Voorplaat

Lassen Piek vanaf Brokeoff Mountain

(Foto Jeff Gnass)

De voorplaat van de Brochure, die bezoekers aan de parkcentra kunnen kopen.

image 362

Bumpass Hell,

(foto van Jeff Gnass)

Deze foto is afgedrukt op de binnenzijde van het kaft. Het betreft één van de meest – vulkanisch – actieve plaatsen in het Lassen Park.

 

 

Dit boek wordt opgedragen aan allen die de Natuur niet als tegenstander zien die veroverd en verslagen moet worden, maar als opslagplaats van oneindige kennis en ervaring, die de mens verbindt met alles in het verleden en het heden. Zij weten dat het behoud van de natuurlijke omgeving essentieel is voor ons toekomstige welzijn.

LASSEN VULKANISCH PARK

HET VERHAAL ACHTER HET LANDSCHAP.

Geschreven door Ellis Richard

Vertaald door Ir A. Hekstra, een bezoeker.

Opmerking bij de vertaling: hier en daar zijn ook wijzigingen aangebracht, waar de auteur teveel fantasie gebruikte in de tijdrekening, en zijn additionele verklaringen gegeven, die betrekking hebben op de geologische geschiedenis zoals deze in werkelijkheid plaatsvond.

Ellis Richard, afgestudeerd aan de universiteit van Californië in Berkeley, is al meer dan 20 jaar in dienst van de Nationale Park Dienst. Gedurende deze tijd heeft Ellis gediend in meerdere Parken, inclusief 8 jaar in Lassen Volcanic Nationaal Park.

Lassen Volcanic Nationaal Park, gelegen in noordoost Californië, is gesticht in 1916 om het actieve vulkanisme te beschermen en de daarbij horende heet water bronnen, stomende fumarolen, modder poelen en zwavel bronnen.

Redactie: Mary Lu Moore. Book ontwerp K. C. DenDooven.

3de druk, 1998

LASSEN VOLCANIC THE STORY BEHIND THE SCENERY @ 1988 KC PUBLICATIONS, INC. "The Story Behind the Scenery"; "in pictures. The Continuing Story"; the parallelogram forms and colors within are registered in the U.S. Patent and Trademark 0ffice. LC 88-80120. ISBN 0-88714-020-3.

Noot van de vertaler: toestemming is – bij herhaling - aangevraagd voor vertaling en plaatsing op de website Gods Schepping bij KC Publications, maar nog niet ontvangen.

 

                                          image 362

Laat licht op Lassen Piek,
(foto van Josef Muench.)

 

De ouden die de Berg Lassen zien als een dierbaar bezit maar ook vrezen, dat de enige actieve vulkaan in de Verenigde Staten een sterk veranderde berg is. Men zou bijna kunnen zeggen, dat het een nieuw land betreft, dat in de maak is.

Viola, Californië, 24 mei 1915

 

image364

Ongeveer 300 jaar geleden stortte één van de daciet vulkanische koepels van de Chaos Crags in. Het resultaat was de vorming van de Chaos Jumbles, die zich heden nog steeds in het vroege stadium van herstel bevindt.(Foto Jeff Gnass)

De keten van vulkanische uitbarstingen in het Lassen Park gebied is continu geweest sedert de Vloed. (1)

Praktische iedere steen in het Park is gevormd in de keel of pijp van een uitbarstende vulkaan. (2)

Kokend water, kolkende modderpoelen, fluitende stoom pijpen in actieve thermische gebieden als Bumpass Hell en Devil’s Kitchen. Het is de enige plaats in het Cascade gebergte waar zulke grootschalige hydrothermische activiteit plaatsvindt. De dramatische en indrukwekkende Lassen Piek, domineert het Park, maar is slechts een deel van het vulkanologische verhaal in dit gebied. Het Park bevat zo ongeveer ieder bekend vulkanologische verschijnsel op Aarde. Het is ongeëvenaard in zijn variatie en potentieel om vulkanische landschappen te illustreren.

Ondanks deze vulkanologische erfenis is Lassen Park geen kaal landschap. Ook al is het Park vaak betrokken geweest in krachtige uitbarstingen, toch is het ook verzacht door prachtige bossen, weiden, open vlakten met manzanita en heldere bergbeken en meren. Schitterende zomer bloemen weelde en verschillende dierlijke populaties weerspiegelen een rijke en complexe gemeenschap.

Lassen Volcanic National Park is een westelijk berg park, een plaats die altijd mensen heeft aangetrokken vanaf de vroegste tijden. Gedurende duizenden jaren hebben inheemse volken plezier gehad in dezelfde bossen en weiden, als waar nu de zomertoeristen van genieten. Wetenschappers bestuderen nog steeds de vulkanologische erfenis van Lassen Volcanic National Park en ontrafelen zijn verleden met het oog op de toekomst. Hier is een levend dynamisch landschap waar vulkanen nog steeds vuur uitademen en de Natuur blijft bestaan zoals altijd.

