 Al
jaren ben ik hopeloos
verslaafd aan het Rotterdams
Filmfestival... Het helpt me
om die lange wintermaanden
door te komen. Benieuwd naar mijn ervaringen? Hieronder kun je mijn
ervaringen van de afgelopen twee jaar meebeleven. En
houd deze pagina in de gaten, want ook volgende edities
blijf ik bijhouden!
filmfestival 2005
filmfestival 2006
filmfestival 2007
filmfestival 2008
filmfestival 2009
A fost
sau n-a fost? (12:08 East of Bucharest)
Anche
libero va bene
Cum mi-am
petrecut sfarsitul lumii (The way I spent the end of the
world)
Earth
Entre les murs
Flandres
The
good shepherd
An
inconvenient truth
Into the
wild
Khadak
The last
king of Scotland
Lemon tree
A mighty heart
Naissance des pieuvres
Notes on a scandal
Perfume: the
Story of a Murderer
Persepolis
The Queen
Le scaphandre et le
papillon (the diving bell and the butterfly)
Shine a light
Slumdog
millionaire
Les témoins
La vie en rose
Zwartboek
donderdag 12 februari 2009
Slumdog millionaire
(Groot-Brittannië/Verenigde Staten, 2008, 120 min.,
****)
Jamal, een weesjongen uit de sloppen van
Mumbai, besluit mee te doen aan de Hindi versie van het
televisieprogramma 'Weekend Miljonairs'. Hij staat op
het punt de hoofdprijs van 20 miljoen rupies te winnen
met nog één vraag te gaan. Maar voor het zover komt,
wordt hij gearresteerd op verdenking van oplichting. De
politie kan niet geloven dat een jongen zoals hij
dergelijke kennis kan bezitten. Is het A: hij speelde
vals, B: hij had geluk, C: hij is een genie of D: het is
het lot? Wat volgt is een reis naar het verleden van
Jamal en alles wat hij heeft moeten doorstaan om aan de
spelshow mee te kunnen doen.
Gemist tijdens het filmfestival, omdat
hij al na 15 minuten uitverkocht was. Won de
publieksprijs. Mijn verwachtingen waren dus
hooggespannen. Het is een film waar je je aan moet
overgeven en dat is ook eigenlijk niet zo moeilijk. Het
verhaal is eerlijk gezegd volkomen onwaarschijnlijk,
maar je moet het dan ook zien als een modern Indiaas
sprookje. De beelden en de cameravoering zijn
hypnotiserend, de muziek overweldigend en het eindigt
echt als een Bollywoodfilm, zoals ik die in Jaipur heb
gezien. Maar ja, het blijft een sprookje...
zaterdag 20 december 2008
Entre les murs
(Frankrijk, 2008, 128 min., ****)
François maakt zich klaar als leraar van
de vierde klas voor een nieuw jaar op een middelbare
school in een moeilijke wijk. Culturen en denkwijzen
botsen vaak met elkaar in het klaslokaal, die een
afspiegeling is van de hedendaagse Franse maatschappij.
Hoe vermakelijk en inspirerend de leerlingen ook kunnen
zijn, hun moeilijke gedrag kan elk enthousiasme van een
onderbetaalde leraar dempen. François staat erop een
omgeving te creëren waar respect en aandacht de
boventoon voeren. Hij verbaast zijn leerlingen met zijn
openheid en oprechtheid, maar ze kunnen het niet nalaten
zijn democratische methodes en zijn ethiek stevig op de
proef te stellen.
Eigenlijk wel een opmerkelijk moment om
naar deze film te gaan, op de eerste dag van de
kerstvakantie. Integere film die naadloos het
wederzijdse onbegrip vastlegt ondanks alle goede en
minder goede bedoelingen. Al zijn de omstandigheden heel
anders dan de mijne, je herkent toch veel, al was het
alleen maar het eindeloos in discussie gaan over soms op
het eerste gezicht futiele, maar soms ook weer
verrassend complexe zaken. Maar nu ga ik toch maar even
vakantie vieren...
woensdag 11 juni 2008
Into the wild
(Verenigde Staten, 2007, 140 min., *****)
De 22-jarige, pas afgestudeerde
Christopher McCandless laat zijn familie en
veelbelovende toekomst achter zich, op zoek naar
avontuur. Zonder materiele bezittingen, weg van de
valkuilen van de moderne wereld, probeert hij zijn weg
te vinden in de wildernis van Alaska. Bijzondere
ontmoetingen en de verraderlijke kracht en pracht van de
natuur vormen zijn bestaan. Maar kan hij overleven?
