Gods schepping 
http://people.zeelandnet.nl/kielmp/

Commentaar van  Rinus Kiel
Ron was een complex mens, oprecht, maar niet altijd zorgvuldig. Zijn exodus-verhaal heeft heel goede papieren, en is ook bevestigd door mensen als Colin Humphreys. Het verblijf van Israël in Kades-Barnea gedurende 38 jaar, zonder door Egyptische troepen te worden gestoord, is alleen denkbaar als Egypte daartoe niet de gelegenheid had. Dat moet in de tijd van Amenhotep III en IV zijn geweest. De Amarna brieven met kreten om hulp uit Kanaän werden niet gehonoreerd, Egypte had de middelen er niet toe. Amenhotep IV (Echnaton) begon een nieuwe godsdienst. M.i. omdat God de goden van Egypte zo had vernederd, dat ook farao er geen fiducie meer in zag. Uiteindelijk overwon de priesterstand in Memphis, vermoordde de jonge koning Thut-anch-aton, omgedoopt naar Thut-ankh-amon, en herstelde de dienst aan Amon. Ook weet men nog steeds niet precies hoe het in die 18e dynastie met die namen Thut-moses en Amenhotep zat. Waarschijnlijk heette Moses (=dienaar in het Egyptisch), Thut-moses (III) (dienaar van Thut) na zijn 18e jaar, als kroonprins en legerleider, en ging die naam-titel over op een andere prins, na Moses' vlucht. Na troonsbestijging werd dan de koningsnaam Amenhotep aangenomen. Of iets dergelijks. Complex! Deze Thut-moses III is dus waarschijnlijk twee personen geweest, in de eerste periode Moses en in de tweede periode zijn rivaal. Thut-moses III was een beroemd veldheer, die o.a. de Nubiërs onderwierp (waarschijnlijk Moses).
De ark van Noach: persoonlijk denk ik dat hij op het goede spoor zit, maar nog steeds ontbreekt serieuze bevestiging door gedegen wetenschappelijk onderzoek. Volgens mij is dat nodig. Zolang dat niet is gebeurd, noem ik het niet op mijn site, maar ik heb er wel een dossier van thuis liggen.

Ik heb nog eens verder gezocht (wat is Google desktop dan een prachtig gereedschap) en vond o.a. het volgende stuk, uit een e-mail gericht aan een Belgische atheïst, waarin het verhaal wat uitgebreider is vermeld:

Verder: De uittocht van de Israëlieten uit Egypte rond 1401 v.Chr. en de zgn. "plagen van Egypte". In de officiële geschiedenis van Egypte - zoals die op allerlei zuilen, tabletten en tempels is geboekstaafd - is daarover echt niets te vinden. Farao was god en kon DUS nooit een nederlaag toegeven. Sterker, hij kon per definitie geen nederlaag lijden. Nooit. Toch heeft een farao in de slag bij Karkemis ongenadig op zijn duvel gehad, maar in de Egyptische geschiedenis is deze slag beschreven als een grote overwinning van farao. Wij weten intussen dat daarvan geen bal klopt. Dus de dood van de kroonprins, de verdrinking van farao en de ondergang van zijn hele leger in de Schelfzee (Golf van Akaba), de totale vernedering van Egyptes goden: niets daarvan is te vinden in de Egypt. geschiedenis, geen letter. Maar... in een oude papyrus, bewaard in Leiden, vind je de beschrijving van een serie gebeurtenissen in Egypte, die de in de bijbel beschreven plagen - maar dan uiteraard vanuit Egyptisch perspectief - als een soort klaaglied beschrijven. Het stuk heet "The admonitions of Ipuwer" (zie http://www.ohr.org.il/yhiy/article.php/838). Farao Amenhotep II, die altijd pochte op zijn kracht, zo sterk dat zelfs niemand zijn boog kon spannen, ligt in zijn inderhaast in orde gemaakte graftombe, zijn boog gebroken en met waterschade naast hem. Zijn tweede zoon volgt hem op, want zijn kroonprins is tegelijk met hem omgekomen, wat de tweede zoon in een hiëroglyph beschrijft. Een godheid had hem ingefluisterd dat niet zijn oudste broer, maar hijzelf de nieuwe farao zou worden. Na deze gebeurtenissen is er bestuurlijke en godsdienstige chaos in Egypte. Amenhotep IV (Echnaton) begint een nieuwe godsdienst en sticht een nieuwe hoofdstad, ver van Memphis, ver van de priesters en de goden die Egypte in de steek hebben gelaten. Israël bivakkeert 38 jaar op de grens van Negev en Sinaï, zonder dat een farao ingrijpt. Onbegrijpelijk. Maar zeer begrijpelijk als je beseft dat Egypte van de grond af aan moest beginnen met een leger op te zetten, te trainen, en van nieuw materiaal te voorzien. Amenhotep II's trots, zijn 600 strijdwagens (ook buiten de bijbel bekend!) liggen te verroesten in de Golf van Akaba. Smeekbeden om hulp (de beroemde El-Amarna brieven) tegen de binnendringende Habiroe (Hebreeën) helpen niets. De koningen in Kanaän waren immers vazallen van farao. Maar die deed niets want hij had niets. Het verraad van de Gibeonieten, in de bijbel vermeld en aan de farao gemeld, lokt geen reactie uit. Aan deze situatie wordt een einde gemaakt, wanneer de priesters de macht weer grijpen, de nieuwe hoofdstad Achet-Aton (nu Tell el-Amarna) verwoesten en de dynastie weer terugbrengen naar Memphis. De beroemde jeugdige farao Toetankhaton, later omgedoopt naar Toetankhamon, en zijn mooie koningin Nefertiti, worden de slachtoffers van deze strijd. Onder de opvolgende 19e dynastie krabbelt Egypte langzaam weer op.
Op de vermoedelijke plek waar Israël door de Schelfzee trok, ligt thans de Egyptische badplaats Nuweiba. De Golf van Akaba, die doorgaans ± 1600 m diep is, is daar slechts 300 m diep. Van oost naar west ligt daar een enorme richel. Als je nu niet slaafs de hoge ouderdom van aarde en heelal volgt, maar de thans beter wetenschappelijk onderbouwde korte chronologie, dan zie je, dat het tijdstip van de doortocht samenvalt met het einde van de ijstijd. De zeespiegel ligt dan enkele honderden meters lager, dus ook in de Golf van Akaba. Het brede strand daar loopt een heel eind de zee in, en ook aan de andere kant, Arabië, is zo'n groot strand. Op de genoemde richel staat dan slechts enkele meters water of wellicht nog minder. Dat maakt de geschiedenis van de doortocht al iets minder mirakuleus, maar toch nog wel zo apart, dat 40 jaar later de koningen in Kanaän aan hun heer, farao Echnaton van Egypte, deze gebeurtenis noemen als reden voor hun angst.

Als je tijd en zin hebt om verder te zoeken (probeer eens www.BGA.nl van Jan van der Land, b.v.) is er veel materiaal te vinden.

Gods zegen op je werk, Albert,

Rinus

Home

 

Artikelen