(1) De schrijver van de tekst is van mening, dat de Aarde reeds miljoenen jaren bestaat. Wij delen zijn mening niet, omdat wij ervan overtuigd zijn dat er voor de schepping door God niets heeft bestaan.

(2) De Rocky mountains, waarvan de Cascade bergen deel uitmaken, zijn ontstaan volgens de Hydroplaat theorie van Prof. Walter Brown. Iin vertaling te lezen op de website http://home.hetnet.nl/~genesis/Deel2/Hydroplaten1.htm#anchor153370

Deze theorie beantwoordt meer aan de geconstateerde feiten en waarnemingen, dan de theorie van de verschuivende en onderschuivende aardschollen

Een vulkaan in meer dan alleen een naam.


De bekende historie van uitbarstingen in Noord Californië begint in 1700, en toch verbaasde de uitbarsting van de Lassenimage365 Piek in 1914 iedereen.

Een Spaanse Exploratie groep, in het begin van de 19de eeuw, rapporteerde een grote uitbarsting – waarschijnlijk van de Shasta, ongeveer 100 km ten noordwesten van Lassen Piek. Bumpass Hell, een grote geothermische gebeurtenis, was ontdekt in de 1860’er jaren. De modder poelen, kokende bronnen, stoom pijpen waren dramatisch bewijs, dat het gebied Lassen behoorlijk actief was. Destijds werd het alleen gezien als een lucratieve toeristische attractie, niet als teken van potentieel vulkanisme.

Aan de vooravond van de terugkeer tot leven van Lassen Piek in 1914, was noordoost Californië slechts sporadische bewoond en nauwelijks ontwikkeld, zoals nu nog steeds het geval is. De kleine dorpen van Viola en Mineral, aan de rand van het huidige park begrenzing, waren de dichtstbijzijnde gemeenschappen. Groter steden zoals Red Buff en Redding in Central Valley waren meer dan 70 km ver weg.

Bumpass Hell werd in de jaren 1860 ontdekt, en is bekend geworden als een bezienswaardigheid met een potentiële waarde als commerciële ontwikkeling. Het was pas nadat Lassen Piek uitbarstte in 1914 dat de stoom en kokende water massa van Bumpass Hel erkend werden als deel van een actief vulkanisch gebied. (foto Ed Cooper)

LASSEN BARST UIT.

Image 366In de morgen van 30 mei 1914, keek Bert McKenzie vanuit Chester naar Lassen Piek, ongeveer 50 km naar het oosten. Hij was verbaasd om te zien dat een stoomwolk boven de top hing. Lassen Piek, waarvan bijna iedereen dacht, dat hij dood was, barste uit! Binnen enkele uren werden de eerste rapporten verstuurd per radio. De V.S. hadden een actieve vulkaan! Het was een nationale sensatie.

Harvey Abbey, een boswachter die in Mineral woonde, beklom de volgende morgen de berg om onderzoek te doen. Deze eerste korte, relatief milde eruptie had een nieuwe pijp gevormd ten noordwesten van de oude krater. Water van gesmolten sneeuw stroomde in de nieuwe krater, en stoom kwam nu sissend uit de pijp.

"UITBARSTING VAN DE BERG LASSEN…"

In de ochtend van 18 juni 1914, richtte B.F.Loomis zijn camera op Lassen Piek en belichtte een serie glas negatieven, waarop hij de uitbarsting vastlegde terwijl die zich ontwikkelde. De uitbarsting gebeurde om 9.43 in de morgen en was de krachtigste gebeurtenis tot die dag. Deze foto was de vierde van 6 foto’s van deze 11de eruptie sedert de activiteit begon op 30 mei 1914. Voor het einde van de huidige periode van activiteiten van Lassen Piek in 1921 werden 298 uitbarstingen geregistreerd.(foto NPS)

Nieuwe erupties volgden op de eerste eruptie. De top van Lassen Piek werd overstelpt met stenen en as afkomstig van de pijp van de nieuwe krater. Het meeste was ouder materiaal, niet nieuw vanuit de diepte van de pijp. Het was ook relatief koel en was niet in staat veel sneeuw weg te smelten van het diepe sneeuw pak dat er lag.