Dit is tot nu toe de mooiste film die ik
dit jaar heb gezien. Prachtige, overweldigende natuur,
heerlijk acteerwerk van een overigens erg mooie jongen
(ook niet onprettig gedurende 140 minuten) en echt een
film die me bij de strot grijpt. En voor mij was het
slotshot ook erg verrassend...
zondag 8
juni 2008
Lemon tree (Les citronniers)
(Israël / Duitsland /
Frankrijk, 2008, 106 min., ***)
Sinds de dood van haar man leeft Salma van de bescheiden
opbrengsten van haar citroenbomen. Wanneer de
Israëlische minister van defensie en zijn echtgenote
haar buren worden, eist de geheime dienst dat het
groepje citroenbomen om veiligheidsredenen verdwijnt.
Salma weigert echter de schadevergoeding die door de
minister wordt voorgesteld en besluit met de hulp van
haar advocaat de zaak voor het Israëlische
Hooggerechtshof te brengen.
Deze
film komt in Nederland pas eind juli / begin augustus
uit, maar ik ben hem in Parijs alvast gaan zien. Het
maakt weer eens pijnlijk duidelijk hoe absurd de
situatie is in Israël tussen Joden en Palestijnen. Ik
vond wel dat de film soms balanceerde op het randje van
het sentimentele. Graag had ik meer geweten over wat de
minister van Defensie er nou werkelijk van vond en de
broeierige liefdesverhouding die zich ontwikkelt tussen
Salma en haar advocaat vond ik eerder afbreuk aan het
verhaal doen dan dat het ondersteuning bood. Het komt
niet tot een echte persoonlijke confrontatie tussen
beide kampen, maar misschien was dat juist wel de
bedoeling van de film: in dit land kennen de buren
elkaar immers niet en daar zal vrees ik voorlopig niet
veel verandering in komen.
zaterdag 7 juni 2008
Shine a light
(Verenigde Staten / Groot-Brittannië, 2007, 121 min.,
***)
De
Oscarwinnende filmmaker
Martin Scorsese
volgde The Rolling Stones en filmde in de herfst van
2006 hun optreden in het beroemde Beacon Theater in New
York. Hij schakelde de allerbeste cameramensen en meest
bekroonde cinematografen ter wereld in om de registratie
tot het hoogst mogelijke niveau te tillen. Het plezier
op het podium, de feilloze samenwerking van de bandleden
en de ongrijpbare kracht die de band uitstraalt, is
nooit eerder zo intiem vastgelegd. Naast de Stones geven
Christina Aguilera, Buddy Guy en Jack White van The
White Stripes verrassende gastoptredens. Ook onder het
publiek bevond zich een groot aantal bekenden, waaronder
voormalig president Bill Clinton.
Deze
film ben ik in Parijs gaan bekijken op aanraden van
Jean-Charles. Ik was benieuwd geraakt door het contrast
tussen het rebellerige image van de Stones en het
establishment het blasée stinkend rijke charitypubliek
in de Fifth Avenue van New York, maar verder dan een
paar aanzetten daartoe kwam het eigenlijk niet. Het
bleek toch voornamelijk een concertregistratie te zijn,
zo nu en dan afgewisseld met wat archiefbeelden die wel
humoristisch waren. Ik heb me er maar aan overgegeven en
werd wel gegrepen door de enorme energie van de toch
niet meer zo jonge Stones. Ik geloof dat ik niet eerder
een zo intieme popconcertregistratie heb gezien. Bijna
alsof je er zelf bij bent… op het podium, bedoel ik.
woensdag 2 april 2008
Naissance des pieuvres
(Frankrijk, 2007, 85 min., ****)
Zomer in een nieuwe buitenwijk van
Parijs. Veel meer dan naar het plafond staren is er niet
te doen. Marie, Anne en Floriane zijn vijftien jaar oud.
Hun wegen kruisen elkaar in de gangen van het
plaatselijke zwembad. Liefde en verlangen steken hier
voor het eerst de kop op. De meisjes ontdekken nieuwe
gevoelens die hen dichter bij elkaar brengen en
tegelijkertijd verder uit elkaar drijven.
Toen er een compleet andere film werd
gestart (I'm not there) dacht ik - en velen met mij -
dat ik verkeerd op mijn kaartje had gekeken, maar dat
had de bediener van de projector kennelijk gedaan.
