Gods schepping

Bewijs voor Schepping uit de astronomie en de natuurkunde

http://www.tasc-creationscience.org/

Geschreven door Dan Reynolds, Ph D op 20 september 2002

Niveau: A

Vertaald door Ir A.Hekstra

romeinen 1: 20 en 21

Zijn onzichtbare eigenschappen zijn vanaf de schepping van de wereld zichtbaar in zijn werken, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid zijn voor het verstand waarneembaar. Er is niets waardoor zij te verontschuldigen zijn, want hoewel ze God kennen, hebben ze hem niet de eer en dank gebracht die hem toekomen

De gegevens uit de moderne astronomie en natuurkunde tonen bewijs voor ontwerp en schepping in de natuur. Naar het schijnt heeft het heelal een begin gehad en is fijn afgesteld op het leven zoals wij dat kennen. De eindige geschiedenis van het heelal wordt beheerst door de Eerste en de Tweede wet van de thermodynamica en wordt sterk gesuggereerd door de kosmische uitbreiding en de roodverschuiving van de zonnestelsels. De fijne afstelling werkt door in de vier fundamentele krachten van de natuur, de lage entropie van het heelal, de roodverschuiving van de zonnestelsels, het gebrek aan anti-materie, diverse aspecten van de aarde en ons zonnestelsel, de chemische eigenschappen van elementen, de eigenschappen van water.

De Eerste wet van de Thermodynamica (EWT) zegt dat materie-energie niet kan wordt vernietigd of gemaakt maar alleen omgezet kan worden van de ene in de andere vorm. Als je wat dan ook wilt doen met een hoeveelheid materie-energie dan eindig je met dezelfde hoeveelheid. Er is geen uitzondering bekend op deze regel. Op zich betekent de EWT, dat het heelal altijd heeft bestaan of werd gemaakt door een Iets/Iemand buiten de natuur in het verleden. De Tweede wet van de Thermodynamica (TWT) ook wel de wet van de entropie genoemd, houdt in dat elk spontaan proces altijd leid tot een vermindering van de bruikbare energie in het heelal. Dit betekent dat het heelal een ‘warmte-dood’ tegemoet gaat, na oneindig veel tijd is er geen bruikbare energie meer. Omdat het heelal nu nog veel bruikbare energie bevat, moet het eindig oud zijn, het had dus een begin. Als we EWT en TWT samenvatten, dan moet het heelal gemaakt zijn op een bepaald moment door Iets/Iemand buiten de natuur.

Algemene relativiteit, nu onze beste theorie voor de zwaartekracht, voorspelt dat het heelal zal uitbreiden, of samenkrimpen. De uitbreiding van het heelal is bevestigd door de waarneming van de roodverschuiving van de frequenties van sterrenlicht in ver verwijderde zonnestelsels. Hoe verder zij zijn verwijderd, hoe sterker de roodverschuiving. Als de expansie wordt omgekeerd zal alle materie terugkeren tot één punt: een zwart gat vreemdsoortigheid, dat oneindige massa heeft maar geen volume. Ook eindigt tijd-ruimte zijn bestaan in het zwarte gat, dat betekent dat tijd en het heelal een begin hadden. Nu zeg ik niet dat God het heelal begon als vreemdsoortigheid (alhoewel dit mogelijk is in de kosmologie die overeenkomt met de jonge Aarde), maar alleen dat de beste natuurkundige theorie een begin voorspelt van het heelal, zelfs als geen rekening wordt gehouden met God! Terzijde: sommigen hebben getracht om de gevolgtrekkingen van de relativiteit heen te stappen door te zeggen dat tijd niet stopt in een vreemdsoortigheid maar slechts van richting verandert (b.v. imaginair wordt) In echte tijd, zelfs als het heelal was begonnen als vreemdsoortigheid, uitbreidde (big bang) totdat de zwaartekracht samenkrimpen forceerde en eindigt in een vreemdsoortigheid (zwart gat) en het proces zou zich dan herhalen, dan nog zou het heelal oneindig oud zijn want EWT zou nog altijd van toepassing zijn. Dus de beste theorieën die wij hebben, en bevestigd door experimenten, vereisen dat het heelal een begin had.