Tot 14 juni werden veel erupties waargenomen. Benjamin Franklin Loomis, een plaatselijke zakenman en amateur fotograaf, hoopte één van deze erupties

Lassen Piek, die een hoogte bereikt van 3140 m is hier gefotografeerd tijdens een najaarsstorm. Hij wordt beschouwd als één van ’s werelds grootste actieve vulkanische koepels, Evenals alle hoge bergen op Aarde, werd ook Lassen Piek gevormd tijdens een vroeg stadium van de wereldwijde Vloed. (Foto Kaz Hagiwara)

vast te leggen op fotografische platen (destijds waren de

negatieven glasplaten). Op die morgen kampeerden Loomis en zijn vrouw Estella vlakbij het Manzanita meer met hun volumineuze camera gereedschap. Op diezelfde dag waren drie mannen begonnen aan de beklimming van de berg. Lassen Piek stelde niemand teleur. Om 9:43 ‘s morgens schudden de grond door een nieuwe uitbarsting. Loomis stond klaar: hij werkte snel en rustig, hij ving een zich ontrollende eruptie van enorme kracht en schoonheid in een serie dramatische foto’s. Hij wist van de drie mannen die de berg beklommen en mimage367aakte zich zorgen om hun veiligheid. Zij waren niet veilig.

R. E. Phelps, F. A. Tipple, en Lance Graham hadden de top bereikt voor de eruptie. Zij keken in de nieuwe krater en voelde de uitbarsting aankomen en plotseling realiseerden zij zich hun dwaasheid naast een actieve vulkanische pijp te staan. Nu bezorgd om zo snel mogelijk van de top weg te zijn, renden zij naar de rand. De ontploffing, die door Loomis werd vastgelegd, vond plaats net toen de mannen de rand bereikten. Stenen en as regenden om de mannen heen. Een steen zo groot als tweemaal een man vuist raakte Graham op zijn schouder en brak zijn sleutelbeen waardoor hij bewusteloos neerviel. Zijn metgezellen dachten dat hij gedood was en sprongen over de rand en naar beneden. Maar de aswolk was sneller en omsloot hen.

Gelukkig was het slechts een milde uitbarsting en was hij niet heet. Een sterkere uitbarsting zou ze onmiddellijk hebben gedood. De eruptie verzwakte voordat de twee mannen de bodem hadden bereikt. Zij klommen terug omdat zij het lichaam van hun vriend niet wilden achterlaten. Graham was gedeeltelijk bedekt door de as, maar zij konden hem uitgraven en naar beneden dragen. Het was een wonder dat Lance Graham nog leefde. Hij herstelde. Jaren later vertelde hij over zijn ervaring. "Wij gingen kijken wat er aan de had was, en zagen wat er gebeurde. Je kon niets meer zien vanwege de rook, stenen en de as. Ik was erg bang, ik verwachte dat wij alle drie zouden sterven. Ik zal die piek nooit meer beklimmen."

DE VULKAAN WARMT OP

Lance Graham zal het er wel niet mee eens zijn, maar toch waren de explosies dat eerste jaar relatief milde stoom explosies die as en stenen uit de nieuwe krater bliezen. In de nacht van 16 mei 1915 telefoneerde Alice Dines, de post beambte van Manton, een klein stadje 20 km ten westen van Lassen piek, enkele vrienden om te zeggen dat er vuur uit de top van de vulkaan kwam. Dat vuur was de rode gloed van lava, de eerste die Lassen had geproduceerd bij deze uitbarsting.

image368Een immense modderstroom, veroorzaakt door nieuw uitgebroken lava op 19 mei 1915 en gloeiend hete gassen van de explosie op 22 mei, vernietigde een strook bos met de fauna erin op de noordoost zijde van de vulkaan, waardoor het vernietigde gebied ontstond.(foto NPS)

De volgende dag konden Alice Dines en B.F.Loomis de verse zwarte lava zien stijgen in een sleuf aan de westkant van de vulkaan. In de nacht van 19 mei, drong de lava door een opening in de rand en vormde een tong van meer dan 300 m lengte de berg af. Gefascineerd zagen zij toe hoe brokken afbraken en voor de tong uit de berg afrolden, waarbij gloeiende rode centra te zien waren, die eruit zagen als vuurballen.

En terwijl de bewoners van Manton genoten van dit spectaculaire schouwspel vond een zelfs dramatischer gebeurtenis die plaats op de noordoostelijk flank van Lassen Piek. Aan deze kant waren geen getuigen en wat hier precies gebeurde is nog steeds onderwerp van studie en gesprek.

In 1915 was het voorjaar-sneeuwpakket op Lassen Piek bijzonder dik, mogelijk 15 m op sommige plaatsen. In de nacht van 19image369 mei, smolten grote delen van dit pakket waardoor een vernietigende lahar (modder lawine) ontstond. Een muur van 6 m hoogte van water, hete lava, modder en as stroomde van de berg af. Aan de voet van de Raker Piek, tegenover de vulkaan, splitste de vloed zich. Een deel stroomde noordoost over de rand in Hat beek; een grote stroom zette zijn weg voort in noordwestelijke richting langs Lost beek.