Gelukkig werd de fout snel ontdekt. Een mooie,
ingehouden film die de spanning voelbaar maakt zonder
van alles te willen uitleggen. Mooie (extreme) close-ups
en bijzondere camerastandpunten maken dat je er als het
ware bovenop zit. Niet sentimenteel, wel heel gevoelig.
donderdag 27 maart 2008
Persepolis
(Frankrijk/Verenigde Staten, 2007, 95 min., ****)
Het meisje Marjane wordt op 9-jarige
leeftijd in Iran geconfronteerd met de Islamitische
Revolutie. De fundamentalisten dwingen de vrouwen tot
het dragen van sluiers en zetten velen gevangen. Ondanks
deze sociale terreur weet Marjane toch punk, Iron Maiden
en Abba te ontdekken en later wordt ze door haar ouders
naar Oostenrijk gestuurd om daar veilig naar school te
gaan. Hoewel ze er na verloop van tijd geaccepteerd
wordt, besluit ze toch terug te gaan naar het tyrannieke
bewind van Iran, omdat het simpelweg als haar thuis
voelt, en besluit daar haar mening te blijven ventileren
over wat ze ziet.
Allereerst toch jammer dat een
aanvankelijk Frans ingesproken animatiefilm dan toch
weer in Nederland uitkomt met Amerikaanse stemmen...
maar goed, ik zal me er kennelijk bij neer moeten leggen
dat de Franse taal in Nederland systematisch geboycot
wordt. De film is overigens een aardige geschiedenisles
en geeft een mooie inkijk in wat we na 30 jaar
ayatollahs nog wel eens dreigen te vergeten: dat ook
Iran ooit een modern, vrijgevochten land was. Ik hoop
het nog eens mee te maken dat dat weer gezegd kan worden
van dit land.
vrijdag 7 december 2007
Earth
(Groot-Brittannië/Duitsland, 2007, 96 min., *****)
In ruim anderhalf uur maakt Earth een
tocht van Noordpool naar Zuidpool en benadrukt daarbij
de strijd om te overleven. Earth confronteert ons door
middel van beelden en landschappen, uitgelicht door een
oogverblindende zon, met de harde realiteit van het
leven op onze planeet. De documentaire volgt hiertoe een
ijsberenfamilie, een kudde olifanten en twee bultrug
walvissen in hun vaste leefomgeving en toont de invloed
van seizoenswisselingen daarop. Zo wordt duidelijk hoe
de opwarming van de aarde de overlevingskansen van vele
diersoorten bedreigt.
Het grote effect wordt niet geschuwd:
aanzwellende klanken van de Berliner Philharmoniker,
ijzingwekkende cameravluchten langs de toppen van de
Himalaya of een afdaling langs de Angel Falls (heb ik
hem in één jaar dus van twee kanten gezien!) en dat
alles bij elkaar gepraat door de bronzen stem van
Patrick Stewart (captain Picard: space, the final
frontier...), maar dat maakt het alleen maar
adembenemender: wat een schitterende fotografie en wat
een liefdesverklaring aan onze planeet. Ik heb vaak met
tranen in mijn ogen gekeken en weet dat ik nog lang zal
globetrotten.
donderdag 18 oktober 2007
A mighty heart
(Verenigde Staten, 2007, 100 min., ***)
De film gaat over de zoektocht van
Mariane Pearl naar haar echtgenoot, de Amerikaanse
journalist Daniel Pearl, die begin 2002 vermist werd in
Pakistan. Mariane Pearl, zelf ook journalist, was toen
zes maanden zwanger. Daniel bleek te zijn ontvoerd door
moslimfundamentalisten. Het drama eindigde toen Daniel
op beestachtige wijze vermoord werd.
Enkele maanden geleden heb ik een
documentaire gezien over deze gebeurtenis en als ik heel
eerlijk moet zijn, vond ik deze film daar niet zo heel
veel aan toevoegen, of het moet de bewonderenswaardige
houding van Mariane zijn.
dinsdag 2 oktober 2007
Le scaphandre et le papillon
(Frankrijk, 2007, 112 min., ****)
Het waargebeurde verhaal van de Franse
Elle-hoofdredacteur Jean-Dominique Bauby die door een
beroerte volledig verlamd raakt. Van carrièreman en
vader verandert hij in een kasplantje. Het enige dat hij
nog kan bewegen is zijn linkeroog. Bauby weigert echter
op te geven; hij leert te communiceren door te
knipperen, en weet zo vanuit zijn ziekbed een boek te
schrijven.
