Gods schepping

Bewust zijn: Schittering van de geest

http://www.tasc-creationscience.org/

Geschreven door Joe Spears, Ms op zaterdag 20 april 2002

Vertaald door Ir A.Hekstra

het traditionalisme (evolutionisme) houdt zich alleen bezig met de lichamen van levende wezens. Maar hoe zit het met gedrag, de geest? Binnen het evolutionistische model is het mogelijk dat gedrag ontstaat uit chemicaliën, cellen en componenten van het lichaam van het organisme. En de ziel dan? Geest? Verstand? Soortgelijk is de visie van het evolutionisme, als er al iets over wordt gezegd en ze niet gewoon worden genegeerd, als eenvoudige resultaten van de chemie of andere natuurlijke processen van het lichaam.

Is er bewijs voor iets behalve het lichaam? Iets dat te maken heeft met de werking van ons verstand? Iets dat uitstijgt boven de eenvoudige mechanismen en natuurlijke krachten van ons lichaam. Maar eerst, laten we ons afvragen wat bewustzijn is?

Een visie die we kunnen aanvaarden betreffende het bewustzijn is dat het bewustzijn, of verstand, niets meer is dan een aantal chemische reacties tussen de hersencellen. Het verstand zou analoog zijn aan een computer. Maar er is een theorie die zegt dat het menselijke bewustzijn kwalitatief iets anders is dan wat computers zijn, en dat natuurkunde, zelfs kwantum mechanica, zoals wij die nu begrijpen, niet toereikend zijn om ons bewustzijn te verklaren? Niemand anders dan Roger Penrose, één van de grootste wiskundige natuurkundigen van onze tijd (U zult van één van zijn studenten Stephen Hawkins gehoord hebben) is beroemd om de tegels van Penrose, maar ook om zijn werk betreffende de zwarte gaten. Anderen houden ook vast aan dit standpunt betreffende het bewustzijn, zoals Stuart Hameroff. Penrose zegt in zijn boek Shadows of the Mind dat het voor een mens onmogelijk is om een computer te bouwen die kan doen wat mensen doen. Nu zegt hij niet dat er een geest is of een ziel, maar hij vraagt zich zeker af of die aanname houdbaar is, dat de menselijke mentale activiteit/begrip/bewustzijn in feite gelijk te stellen is aan wat een computer kan doen. En is het verschil niet een kwestie van graduering of hoeveelheid? Nee, het is een basis kwalitatief verschil.

Hij veronderstelt dat er een dieper niveau is, dan wat wij normaliter zien, dat betrokken is in mentale activiteiten. Wij denken gewoonlijk over de componenten van mentale activiteiten als bestaande uit neuronen en hun dendrieten, axons (lange dunne uitsteeksels van de neuronen die de signalen transporteren), en synapsen (de verbindingen tussen de zenuw cellen). Het signaal reist langs de dendrieten van de zenuwcellen en "springt" langs de synaps naar de volgende cel. Natuurlijk is dit een vereenvoudiging van de werkelijkheid. Sommige signalen onderdrukken en verminderen de kans dat de volgende neuron wordt gestimuleerd om het signaal verder te dragen. En sommige signalen stimuleren juist de volgende neuron. We kunnen ons dit ruwweg voorstellen als een elektrisch circuit, met knooppunten en draden die verbinden naar andere knooppunten. Maar Penrose veronderstelt dat er een dieper complexiteit niveau betrokken is, met nog meer basis componenten, en een veel grotere complexiteit. En dan te bedenken dat we al miljarden neuronen hebben.

Hij denkt dat de kleine structuurtjes in de cellen, bekend als de microtubili erbij betrokken zijn. Deze dienen verschillende belangrijke functies. Zij zijn betrokken bij het behoud van de celstructuur, transport van moleculen binnen de cel, en ondersteunen de celdeling; zij zijn belangrijke onderdelen van de cilia, dunne haarachtige uitsteeksels van de cellen. Zij schijnen ook de zenuw signalen te beïnvloeden.

Wat kunnen zij verder doen? Sommige onderzoekers geloven, dat zij betrokken zijn bij het menselijke bewustzijn. Zij zouden betrokken kunnen zijn als plek waar zekere, nog niet begrepen fenomenen plaatsvinden, die te maken hebben met het menselijke bewustzijn.

Dit zou kunnen verklaren waarom organismen zonder hersens iets kunnen leren [ zie referenties onder]. Bijvoorbeeld, paramecia kunnen zich verplaatsen naar voedsel, weg van gevaar, en om obstakels heen. Er is zelfs gebleken dat zij kunnen leren. Nu heeft een paramecium niet alleen geen hersens, maar het heeft zelfs geen enkele neuron! Zij hele lichaam bestaat slechts uit één cel, het is een ééncellig organisme. Dus eencelligen, die geen neuron hebben, kunnen toch leren. Hoe kan dat?

Alhoewel zonder neuronen, hebben zij wel microtubili. Er zijn honderden microtubili per neuron. Penrose veronderstelt dat in kwantum-coherente status, vergelijkbaar met bestaande Bose-Einstein condensaten, betrokken kunnen zijn en geassocieerd met de microtubili. Toch beweert hij ook dat er iets gebeurt dat buiten de bekende wetenschap ligt.