De lahar had genoeg energie om rotsblokken van 20 ton van de Lassen piek af te duwen. Na over de rand gestroomd te zijn en in de Hat beek gestroomd te zijn, kwam de noordoostelijke stroom spoedig tot staan. De noordwestelijke stroom kwam pas 16 km verder tot stilstand bij Twin bridges, waar de Lost- en Hat beken samenvloeien.

Dik pastei-achtig, dacietisch lava vloeide uit de top krater van de Lassen Piek op ongeveer 16 mei 1915. Het was de eerste lava uit welke Cascade vulkaan dan ook, in de twintigste eeuw; de Cascade vulkanen zijn potentieel allemaal actief. De vulkaan Shasta, ca 112 km naar het noordwesten, zou ieder moment in de nabije toekomst weer actief kunnen worden. (foto David Muench)

Toen de modderstroom van de Lassen Piek vertraagde, scheidde het water van het puin en stroomde verder stroomafwaarts. Deze vloed van modderig water stroomde langs Hat beek naar enkele boerderijen vlakbij Old Station.

Elmar Sorahan, een boer in de vallei van Hat beek, sliep die nacht in een tent. Wakker geworden door het woeste geblaf van zijn hond, dacht hij dat er een beer of berg-leeuw vlakbij was en keek naar buiten. Volgens Wid Hall, een buurman, zag hij een modderstroom van 4 m hoogte, die eruitzag als een witte streep. De stroom maakte een lawaai alsof het een stormvlaag was in de bomen, met gekraak en gebulder van stammen en blokken steen als deze naar beneden kwamen."

Sorahan liet alles in de steek en vluchtte naar beneden om anderen te waarschuwen. Toen bewoog de stroom al iets langzamer. Sorahan kon de boerderij van Wid Hall en zijn familie bereiken ongeveer 5 minuten voordat de stroom daar aankwam. Hall’s vrouw belde snel enkele buren benedenstrooms. Iedereen vluchtte toen naar hoger gelegen gronden. Naarmate de stroom verder Hat beek volgde verloor hij aan kracht en snelheid.Image370

Gloeiende lava stroomde uit een barst in de noordweste-lijke rand van de topkrater op 19 mei 1915. Terwijl het door de dikke laag voorjaarssneeuw stroomde veroorzaakte het een avalanche spoedig gevolgd door een enorme modderstroom. Een 6 m hoge muur van modder en water kolkte langs de zijde van de vulkaan naar beneden en bereikte de beken Hat en Lost beken. (foto Glenn van Nimwegen)

Toen hij eindelijk tot stilstand kwam, had hij vier boerderijen vernietigd, maar er waren geen gewonden of doden. Alhoewel dramatisch was de lahar van 19 mei 1915 mild vergeleken met de catastrofale modderstromen van de Berg St Helens in Washington State in 1980.

OORZAAK VAN DE MODDERSTROOM

Tot op vandaag is nog niet bekend hoe het plotselinge smelten van het sneeuwpakket en de daaropvolgende lahar veroorzaakt werd op die 19de mei. Vanaf het begin waren lokale bewoners en onderzoekers het met elkaar oneens. Geoloog Arthur Day schreef in 1925, dat hij dacht dat een niet waargenomen vulkanische explosie, die hete as en stoom bevatte en die zijdelings uit de top
image371

krater stroomde, het diepe sneeuwpakket moet hebben gesmolten. Later onderzoekers en ook B.F.Loomis verwierpen de gedachte van een onbekende explosie.

Hat meer werd gevormd gedurende de modderstroom van 19 mei 1915, toen deze een gedeeltelijke dam vormde aan de rand van het Devastated Area. Nu is het Hat meer bijna opgevuld met geërodeerd sediment uit Hat beek. (Foto Ronald Warfield)

Zij zijn van mening dat een lava tong, vergelijkbaar met die aan de noordwest flank door de opening aan de noordoost kant was gestroomd, in de sneeuw terecht was gekomen en het onmiddellijk had gesmolten. Om de zaak in nog meer verwarring te brengen hebben recente studies aangetoond dat zelfs extreem hete lava niet veel sneeuw zal doen smelten. Lava geleidt de warmte erg slecht. Een lava tong die over sneeuw heen schuift smelt dus maar weinig daarvan. Maar een hete vulkanische explosie kan wel grote massa’s sneeuw doen smelten en kon ongemerkt gebeuren. Dit lijkt dus de enige mogelijkheid.

image372


De Hete Rots, een 20 ton zwaar stuk nieuw lava, werd van de zijde van Lassen Piek getransporteerd door de modderstroom van 1915. Nog dagenlang bleef de hete Rots, die als deel van de modder-stroom werd meegesleurd, nog heet (foto Kaz Hagiwara)

Wat wel mogelijk is, is dat een grote massa lava over de rand stroomde waardoor de onstabiele sneeuw begon te schuiven (avalanch). Deze plotselinge instorting van het grote sneeuw-veld kon menging met grote hoeveelheden sneeuw en lava veroorzaken. Naar het schijnt zijn de eerste grote blokken lava over de sneeuw heen getransporteerd. Maar een grote hoeveelheid sneeuw smolt plotseling en transporteerde lava, modder en puin langs de helling naar beneden in een mod-derstroom die direct op de avalanche volgde. Het ware verhaal kan natuurlijk delen van de geboden theorieën bevatten, maar zal waarschijnlijk nooit helemaal worden verklaard, maar het onderzoek gaat door.