Bijzonder aangrijpend en toch nergens
sentimenteel. Knap gedaan dus. Je wordt meteen vanaf het
begin de film ingezogen doordat je kijkt vanuit het
perspectief van Jean-Dominique die net uit zijn coma
ontwaakt en merkt dat hij met niemand kan communiceren.
Mooi ook hoe verschillend mensen in zijn directe
omgeving reageren. En al weet je het van begin af aan,
de uiteindelijke beroerte die dit alles veroorzaakte
komt toch als een schok...
maandag 30 juli 2007
Les témoins
(Frankrijk, 2007, 112 min., ****)
De twintigjarige Manu woont voorlopig bij
zijn zus Julie op een klein hotelkamertje in Parijs en
gaat 's avonds vaak op stap. Zo leert hij de
vijftigjarige homoseksuele arts Adrien en de
pasgetrouwde Mehdi en Sarah (Emmanuelle Béart). Zonder
het te beseffen brengt Manu heel wat teweeg in het
gevoelsleven van zijn zingende zus, de extravagante
dokter en het stel jonggehuwden. Bij ieder van hen maakt
hij hun diepste verlangens los...
Ik vond het bijzonder interessant om een
film te zien die een adolescent volgt die net als ik
groot werd in de tijd dat de aidsepidemie om zich heen
begon te slaan. Soms beklemmend, ontroerend, maar ook
vaak het feest der herkenning. Gelukkig overheerst de
somberheid niet in deze toch zeer aangrijpende film.
Blij dat ik hem gezien heb.
dinsdag
10 juli 2007
Khadak
(België/Mongolië, 2006, 104 min., ****)
Op de bevroren steppen van Mongolië
worstelt Bagi, een jonge nomade, met zijn voorbestemming
tot sjamaan. Zijn grootvader waarschuwt dat dit verzet
tegen zijn paranormale gave ongeluk zal brengen. Dan
komen soldaten vertellen dat een ernstige epidemie onder
de dieren is uitgebroken en ze dwingen de nomaden te
verhuizen naar desolate mijnsteden. Daar redt Bagi het
leven van een mooie kolendievegge, Zolzaya, en samen
komen ze erachter dat de epidemie een leugen was,
bedoeld om het nomadisme een halt toe te roepen.
Toen ik de trailer van deze film zag -
een collage van beeldpoëzie en muziek zonder dialoog -
vroeg ik me af waar de film over zou gaan, en toen ik
hem zag, deed ik dat vaak nog steeds, hoewel...
tegelijkertijd is hij ook weer heel duidelijk. De hele
film zou je beeldpoëzie kunnen noemen en hoewel hij heel
authentiek Mongools over lijkt te komen, is de Belgische
handtekening misschien wel de magisch-realistische sfeer
die er hangt, vooral als Bagi weer een epileptische
aanval krijgt. Je ziet het wel: de film is niet echt na
te vertellen. Je moet hem gewoon zien.
woensdag 23 mei 2007
A fost sau n-a fost? (12:08 East of
Bucharest)
(Roemenië, 2006, 89 min., ***)
Roemenië, 22 december 2005. Zestien jaar
na de afzetting van Nicolae Ceausescu probeert Jderescu,
eigenaar van een televisiestation in een dorp 'ergens
ten oosten van Boekarest', wanhopig bekende namen te
strikken voor zijn televisieshow over de vraag: deed ons
dorp mee aan de revolutie? Als bekende gasten het laten
afweten strikt hij een tweetal minder gebruikelijke
gesprekspartners: de gepensioneerde Pisconi en de
drankverslaafde geschiedenisleraar Manescu. Terwijl de
talkshowpresentator een serieuze discussie probeert op
te zetten over de betekenis van 22 december 1989, raken
de twee verstrikt in persoonlijke herinneringen.
Weer zo'n film die nog maar net draait of
hij wordt al weer uit de roulatie genomen, terwijl hij
toch aardig werd gewaardeerd tijdens het filmfestival.
Maar goed, het is me nog net gelukt de laatste
voorstelling bij te wonen. Een dure grap trouwens, want
na afloop bleek mijn fiets te zijn gestolen... Het
duurde even voor de film op gang kwam, maar als de
absurde talkshow eenmaal begint, is het buitengewoon
vermakelijk, al die klunzerige absurde gebeurtenissen.
