Overal in de hal ligt fijn geel zaagsel. Bij de zaagmachine een enorme bult, waar grote verzaagde balken wachten om gebruikt te gaan worden. "In 1992 kreeg ik een droom. Ik zag Nederland verdwijnen onder een enorme water massa, vergelijkbaar met de tsunami in Zuidoost-Azië. Best heftig natuurlijk," vertelt Johan, als we door de hal lopen. "Later kreeg mijn neef precies dezelfde droom en dat zag ik als een bevestiging. Ik kwam toen op het idee om zelf de ark van Noach na te gaan bouwen."

Het klinkt als een nieuwe eindtijd-profetie. Verwacht je - net als in de dagen van Noach - een zondvloed? Johan: "De droom boezemt mensen angst in als ik vertel over een vloedgolf. Toch is dat niet mijn boodschap; die angst is niet goed. God heeft beloofd dat Hij de wereld nooit meer zal verwoesten door het water. Dat geloof ik. Een overstroming als directe straf van God komt er d us ook niet."

Welke verwachtingen heb je dan wel? "Ik zie alleen uit naar de wederkomst van Jezus Christus. Misschien duurt dat nog wel vijftig of honderd jaar, dat weet niemand, maar we zijn er erg dichtbij. Dat het - daarnaast - niet goed gaat met onze maatschappij, lijkt me duidelijk. Toch doe ik niet aan bangmakerij, mijn boodschap luidt 'Kies voor Jezus, nu het nog kan!'"

Maar als er geen nieuwe zondvloed komt, waarom dan een ark bouwen? De moderne Noach: "Visueel wil ik jong en oud bijbrengen hoe de ark er uit zag, om zo het verhaal uit de Bijbel meer tastbaar te maken ook voor niet-gelovigen. Ik wil het verhaal vertellen dat er acht mensen zijn gered, samen met alle dieren die we nu nog kennen, zoals honden, katten, maar ook de giraffe en de spin. Dit maakt me enthousiast." Veertien jaar na de droom begon Johan daadwerkelijk met bouwen, in juni 2005. Zijn ark is in de lengte de helft van die van Noach; een goede zeventig meter in plaats van honderdvijftig. Ook was de echte twee-en-een-half keer breder, terwijl de hoogte, met dertien meter, wel gelijk is.

In de loods staan houten spanten tegen elkaar gestapeld. Ze komen net uit de droogmachine. Johan gebruikt ze voor de bouw van het 'huisje' bovenop het dek. Hij bouwt zijn ark in delen, omdat hij anders het gevaarte niet meer door de deur naar buiten krijgt. De ronde afgetimmerde boeg en de achtersteven staan al een tijdje klaar om weggetakeld te worden. Achter de hal, aan de kade, ligt een pompeuze metalen duwbak in het water. Dit is het onderstel van de ark. "De Inspectie voor de Scheepvaart stond niet toe dat hij helemaal van hout werd."

In het 'normale' leven bouwt en verhuurt Huibers bedrijvenhallen, vergelijkbaar met zijn eigen werkplek in Schagen. Dat werk ligt momenteel stil. Hoe bekostigt hij deze enorme onderneming? "Ik heb een hypotheek bij de bank genomen om fulltime aan de ark te kunnen werken, maar ook om mijn gezinnetje te kunnen onderhouden," zegt Johan als of het de normaalste zaak van de wereld is. "Commercieel lijkt het niet echt handig. De bouwkosten bedragen ongeveer 300.000 euro. Het meeste geld zie ik vast nooit meer terug en toch heb ik dat er voor over."

Zonder uitgewerkt plan of één enkele bouwtekening, ging Johan van start. Het lijkt op hutten bouwen van vroeger’ grapt de aannemer. "De enige tekening die ik heb zijn een paar slechte kopieën van prenten met daarop de ark. Mijn vrouw Bianca ontdekte die in een kerkje in Italië. Iederen morgen kwam ik binnen en begon gewoon wat te maken. Dit ging natuurlijk niet altijd goed. De eerste weken heb ik wel zeven soort spanten gemaakt. Ze voldeden niet."

Je bent zonder bouwtekening begonnen. Heb je wel een duidelijk idee wat je met de ark wilt gaan doen? "Zeker," vertelt Johan met glinsterende ogen. "Als ik straks klaar ben, ga ik door Nederland varen. Scholen kunnen langskomen voor een educatief programma. Bioloog Tom Zoutewelle gaat hiermee aan de slag. We vertellen het verhaal van Noach, maar willen ook een tegenwicht bieden aan de populaire evolutietheorie. Waarschijnlijk komt er in het onderruim een soort kabelbaantje, dat kinderen meeneemt langs allerlei onderwerpen." En hoe zit het met de dieren? "Uiteraard komen er ook dieren in de ark. Dat hoort erbij, al moet je dan vooral denken aan schapen, kippen en paarden. Olifanten lijkt me wat onbegonnen werk"

Komende zomer hoopt Johan, na de officiële opening, vanuit Schagen koers te zetten richting Den Helder, om vervolgens via Harlingen naar Drachten te varen. "Ik kan in bijna heel Nederland komen. Alleen de IJssel gaat niet lukken, omdat de bruggen daar te laag zijn. Verder wil ik naar steden als Kampen, Harderwijk of via de Nederrijn naar Arnhem. Het hangt ook af van de reacties van het publiek en de uitnodigingen die ik krijg. Een lastiger verhaal zijn de vergunningen om aan te mogen meren. 'Amsterdam' moet je zes maanden van tevoren aanvragen, zonder dat je vooraf weet of ze zo'n kolos wel in de binnenstad willen hebben."

Johans grootste obstakel ligt echter dichter bij huis. Het is het klein bruggetje aan het einde van de kade, de poort naar de rest van de wereld. "Dat ding kan niet ver genoeg open. Ik kom er met het dak van de ark tegenaan," zegt hij ineens wat bezorgd. "Het is, volgens mij, de enige brug in heel Nederland die niet helemaal open kan." Dus de kans bestaat dat de ark nooit de haven van Schagen zal verlaten? Johan denkt even na en komt dan met een mogelijke oplossing. "Hij zou er alleen scheef doorheen kunnen. Daarom overweeg ik om aan een kant van het ruim een groot zeil vol te pompen met water, waardoor de ark schuin komt te liggen. Om eerlijk te zijn, zie ik daar best tegenop. Toch mag dat bruggetje geen spelbreker worden."