Een denzaailing breekt door de modderafzetting heen en begint het lang maar onontkoombare proces van kolonisatie. Volwassen bossenen weiden, vernietigd na de ontploffing van 1915, herstelden zich bijna direct, toen vegetatie en dieren terugkeerden om de nieuwe situatie te verkennen.

CLIMAX VAN DE ERUPTIEimage373

Drie dagen later, op 22 mei, bereikte Lassen Piek het heftigste hoogtepunt van de hele uitbarsting.

Een denzaailing breekt door de modderafzetting heen en begint het lang maar onontkoombare proces van kolonisatie. Volwassen bossen en weiden, vernietigd na de ontploffing van 1915, herstelden zich bijna direct, toen vegetatie en dieren terugkeerden om de nieuwe situatie te verkennen.(foto Glenn van Nimwegen)

Vroeg op die dag begon Loomis foto’s te nemen van de spectaculaire effecten van de modderstroom van 19 mei. In de namiddag had hij al zijn negatieven gebruikt en was teruggegaan. Om 4:45 in de namiddag was hij bij het Manzanita meer op weg naar zijn huis in Viola. Op dat moment explodeerde er een torenhoge kolom van as en stoom uit de krater van Lassen en bereikte een hoogte van 9.000 m. Op het hoogste punt viel er materiaal terug in de krater en stroomde over de rand van de vulkaan, als een pyroklastische stroom.

image374Deze pyroklastische stroom, een gloeiend hete wolk van gas en stof, stortte zich van de helling langs hetzelfde pad als de modderstroom drie dagen eerder. Deze modderstroom had hekken plat gelegd, weide gronden bedekt met modder en bomen beschadigd. Deze krachtige pyroklastische stroom vernietigde het bos in zijn pad nu volledig. Een geschatte 135.000 m3 hout van levende bomen geen tegen de vlakte. Sneeuw die nog niet eerder was gesmolten bij de eerdere modderstroom smolt onmiddellijk en veroorzaakt kleine modderstromen. Merkwaardig genoeg was geen mensenleven te betreuren. Had Loomis geen nieuw glasplaten moeten halen dan was hij omgekomen in de explosie.

Na de modderstroom en de grote explosie nam de vulkanische activiteit op Lassen piek af. Stoom en as explosies waren er nog wel sporadisch over de volgende twee jaren, maar zonder de intensiteit van de vroegere jaren. In mei en juni van 1917 bereikten de erupties opnieuw een geweld niveau dat leek op dat van de eerdere jaren. Er werd zelfs een nieuwe krater gevormd aan de top. Daarna stopte alle activiteit nagenoeg.

De top van Lassen Piek is de zuidelijkste vulkaan van het Cascade gebergte, een reeks vulkanen die zich uitstrekt van noord Californië door Oregon, Washington en in Brits Columbia. Lassen Piek is nu, tenminste naar buiten toe, rustig. De krachten, die de erupties veroorzaakten van 1914 – 1917, zijn echter nog wel aanwezig, en wij hebben waarschijnlijk de laatste eruptie nog niet gezien.

(Foto Jeff Gnass)

Zo nu en dan werd nog wel een stoom pluim gerapporteerd, maar niets meer dat leek op vroegere explosies. In 1921 werd nog een explosie genoemd, maar sedert 1917 was er geen activiteit meer.

Lassen is nu van buiten af gezien kalm, maar er blijven getuigen van vulkanisme. Actieve thermische gebiedenbij Lassen Piek en geringe seismische activiteit duiden op een actieve magma kamer onder de Piek. Die hoeveelheid magma, of gesmolten gesteente, misschien wel kilometers diep onder Lassen Piek, zal in de toekomst nieuwe erupties veroorzaken. Noch de geologen noch de lokale bewoners denken dat Lassen een dode vulkaan is. Hij is, voor zolang het duurt, een rustige vulkaan.

LEES VERDER

BAILEY, EDGAR, ed. Geology of Northern California. San Francisco: California Division of Mines and Geology, 1966.

image375

HARRIS, STEPHEN L. Fire and Ice: The Cascade Volcanoes. rev. ed. Seattle: The MOUnainteers/Pacific Search Press, 1980.