De gasten maken onderling (en met de kijkers en de
presentator) ruzie, vouwen papieren hoedjes, proberen
als wethouder Hekking in beeld te komen en ga zo maar
door. Gingen ze nou voor of na acht over twaalf de
straat op? Heerlijk onbeholpen allemaal, ook de
ondertiteling trouwens, die tot tweemaal toe gewag
maakte van de filosoof Heracles. Zou Heracleitos in zijn
eigen tijd ook al verward zijn met deze krachtpatser?
woensdag
9 mei 2007
Cum mi-am petrecut sfarsitul lumii
(The way I spent the end of the world)
(Roemenië, 2006, 106 min., ****)
Eva woont samen met haar ouders en
broertje Lalalilu in een buitenwijk in Boekarest. Ze wil
de wereld verkennen, reizen en vrij leven. Maar dictator
Nicolae Ceausescu is nog aan de macht. Vergeet reizen,
vergeet dromen, vergeet vrije meningsuiting: het
communisme heerst. Door haar vriendje wordt Eva van het
lyceum gestuurd en op de technische school ontmoet ze
Andrej, wiens ouders als dissident zijn opgepakt. Samen
vatten ze het plan op de Donau over te zwemmen. Lalalilu
wil voorkomen dat ze vlucht en beraamt met kinderlijke
fantasie een aanslag op de dictator.
Een bitterzoete terugblik op het
communistische Roemenië noemt de Volkskrant en daar kan
ik volledig mee instemmen. Je had ook een dieptrieste
film kunnen maken over dit onderwerp, maar mede door de
keuze van het ontwapenende kinderperspectief blijft de
film iets teders hebben. Daardoor komt de werkelijkheid
van het op zijn einde draaiende Ceausescuregime soms wel
extra hard aan. Mooie film. Jammer dat hij maar zo kort
draaide: ik was nog net op tijd voor de allerlaatste
voorstelling.
maandag 2 april 2007
Anche libero va bene
(Italië, 2006, 108 min., ****)
In het hedendaagse Italië vormt de
11-jarige Tommi Benetti met zijn zus Viola en zijn vader
Renato een vreemd samengestelde familie sinds de vrouw
des huizes, de labiele Stefania, hen allen verlaten
heeft. Maar ondanks alles geeft het gezinnetje - zo vol
woede, mislukkingen en ontroostbare eenzaamheid - niet
op en probeert iedereen het beste ervan te maken.
Wanneer Stefania op een dag zomaar uit het niets voor de
deur staat, wordt zij geleidelijk aan door het gezin
weer binnen gelaten. Maar het wantrouwen blijft. Als
Stefania dan inderdaad, net zo plotseling als ze gekomen
is, weer de benen neemt, is het hek van de dam. Renato
zakt steeds verder weg in een emotionele crisis, waar
Tommi het slachtoffer van dreigt te worden.
Erg mooi ingehouden geacteerd door de
11-jarige jongen. Ook heel sterk is dat de film
buitengewoon consequent, ook in de cameravoering, het
perspectief van deze jongen volgt. Je gaat jezelf net zo
machteloos voelen. Soms verbaas je erover hoe ouders zo
uitsluitend met zichzelf bezig kunnen zijn. Toch wordt
niemand een karikatuur. Lang heb ik gedacht dat de
borderlineneigingen van de jongen hem uiteindelijk
fataal zouden worden, maar hij is uiteindelijk misschien
de sterkste van allemaal. Of toch niet? Verliest hij
zichzelf niet, door steeds maar weer de zwakkere
volwassenen tevreden te stellen? Och, libero is ook
goed...
zaterdag 24 maart 2007
La vie en rose
(Frankrijk, 2006, 140 min., ***)
Edith Giovanna Gassion wordt eind 1915
geboren en heeft een ellendige jeugd in de gevaarlijkste
straten van Parijs. Ze zwerft al zingend door de stad en
wordt vanwege haar bijzondere stem ontdekt door Louis
Leplée. Hij noemt haar zijn kleine mus - la môme piaf -
en onder de naam Edith Piaf groeit ze in zijn nachtclub
uit tot een befaamd zangeres. Ze leeft groots en
meeslepend, breekt na de oorlog zelfs door in New York,
maar krijgt ook veel ellende te verduren. Wanneer zowel
haar enig kind als haar grote liefde komen te
overlijden, vlucht ze in drank en drugs. Toch overwint
ze veel leed door het te verwerken in haar vlijmscherpe
teksten in beroemde chansons als 'La vie en rose', 'Milord'
en vooral 'Non, je ne regrette rien'.