In Shadows of the Mind, zegt hij: "De eenheid van een enkel brein kan alleen ontstaan, in zo’n beschrijving, als er enige vorm van kwantum coherentie is in een groot deel van de hersens. Zoiets zou zeer opmerkelijk zijn, bijna ongeloofwaardig, voor de natuur, om te bereiken door biologische middelen. Toch geloof ik dat de aanduidingen zodanig zijn, dat de natuur het wel heeft bereikt, getuige het feit van onze eigen geest…"

"Maar de argumenten die ik heb gepresenteerd vereisen meer dan alleen kwantum coherentie op grote schaal. Zij vereisen dat de biologische systemen, die onze hersens zijn, op de een of andere manier hebben beraamd om de details te beheersen van een natuurkunde die tot nu toe onbekend is bij menselijke fysici!" (nadruk door de auteur aangebracht) pagina’s 372 – 373.

Penrose zei ook: "… er is tot nu toe nog geen fysische, biologische, of rekenkundige theorie welke dichtbij een verklaring komt van ons bewustzijn en consequente intelligentie…" p.8. Om eerlijk te zijn, denkt hij dat op lange termijn, nu nog niet, de wetenschap in staat zal zijn om het "ontbrekende ingrediënt" aan te geven van ons begrijpen van intelligentie. Hij schrijft ook dat kwantum-coherente status erbij betrokken zal zijn. Maar niettemin zegt hij dat ons hedendaags begrip van de wetenschap niet kan verklaren wat er betrokken is in het menselijke verstand, begrijpen en bewustzijn.

Maar de vraag blijft, hoe kon dit alles zijn geëvolueerd? Wetenschappers weten zelfs niet eens hoe het werkt, veel minder hoe het is ontstaan. Maar één ding staat vast, onze hersens werken.

Onderzoek geeft aan dat er iets kwalitatief en fundamenteel verschillend is omtrent ons bewustzijn dat niet verklaarbaar is. Hoe en waarom kan zo’n complex mechanisme, dat gebruikt maakt van cel componenten die al dienen bij zoveel andere functies, ons bewustzijn veroorzaken?

Velen die geloven dat God de schepper is van alles, geloven ook dat God het leven anders maakte dan niet-levende materie. Bijvoorbeeld, de Bijbel noemt dat God de mens vormde uit stof, en daarna iets extra’s deed, Hij beademde de mens, en zo werd de mens een levende ziel. Er schijnt iets te zijn met betrekking tot de mens, waardoor hij meer is dan alleen maar stof. De mens heeft niet alleen een lichaam maar ook een ziel en een geest. (Ook van dieren zegt de Bijbel dat zij een geest en een ziel hebben. Herinner je je de paramecium.)

We zien dat de wetenschap, tenminste enkele wetenschappers, de grenzen van de kennis willen verruimen, en onderzoek doen in gebieden waar zij bewijs vinden dat ons begrip van berekening en biologie onvoldoende zijn om te beschrijven wat er in feite gebeurt. Dit betekent dat er meer met de mens aan de hand is dan zichtbaar is.

Niet herleidbare complexiteit

Een concept dat opkwam bij de studie van biologische vormen, is het denkbeeld, dat sommige complexe systemen gewoon veel te gecompliceerd zijn om door evolutie tot stand te komen. Typerend is, dat deze systemen onderdelen nodig hebben die uit vele componenten bestaan, die elk afzonderlijk niet kunnen overleven, of overlevingswaarde hebben tijdens de vereiste evolutionistische tussen stadia. Toch zijn zij er. Hoe kunnen wij hun bestaan verklaren? Evolutie is niet voldoende in staat om deze systemen te verklaren. Er wordt vaak gezegd dat er geen complexer systeem bestaat dan het menselijk brein. Waar of niet, de toegenomen complexiteit van het brein, dat boven werd beschreven en het inroepen van natuurkunde die nog moet worden ontdekt, suggereert een nog grotere complexiteit dan evolutionisme kan verklaren.

De mens is schitterend en wonderbaarlijk gemaakt, en naarmate wij meer leren, en de blauwdruk van dit ontwerp zich ontwikkelt, suggereert het ontwerp niet alleen ontwerp, maar vooral intelligentie aan de zijde van de ontwerper.

Conclusie.

We zien meer complexiteit steeds meer complexiteit in het ontwerp van de mens en ander leven. We zien ook dat het evolutionisme nu gedwongen wordt om veel meer dan voorheen te verklaren. En bovendien zien wij dat het evolutionisme tot nu toe geen goed werk heeft geleverd in het afrekenen met het lichaam van de mens. Tenslotte: we zien iets dat niet fysisch is, mogelijk een hint van de geest of ziel, die tot nu toe geen wetenschappelijke verklaring heeft gekregen.

Dit alles wijst – op subtiele wijze – naar een Schepper.

Referenties:

- Penrose, Roger. Shadows of the Mind, A Search for the Missing Science of Consciousness, Oxford University Press, New York, 1994.

- French, J.W., "Trial and error learning in paramecium," 1940. Journal of Experimental Psychology 26, 609-13


Index Antropologie Artikelen Astronomie Bijbellezen Bijbelse Geschiedenis  Biologie
Ouderdom Aarde Diverse Bronnen Filosofie Geologie Gods Handen Klimaat Milieu