LOOMIS, BENJAMIN F. Eruptions of Lassen Peak. 3d rev. ed. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1971.

Time-Life Books, ed. Planet Earth Volcano. Alexandria, Virginia: Time-Life Books, 1982

Bergbeklimmers, die de top van Lassen piek bezoeken, worden erg klein in de immense lava stroom, die uitstroomde uit de krater van 1915. Drie aparte kraters op de top geven de oorspronkelijke stoom uitbarstingen van 1914, de explosie van 1915, en de laatste stoom explosie van 1917 aan

 

Een tijd van vulkanen

Door het optillen van de Noord Amerikaanse aardkorst plaat aan de kant va de mid-Atlantische oceaan – uit de scheur in de aardkorst, stroomde zoveel vloeibaar magma, dat hier een duizenden meters hoge bergrug ontstond - en het afglijden naar het westen, is deze plaat tegen de plaat van de Stille Oceaan gebotst/geperst, waardoor op het punt van de botsing – waar dus het grootste gewicht drukte – barsten en verbrokkelingen ontstonden, die samen de Rocky Mountains en het Andes gebergte vormden. Deze gebeurtenissen vonden plaats tijdens het jaar van de Grote Vloed, die de hele Aarde bedekte. Een deel van deze bergen drukte ook in het magma, mede waardoor warmte vrij kwam, en de vulkanische activiteit ontstond.

image376Ook in het Oosten, aan de Atlantische kant, waar uit de grote wereldwijde scheur, magma omhoogkwam en het midden oceanische gebergte zich vormde, waardoor de noord Amerikaanse plaats werd opgetild en verschoof, ontstond verbrokkeling. Deze vormt samen met het afgekoelde magma, de midden Atlantische rug.

De continentale verschuiving fase van de vloed, ontleend aan De Hydroplaat theorie van Prof. Walter Brown http://www.creationscience.com

 

De nieuwe aardkorst kwam aanvankelijk snel, maar na verloop van tijd steeds langzamer, tot rust. Dat deze rusttoestand nog steeds niet volledig is, blijkt wel uit het feit, dat er nog steeds seismische activiteit plaats vindt in de Rocky Mountains, en in Lassen Park. Het is dan ook slechts ca. 4500 jaar geleden. Maar in vergelijking met de gebeurtenissen tijdens de Vloed, stelt het eigenlijk niets meer voor.

CASCADE VULKANEN IN LASSEN PARK

image377De dramatische erupties van de Lassen Piek in de jaren 1914 – 1917 illustreren slechts de meest recente erupties van slechts één type vulkaan in het Park. Vulkanische activiteit in de Rocky Mountains begon tijdens de Vloed (ongeveer 4.600 jaar geleden) en omvat de meest indrukwekkende vulkanen zoals Mount St. Helens, Mount Rainier, en Mount Shasta, die alle samengestelde vulkanen zijn. Zij ontstaan uit een enkele pijp in de aardkorst en kunnen gedurende honderden jaren actief blijven. Elke uitbarsting plaatst weer een laag lava op de flanken van de berg. Uiteindelijk ontstaat een massief en complexe berg boven de pijp. Een dwarsdoorsnee zou de verschillende lagen van lava en as tonen. Alhoewel een samengestelde vulkaan er zeer complex uit kan zien, zijn de verschillende lagen lava toch in een bepaalde volgorde gedeponeerd.

In de loop van de tijd kan het lava ook van karakter veranderen, van een hete vloeibare substantie tot een koelere, dikkere substantie omdat de chemische samenstelling van de lava na verloop van tijd veranderd.

De vulkaan Shasta, een samengestelde vulkaan ten noodwesten van Lassen Piek, heeft een lange en ingewikkelde geschiedenis van uitbarstingen. Actief gedurende duizenden jaren, bouwde hij een kegel op van 4200 m boven zeeniveau op. (Foto Glenn van Nimwegen)

De temperatuur en het silicium gehalte zijn daarbij bepalend voor de vloeibaarheid. Wat het silicium gehalte betreft is de lava van een samengestelde vulkaan zo ongeveer in het midden van de schaal. Het voornaamste type lava in samengestelde vulkanen is andesiet. Matig viskeus is het in hoge mate explosief omdat het veel vulkanisch gas en water bevat, dat onder hoge druk staat. Als andesiet aan het oppervlak komt, valt de druk die het gas in de lava vasthield, plotseling weg. Het gas zet dan zeer snel uit, waardoor de lava explodeert en versplinterd. Uitbarstingen van samengestelde vulkanen kunnen daardoor bijzonder heftig en gevaarlijk zijn, zoals St Helens zo dramatische heeft getoond.

image378Schild, of Hawaiiaanse vulkanen vormen een andere belangrijk vulkaan type. Zij stoten basalt vorm van lava uit. Omdat basalt minder silicium bevat dan andesiet, is het vloeibaarder. Zij stromen tot ver van de pijpover grote afstand, en bouwen zo een lage brede kegel, vaak beschreven als een rond schild, dat op z’n kop ligt. De berg Harkness is een typerende schild vulkaan binnen het Lassen park.