Het is wel een heleboel leed dat je in
sneltreinvaart voorgeschoteld krijgt. De film schakelt
voortdurend heen en weer tussen heden en verleden en
heeft een behoorlijk larmoyante toon die als je niet
oppast soms lachwekkend wordt. Toch zaten na afloop van
de film een aantal mensen te snikken. Marion Cotillard
zet Piaf wel overtuigend neer. Je zou ook zonder meer
geloven dat ze het zelf is die alles zingt...
terug
vrijdag
2 maart 2007
Flandres
(Frankrijk, 2006, 91 min., ***)
Frans-Vlaanderen in de winter. Demester
heeft niet veel te doen op zijn boerderij en wandelt
door de omgeving met zijn jeugdvriendin Barbe voor korte
vrijpartijen. Hij houdt van haar maar kan het niet
zeggen. Samen met andere jongens van zijn leeftijd
vertrekt hij als soldaat naar een buitenlandse oorlog.
Barbaarsheid, kameraadschap en angst veranderen Demester
in een strijder. De seizoenen verstrijken en Barbe wacht
eenzaam en depressief op de terugkeer van de soldaten.
Zal Demester's intense liefde voor Barbe hen redden?
Laten we het er maar op houden dat de
film optimistisch eindigt (hij eindigt met een herhaald
"je t'aime, je t'aime", want voor het overige is het wel
een troosteloze sfeer die de film uitademt: te beginnen
al met het troosteloze winterse landschap van
Frans-Vlaanderen, dat me weer eens doet beseffen dat ik
weliswaar graag door dat soort landschappen wandel, maar
blij ben in de stad te wonen. En dan de rauwe
werkelijkheid van een walgelijke oorlog die de levens
van zowel de soldaten als de thuisblijvers tekent. Nee,
vrolijk word je hier niet van.
terug
zaterdag 24 februari 2007
An inconvenient truth
(Verenigde Staten, 2006, 100 min., ****)
De mensheid leeft op een tijdbom. Als de
grote meerderheid van de wetenschappers gelijk heeft,
rest ons slechts tien jaar om te voorkomen dat de aarde
in de ban komt van een golf aan extreme
weersomstandigheden met overstromingen, droogte,
epidemieën en dodelijke hittegolven. Een catastrofe die
we zelf veroorzaken. Al Gore, de voormalige
vice-president onder Clinton, vecht al jarenlang voor
een beter milieu. In plaats van te wanhopen, roept hij
de mensheid op om de strijd tegen het broeikaseffect aan
te gaan.
Er is de laatste maanden zo vaak naar
deze documentaire verwezen, dat ik mijn nieuwsgierigheid
niet kon bedwingen en alsnog ben gaan kijken. De impact
van film is enorm - zo mag maar eens blijken uit het
feit dat het klimaat ineens bovenaan de lijstjes staat
van het nieuwe kabinet. Maar goed, de daden tellen
uiteindelijk. Beroepsgedeformeerd als ik ben, kon ik het
trouwens niet laten te kijken naar de didactische
trucjes van "leraar" Gore. In feite is de film namelijk
één groot hoorcollege. Knap als je een publiek daarmee
100 minuten weet te boeien. Maar hoe kun je jezelf nog
boeien, als je dat vervolgens wereldwijd 1000 x moet
doen?
terug
vrijdag 23 februari 2007
Notes on a scandal
(Groot-Brittannië, 2006, 92 min., ****)
De zure en eenzame lerares Barbara Covett
(Judi Dench) regeert met ijzeren vuist over de
leerlingen van een Londense middelbare school, die in
verval aan het raken is. Wanneer ze kennis maakt met
haar nieuwe collega Sheba Hart (Cate Blanchett), lijkt
Barbara de loyale vriendin gevonden te hebben die ze
altijd gezocht had. Totdat ze erachter komt dat Sheba
een onzedelijke affaire heeft met een van haar
leerlingen. De vriendschap tussen Barbara en Sheba neemt
een onheilspellende wending. Als Barbara dreigt Sheba's
geheim aan haar man (Bill Nighy) en de rest van de
wereld te vertellen, komen haar eigen geheimen en
duistere obsessies bovendrijven.