Er zijn ons vier fundamentele krachten in de natuur bekend: de sterke kern-kracht, de zwakke kern-kracht, elektromagnetisme en zwaartekracht. De sterke kern-kracht houdt de protonen in een atoom kern samen. Als het ook maar iets zwakker was, zouden alleen atomen met laag atoomgewicht bestaan. Als het iets sterker was, zouden nucleaire fusie reacties die waterstof in helium veranderen veel sneller zijn en de warmte van de zon zou sterker worden waardoor de Aarde onbewoonbaar zou worden. Soortgelijk zou een verandering in de zwakke kern-kracht, die de stabiliteit van de radioactieve elementen beheerst, de fusie snelheid in de sterren veranderen. De elektromagnetische kracht beheerst protonen en elektronen. De elektromagnetische kracht kan aantrekken of afstoten (tegengesteld geladen deeltjes trekken elkaar aan, gelijk geladen deeltjes stoten elkaar af), en varieert in sterkte met de inverse van het kwadraat van de onderlinge afstand van de ladingen en is proportioneel aan de lading. Als de elektromagnetische kracht groter zou zijn, zouden elementen groter dan waterstof niet kunnen bestaan; de afstotende kracht tussen protonen maakt de kern met meer dan één proton instabiel. Als de elektromagnetische kracht kleiner was, zou fusie versnellen en sterren zouden exploderen; de afstotende kracht tussen protonen zou kleiner zijn, waardoor zware kernen zich te snel vormen. Zwaartekracht is de zwakste van de krachten maar dominant voor objecten zo groot als de Aarde en groter. Zwaartekracht is altijd aantrekkend, gehoorzaamt aan een inverse vierkantswet, en is proportioneel aan massa. Zwaartekracht houd sterren bijeen en geeft de botsingsfrekwentie tussen waterstof moleculen noodzakelijk voor kernfusie. Als de zwaartekracht zou veranderen met slechts 1 op 1040 zouden sterren als onze zon niet bestaan. Bij sterkere zwaartekracht, kunnen alleen blauwe dwergen bestaan. Zou de zwaartekracht afnemen, dan kunnen alleen koude rode reuzen bestaan. De fundamentele krachten zijn dus zeer fijn afgesteld zodat wij kunnen leven. Dit kan alleen een intelligente Schepper gedaan hebben en zeker niet door toeval zijn ontstaan.

De lage entropie van het heelal vereist zeer specifieke en ongebruikelijke initiële omstandigheden. Er is een kans van 1:101030 dat de huidige configuratie van materie in het heelal is ontstaan door toevallige natuurlijke processen; het zou eerder een zwart gat zijn, dan verspreiding in zonnestelsels, sterren, gas wolken en zonnestelsels. Alleen een intelligent Ontwerper kan de initiële omstandigheden gevormd hebben tegen zo’n kans. Een ander bewijs van ontwerp in het heelal is de schijnbare gekwantiseerde roodverschuiving van de zonnestelsels zoals die wordt waargenomen vanaf de Aarde. De roodverschuivingen vinden plaats in vaste afzonderlijke stappen en zijn niet continu. Er is een groep zonnestelsels die allemaal roodverschuivingen hebben van een hoeveelheid x en een andere groep met hoeveelheid y, maar heel weinig die een roodverschuiving hebben tussen x en y in. Het beeld dat hieruit blijkt is, dat de Aarde is omgeven door concentrische cirkels met zonnestelsels. Dit houdt in dat de Aarde dichtbij het centrum van het heelal ligt. De kans dat de Aarde het centrum vormt is 1 op de triljoen. De implicaties zijn duidelijk. Wij hebben een zeer speciale plaats in de kosmos en niet toevallig.