Een derde type van vulkanische activiteit wordt gevormd door de sintel kegels. Deze sintel kegels stoten slechts één type lava uit, dat men tephra noemt. De hele eruptieve geschiedenis is gewoonlijk erg kort, met slechts één episode van activiteiten, die een aantal jaren kan duren.

De berg Harkness, een schild vulkaan, vertegenwoordigd een vroeg stadium van vulkanisme in Lassen Volcanic Nationaal Park. De lange geschiedenis van erupties in Lassen Park, betekent een geleidelijke verandering over de tijd in de samenstelling van de lava, waardoor verschillende typen vulkanen konden ontstaan, zoals sintel vulkanen, koepels en samengestelde vulkanen (Foto Ronald G. Warfield)

Image379Lava van een sintelkegel versplintert in de lucht en valt terug op de grond in een hagel van kleine deeltjes rond de pijp. Een losse vulkanische kegel kan snel gevormd zijn. Naarmate de sintel kegel verder uitbarst wordt de lava minder gas-rijk en kan ontsnappen als vloeibaar lava uit de basis van de kegel. Een aantal sintel kegel vulkanen kan men in het park vinden, maar Cinder Cone in het noordoosten van het park staat geheel alleen.

Deze ruggen van dikke lava die men langs het pad vindt zijn ongetwijfeld ontstaan uit de eruptiesvan Lassen Piek. Omdat daciet dikker en koeler is dan andere lava soorten, stroomt het veel trager, waardoor het grotere formaties vormt. Lassen zelf is een enorme rug van daciet, die omhoog werd gedrukt uit zijn pijp in één hevige uitbarsting (Foto Mark E Gibson)

Het vierde type vulkaan in Lassen is de vulkanische koepel. Vergeleken met samengestelde vulkanen zijn koepels kleiner en bestaan zij ook korter, soms barsten zij slechts éénmaal uit voordat zij sterven. Zij kunnen enorm steile zijden hebben, als gevolg van het type lava, daciet. Het hoge percentage silicium en zijn relatief lage temperatuur maken het dik and taai. In plaats van weg te stromen van de pijpimage380 vandaan, heeft daciet de neiging om direct boven de pijp uit te stijgen en zo een koepel te vormen, die vaak een bepaalde fase vormt in de geschiedenis van vulkanisme in dit gebied.

Daciet lava is relatief rijk aan silicium, vergeleken met andesiet en basalt lavas. Vanwege dit hoge silicium gehalte vloeit daciet traag, als dit al het geval is. Tijdens de afkoeling krimpt het gelijkmatig door en door en vormt evenwijdige barsten of voegen in de lengte richting. (Kloven) (foto Mark E. Gibson)

image381

EEN LANGE TERUGBLIK

De vulkanen van Lassen park en het gehele Cascade gebergte vormen deel van een veel groter netwerk van vulkanische activiteit langs de rand van Grote Oceaan. Van Lassen tot Indonesië, waar op het moment dat ik dit vertaal de Merapi actief is geworden, zijn vulkanische uitbarstingen met elkaar verbonden, door de uiterst langzame en schurende beweging van de plaat van de Grote Oceaan en zijn naburen.

De Painted Dunes, vlakbij de noordwestelijke hoek van het park, werden gevormd toen sintels uit de top van Sintel Koepel werden geblazen en op een "blokkig" lava stroom vielen, die uit de basis van de vulkaan stroomde (Foto Jeff Gnass)

image382De hele aardkorst, land zowel als oceaan bodems, bestaat uit platen die drijven op de onderliggende hete mantel die door de hogere temperaturen vloeibaarder is. Deze platen schuiven over de aardkorst, gedreven door krachten diep in de Aarde, die we niet helemaal begrijpen. Van de Pacifische kust van Azië tot die van Amerika, zijn oceanische platen voortdurend in botsing met continentale platen.