Zo, die film laat je echt niet los! In
een razend tempo word je meegesleurd in de
verwikkelingen van deze keten van onmogelijke liefdes.
Je voelt je soms ook echt ongemakkelijk, omdat je heen
en weer geslingerd wordt van begrip naar onbegrip, van
diep meeleven naar afgrijzen, van vrolijkheid naar
verdriet. Heel knap geacteerd door met name Judi Dench.
terug
dinsdag 20 februari 2007
Zwartboek
(Nederland, 2006, 139 min., **)
Wanneer het onderduikadres van de mooie
joodse zangeres Rachel Steinn (Carice van Houten) per
ongeluk wordt gebombardeerd, besluit ze om met een groep
joden de Biesbosch over te steken naar reeds bevrijd
gebied. De boot stuit echter op een Duitse patrouille en
alle vluchtelingen worden op brute wijze afgeslacht.
Alleen Rachel weet te ontkomen. Ze sluit zich aan bij
het verzet, en weet als Ellis de Vries aan te pappen met
de hoge Duitse SD-officier Müntze (Sebastian Koch). Bij
een mislukte poging om een groep verzetslieden te
bevrijden, wordt Ellis zowel door het verzet als door de
Duitsers als verrader aangewezen. Ze moet opnieuw
onderduiken en kan alleen maar wachten op de bevrijding.
Maar zal zij daarna nog wel in vrijheid kunnen leven?
Je kunt wel zien dat Paul Verhoeven
jarenlang in Amerika heeft gewerkt: buitengewoon
spannend, maar tegelijkertijd voorspelbaar en gewild
onvoorspelbaar, met een onwaarschijnlijk plot en weinig
uitgewerkte, zelfs karikaturale personages, zoals Johnny
de Mol als fanatiek gelovige, die de vijand niet kan
liquideren als hij zijn beste vrienden dreigt te
vermoorden, maar zijn pistool op hem leegschiet zodra
hij vloekt. Tja. Veel geknal, heftige, soms choquerende
scènes. Maar het houdt je wel op het puntje van je stoel
ja.
terug
maandag 19 februari 2007
The good shepherd
(Verenigde Staten, 2006, 167 min., ****)
Edward Wilson (Matt Damon) is een
ijverige student aan de universiteit van Yale. Daar
wordt hij gerekruteerd door het geheime genootschap
Skull and Bones, een kweekvijver voor toekomstige
wereldleiders. Zijn scherpe geest, onkreukbare reputatie
en zijn oprechte geloof in de Amerikaanse normen en
waarden maken van Edward Wilson een uitstekende
kandidaat voor een bloeiende carrière bij de overheid en
hij wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog overgeplaatst
naar het OSS - de voorloper van de geheime dienst CIA.
Als een van de grondleggers van de CIA, werkend in een
organisatie waar je op je hoede moet zijn, wordt Wilsons
idealisme al snel op de proef gesteld door een groeiend
gevoel van onbehagen.
Het wordt je soms koud om het hart bij
het zien van deze thriller met een ijskoude Matt Damon
die vrijwel zonder scrupules kiest voor het landsbelang,
ten koste van zijn vrouw en met name zijn zoon, een
fijngevoelige jongen die echter zo graag zou willen dat
zijn vader trots op hem zou zijn, dat hij ook deel wil
uitmaken van het in mijn ogen abjecte old boys network.
Regisseur De Niro had er volgens recensenten beter aan
gedaan zich enigszins te beperken, nu verliest hij zich
in niet uitgewerkte details. Tja, dan krijg je inderdaad
een film van 167 minuten, met een pauze, waar ik nooit
zo dol op ben. Maar beklemmend is hij wel, dus toch maar
vier sterren...
terug
vrijdag 16 februari 2007
Perfume: The Story of a Murderer
(Duitsland, 2006, 147 min., ****)
In het Parijs van de 18e eeuw, maakt de merkwaardige
Jean-Baptiste Grenouille, die geen lichaamsgeur heeft,
de meest fantastische en exclusieve parfums ter wereld.
Hij kweekt een obsessie voor het meest ultieme
ingrediënt: het onweerstaanbare aroma van de jonge
vrouwelijkheid. Zijn zoektocht mondt uit in twaalf
vermoorde jonge vrouwen. Er heerst paniek in de stad en
vaders proberen hun dochters te beschermen tegen de
ongrijpbare 'meester der geuren'. Ook Antoine Richis, de
vader van de mooie Laura, is erg op zijn hoede en
vertrouwt de zonderlinge Jean-Baptiste niet. Een
bloedstollend spel om de wrede obsessie en vertroebelde
wereld van de jongen op tijd te doorgronden volgt.