Een ander interessant aspect van het heelal is het schijnbare gebrek aan anti-materie. Anti-materie is vergelijkbaar met materie, behalve dan dat de ladingen van de subatomaire deeltjes omgekeerd zijn; protonen zijn negatief geladen en elektronen positief (men noemt die positronen). Anti-materie is gemaakt in het laboratorium, maar bestaat slechts zeer kort omdat het in contact met materie wordt opgenomen en zuivere energie vormt. Volgens de theorie is de kans dat conversie van energie materie levert evengroot als dat er anti-materie wordt geleverd; er zou dus evenveel materie als anti-materie moeten zijn (aannemend, dat de productie van beide op de een of andere manier kan plaatsvinden zonder combinatie en vernietiging door contact). Maar experimenten ontworpen om anti-materie in het heelal te vinden, bleven tot nu toe zonder succes. Bekende natuurlijke processen kunnen het enorme overschot aan materie in het heelal niet verklaren. Wat wij zien is een heelal ontworpen door een intelligente ontwerper, vrij van materie-anti materie vernietiging.

Een ander stuk bewijs voor ontwerp is de afstand tussen de sterren.(14) Als de afstand veel kleiner was, kon de zwaartekracht van nabij zijnde sterren de stabiliteit van het zonnestelsel bedreigen, en zouden dichtbij staande supernovae de Aarde baden in schadelijke hoeveelheden straling.

Erg veel bewijs van ontwerp wordt gevonden op Aarde. De aardse zwaartekracht en de afstand tot de zon geeft een temperatuur en druk waarbij vloeibaar water kan bestaan. Het aardse magnetisme beschermd het leven tegen geladen deeltjes (ioniserende straling) in de zonnewind. De hoeveelheid zuurstof is precies goed voor ons bestaan; meer zuurstof en branden zou een probleem vormen; minder zuurstof en wij zouden stikken.

Het zonnestelsel toont ook bewijs van ontwerp. De grootte en plaats van Jupiter staat verandering van richting van kometen en andere hemellichamen toe, die anders met de Aarde zouden botsen met catastrofale gevolgen. De bijna cirkelvormige banen van de planeten helpt het behouden van hun stabiliteit door veranderingen in zwaartekracht te minimaliseren. Onze zon heeft de correcte massa waarmee hij waterstof kan verbranden in hoeveelheden die nodig zijn, om de de Aarde te voorzien van lichtenergie in hoeveelheden en frequenties nodig voor het onderhouden van een biologisch gewenste temperatuur.

De eigenschappen van het element koolstof (C ) zijn essentieel voor het leven. Alleen C kan de lange makromolekulen vormen noodzakelijk voor het opslaan van de erfelijkheid informatie voor complexe wezens zoals wijzelf. Een verandering in deze eigenschappen van C zou een ramp betekenen voor het leven. Het leven zoals wij dat kennen zou niet mogelijk zijn zonder vloeibaar water. De eigenschappen van water zijn ook precies afgesteld: smeltpunt en kookpunt en hoge warmte capaciteit helpen de temperatuur op Aarde te regelen binnen het traject waarin wij kunnen leven. De chemische eigenschappen van water helpen eiwitten de vormen aan te nemen vereist voor enzymatische activiteit terwijl oplosmiddelen dat niet doen. Er zijn nog veel meer aanwijzingen voor ontwerp, maar wij willen ons hier beperken.

Samenvattend, het is onmogelijk dat de wetten van de natuur en vele fundamentele eigenschappen van materie toevallig zo zijn als nodig voor intelligent leven. De enige hoop traditionalisten hebben is een oneindig aantal heelal’s zodat tenminste er één is die eruit ziet als de onze. Daarom is de enige aanvaardbare verklaring voor het bestaan van ons heelal, dat hij ontworpen werd door een intelligente ontwerper als Schepper, namelijk God.

Dan Reynolds, PhD



Index Antropologie Artikelen Astronomie Bijbellezen Bijbelse Geschiedenis  Biologie
Ouderdom Aarde Diverse Bronnen Filosofie Geologie Gods Handen Klimaat Milieu