| 'Commissie is vele malen bedrogen' |
|
| AMSTERDAM - Volgens oud-Volkskrant en Parool-journalist Pierre Heijboer bevat zijn gisteren verschenen boek Doemvlucht diverse 'onthullingen'. Al deze 'verzwegen geheimen' zegt hij te kunnen staven met documenten die op zijn website www.doemvlucht.nl. staan. |
| * De Nederlandse overheid heeft er in de jaren zeventig voor gekozen de veiligheid van
de omwonenden van Schiphol ondergeschikt te maken aan de veiligheid van de vliegtuigen van
de Israëlische maatschappij El Al, aldus Heijboer. Hij baseert die stelling op het feit
dat El Al over bewoond gebied mag vliegen op momenten dat andere maatschappijen dat niet
mogen. Een van de veiligheidsmaatregelen die voor El Al-vliegtuigen gelden, is namelijk
onvoorspelbaar opstijg- en landingsgedrag. Hiermee kunnen raketaanvallen op de toestellen
van El Al worden vermeden. Met raketaanvallen houdt El Al rekening sinds in 1973 in Rome
een aanslag op het landende toestel met premier Golda Meir op het laatste moment werd
verijdeld. Om dit idee te staven maakt Heijboer onder meer gebruik van een notitie van oud-premier Wim Kok: 'Daarnaast worden voor El AL-vliegtuigen andere landings- en startbanenprocedures toegepast. Hierover worden aan het publiek, gelet op de daarmee verband houdende risico's, geen mededelingen gedaan.' De Bijlmerramp heeft met de bijzondere behandeling van El Al op Schiphol direct te maken, omdat piloot Itzhak Fuks van de neergestorte Boeing ervoor koos om op baan 27 te landen. De verkeersleiding wilde de Boeing 747 aanvankelijk, met het oog op de wind, naar landingsbaan 06 leiden, wat hem niet over bewoonde gebieden voerde. Itzhak Fuks verkoos (en kreeg automatisch toestemming) baan 27. Hij moest daarvoor een extra cirkel maken, waardoor hij over de Bijlmer kwam te vliegen. Ook in de panieksituatie na het verliezen van twee motoren wilde Fuks dus afwijken van de voor de hand liggende landingsbaan. Heijboer concludeert dat Fuks moet hebben gedacht dat hij de motoren had verloren door een raketaanslag en dat hij een tweede aanslag wilde voorkomen. * Meer dan de helft van de bouten waarmee de motoren van het El Al-toestel aan de vleugels waren bevestigd, waren ondeugdelijk. Zestig procent van de bouten vertoonden 'duidelijk aantoonbare verschijnselen van metaalmoeheid en vervorming'. Heijboer baseert zich op een onderzoek van de Rijksluchtvaardienst (RLD) en een anonieme medewerker aan dat onderzoek: ''Ze hadden nooit meer in dat vliegtuig mogen zitten.'' * Veel vragen omtrent de ramp (wat zat er nu precies in het toestel, waren er mannen met witte pakken die gevoelig materiaal weghaalden uit het puin, zoals de cockpit-voicerecorder) zijn onbeantwoord gebleven. Ook Heijboer moet het antwoord schuldig blijven op belangrijke vragen (al claimt hij wel een stuk verder te zijn gekomen dan de parlementaire-enquêtecommissie). Dit komt omdat die vragen raken aan (Israëlische) veiligheidskwesties. Mede hierom, stelt Heijboer, is het Nederlandse publiek en de enquêtecommissie die onderzoek deed naar de ramp, door Nederlandse en Israëlische (overheids)instanties 'vele malen bedrogen en misleid.' Heijboer richt zijn pijlen vooral op voormalig hoofdofficier van justitie Hans Vrakking en hoofinspecteur A.H. Caron van de rijksrecherche, die volgens hem beiden onwaarheden onder ede hebben verkondigd. Heijboer toont tevens aan dat diverse politiemensen, onder wie toenmalig commissaris Bernard Welten, logen tijdens rijksrecherche-onderzoek. Heijboer maakt aannemelijk, door het combineren van diverse getuigenissen en rapporten, dat er wel degelijk een bergingsoperatie door een Franse ploeg heeft plaatsgevonden (gebaseerd op een getuigenis van een oud-marinier) en dat er tijdens de rampnacht Israëlische functionarissen 'met een veiligheidsopdracht' in de Bijlmer actief zijn geweest (getuigenissen van vier politiemensen). Dit is door de Nederlandse overheid altijd ontkend. Verder maakt Heijboer aannemelijk dat er meer 'mannen in witte pakken' op de rampplek zijn geweest dan de enquêtecommissie aannam en dat er meer helikopters boven de rampplek hebben gehangen dan de drie die de commissie heeft achterhaald. * Heijboer oordeelt dan ook dat de parlementaire-enquêtecommissie voor een belangrijk deel 'knoeiwerk' heeft afgeleverd. Hij noemt de enquête 'de beste doofpot die de overheid zich maar had kunnen wensen'. In plaats van te erkennen dat ze een onvoldragen rapport heeft afgeleverd, ook omdat de commissie te weinig mogelijkheden en tijd kreeg, heeft ze 'zo maar iets geroepen.' |