Ik heb er even mee gewacht, omdat ik
meestal nogal aarzel om naar de verfilming te gaan van
een boek dat indruk op me maakte. Bovendien is het toch
altijd weer jammer dat er in een film die zich in
Frankrijk afspeelt, alleen maar Engels gesproken wordt.
Maar de beelden van het achttiende eeuwse Parijs zijn
heel bijzonder, met zijn Ponte Vecchio-achtige bebouwde
Seinebruggen en een ongelofelijke ranzigheid, waar zelfs
de grote Indiase en Chinese steden niet bij in de buurt
komen. Tykwer heeft een geslaagde poging gedaan om geur
zichtbaar te maken en het maffe sprookje past inderdaad
goed in zijn straatje.
terug
vrijdag 9
februari 2007
The last king of Scotland
(Groot-Brittannië, 2006, 121 min., ****)
Tegen beter weten in accepteert de
Schotse dokter Nicholas Garrigan in 1971 een aanbieding
om persoonlijk voor de Ugandese president Idi Amin (Forest
Withaker) te gaan werken. De charismatische Amin heeft
net een coup gepleegd en belooft de wanorde in de staat
te herstellen. Hij ontpopt zich echter tot een van de
meest wrede dictatoren in de geschiedenis. Nicholas
heeft dit echter niet door. Amin stelt zich zelfs heel
vriendelijk op naar de arts, en vraagt hem alles over
Schotland. Maar op een gegeven moment kan Nicholas de
kwaadaardige kanten van zijn werkgever niet meer
ontkennen.
Een film waar je even van bij moet komen.
Het begint allemaal erg luchtig en je verbaast je erover
hoe naïef je wel kunt zijn als je als jong broekie uit
Schotland gevraagd wordt lijfarts te worden van Idi Amin.
Het acteerwerk van Forest Whittaker is inderdaad
verbluffend. Haast ongemerkt en volstrekt geloofwaardig
verandert een charmante ontwapenende man in een
nietsontziend paranoïde monster. Echt beklemmend.
terug
maandag 5 februari
2007
Een hele zondag zonder films, dat is wel erg cold
turkey na zo'n zinderend festival. We moeten verstandig
afbouwen. Daarom leek het me goed op deze dag, waarop
Queen Elizabeth herself door haar collega Beatrix werd
onthaald op Rotterdam Airport, naar de volgende film te
gaan: The queen
(Groot-Brittannië, 2006, 97 min., ****)
Op 31 augustus 1997 reageerde
de wereld gechoqueerd op het tragische
auto-ongeluk van prinses Diana. In de week na
haar dood wordt Koningin Elizabeth II (Helen
Mirren) gedwongen om te kiezen voor het protocol
of te zwichten naar de wil van het Engelse volk.
In eerste instantie beschouwt het Engelse
koningshuis de dood als een familiegebeurtenis.
Maar de rouw van het volk wordt steeds groter, en daarmee ook de woede
en ontzetting over het zwijgen van de koninklijke familie. De kersverse
Minister-President Tony Blair probeert de koningin ondertussen
herhaaldelijk te overtuigen om toe te geven aan de wil van haar volk en
publiekelijk te rouwen over de dood van iemand die niet geliefd was
binnen het koningshuis.
Prachtig geacteerde
film, zoals dat ook eigenlijk wel te verwachten is in de
Britse traditie. Mooie contrasten zitten er in deze
film, als bijvoorbeeld Tony Blair vanuit een volkse
keuken tussen de vissticks en het kinderspeelgoed Her
Majesty aan de lijn heeft in Balmoral Palace. Grappig
genoeg lijken de rollen aan het eind van de film zelfs
even omgekeerd, als the queen door haar prime minister
wordt gebeld terwijl ze tussen de preien staat in de
koninklijke keuken. Overigens laat Helen Mirren af en
toe zeker een menselijke, onzekere kant zien van de
vorstin die langzaamaan toch enigszins begint te
begrijpen dat de waarden in haar koninkrijk toch aan
verandering onderhevig zijn. Dat kan niet gezegd worden
van haar echtgenoot prins Philip en de queen mother...
terug |
