ging.
Vanaf die tijd kwamen er steeds meer dingen aan het licht over ziektes, lading toedracht enz. Omdat ik zelf werkzaam was in de vracht op Schiphol en het een en ander wist van procedures en papieren kwam ik van de ene verbazing in de andere.
Van alles wat er gezegd werd klopte ruim de helft niet maar wat deed je eraan, niemand waar je je verhaal kon doen.
In maart 1998 was het gebeurd ik ging er geestelijk zelf aan onderdoor ik moest hulp gaan zoeken via mijn huisarts. Te gek voor woorden dat je dit zelf moest doen want er waren al zoveel problemen bij de hulpverleners bekend maar je moest wel want de overheid deed niets. Als je mazzel had werkte je toen de tijd bij een overheids instelling dan had je op dit gebied nog een beetje opvang. Die mensen werkten immers 3 uur op 3 uur af en kregen ter plekke alle hulp die er nodig was en wij 12 uur op 12 uur af en hulp niets nada.Ik had zelf altijd het idee dat dit (trauma)wel zou slijten mooi niet dus.
Gelukkig kreeg ik via de ARBO goeie hulp waardoor ik het enigszins een plekje kon geven. Maar in deze tijd word het wel weer moeilijk.
In de P.E liegen ze alles bij elkaar of lijden ze in een keer aan geheugenverlies.
Mijn hoop op een goede afloop is er dus ook niet. Want eens een staatsgeheim altijd een staats geheim. Maar ja je weet wel weer waar je staat in deze maatschappij. Het is zo makkelijk, laat de mensen nu snel eens onderzoeken en geef de mensen nu eens goede psychische begeleiding, dit lost al heel veel problemen op. Dan hoeft misschien ook niet alles aan het licht te komen.
Ik kan hier nog wel uren over schrijven maar dan word het een verhaal van 300 blz. Vandaar dit beknopte verhaal.
Michel van Hal
Mijn e-mail adres als u wilt reageren:
<< terug