De bijna perfect symmetrische sintel-koepel bestaat uit kleine, losse sintels die opgestapeld zijn rondom een vulkanische pijp gedurende een korte periode van activiteit. Lava ontstaan uit een sintel koepel bevat opgeloste gassen die vluchtig zijn. De plotselinge daling in druk, maakt de opgeloste gassen vrij en versplinterd de lava in kleine deeltjes terwijl het in de lucht is. De versplinterde lava valt dan terug als sintels en bouwt zo een losse koepel rond de pijp (Foto Jeff Gnass)

Volgens de gangbare theorie duikt de oceanische plaat onder de continentale plaat de mantel in. Men noemt dit subductie. De hoge temperatuur en druk van de mantel en de hitte door de wrijving veroorzaken het vrijkomen van chemisch gebonden water uit de gesteenten. Door deze hitte van de mantel en het water smelten de gesteenten van de plaat die naar beneden duikt, gedeeltelijk. Er vindt menging plaats met het gesteente van de mantel. Zo worden massale poelen van onstabiel magma gevormd kilometers diep maar ook kilometers vanaf de kust.

Volgens deze theorie vormt dit magma de bron en de kracht voor de vulkanen langs de hele rand van het Pacifische bassin. Dit wordt met een engels term ‘the Ring of Fire’ genoemd.

Deze theorie, alhoewel hij de meeste aanhangers heeft, is niet de meest logische en komt ook niet met het bijbelse getuigenis van de Vloed overeen. Die theorie hebben wij eerder kort uiteen gezet en is voor het eerst gedefinieerd door Prof. Walter Brown en is te vinden op zijn website: http://www.creationscience.com/  De Hydroplaat theorie.

Warner vallei is de plaats van de eerste van drie belangrijke vulkaan centra in het gebied van het Lassen park.

 

CENTRA VAN VULKANISCHE ACTIVITEIT

De Lassen piek ontstond, gelijktijdig met alle hooggebergten op de wereld, in het jaar van de grote wereldwijde vloed. Tijdens deze vloed, en onder water, vond dus gelijktijdig en overal, een grote vulkanische activiteit plaats.

image383De vulkanen van Lassen liggen in een brede depressie tussen de Sierra Nevada in het zuiden, en het Klamath gebergte in het noordwesten in.

J.S.Diller, die het Lassen gebied bestudeerde voor de U.S. Geological Survey in 1895, noemde deze depressie de Lassen Straat.

Snag meer werd gevormd door een lavastroom van de Sintel koepel dwars over de Butte beek in de tweede helft van de 18de eeuw. (Foto DaveShowers)

Hij dacht dat het een zeearm was die de Pacific Oceaan – die toen veel verder landinwaarts reikte - met een grote binnenlandse zee ten oosten en ten noorden van dit gebied verbond. Voor het ontstaan van deze depressie vormden de gesteenten van de Sierra Nevada en de Klamath bergen één continu systeem. Een combinatie van kloofvorming, vouwen en rotatie strekte de Klamath Mountains naar het noordwesten, weg van de Sierra Nevada. Terwijl de Klamath Bergen wegtrokken van de Sierra Nevada, werden de rotslagen steeds dunner en een brede depressie ontstond. Door erosie van de omringende gebergten werd deze binnenlandse zeestraat opgevuld. Daarna zouden volgens zijn theorie, grote lava stromen de depressie opvullen, over de erosie sedimenten heen. Met dit vullen met lava zou het vulkanisme in het gebied begonnen zijn en nog steeds voortduren.image384

Warner vallei is de plaats van de eerste van drie belangrijke vulkaan centra in het gebied van het Lassen park Een volwassen bos bedekt nu de oude vulkanische oorsprong. Oorspronkelijk was hier in deze mooie vallei een grote samengestelde vulkaan vergelijkbaar met de berg Shasta. Nadat de uitbarstingen ophielden, werd de vulkanische koepel aangetast door erosie. Nu zijn alleen nog de meer resistente lavas van de vulkanische rand overgebleven (Foto Josef Muench)

Enkele van deze oude lavastromen zijn nog steeds zichtbaar langs de wegen die naar Lassen Park leiden vanuit het westen. De rotsen en stenen die op deze voetheuvels liggen zijn de geërodeerde resten van immense modderstromen. Zij zijn te vinden ten oosten van Redding en tot aan Oroville in het zuiden. De bronnen van deze modderstromen zijn niet zeker, het lijkt erop dat deze hun oorsprong vonden bij uitbarstingen in het zuidoosten van het Park en misschien van vulkanische activiteiten vlakbij het plaatsje Mineral.

Drie grote vulkanische centra werden ontdekt in en bij het Lassen Volcanic National Park. Elk begon met krachtige explosies en relatief dunne lavas en bouwde grote samengestelde vulkanen op. Omdat de lava gaandeweg dikker werd, vormden zich koepels langs de belangrijkste vulkanische pieken. Warm water bronnen, stoom geisers en borrelende modder putten vormden de laatste fase van activiteiten. Het hydrothermale water veranderde veel gesteente in zijn huidige structuren en kleuren. Uiteindelijk stopte alle vulkanische activiteit in elk van de centra. Door erosie werden de grote vulkanische monumenten veranderd.

Het Dittmar Volcanic Centrum in Warner Vallei in de zuidoost hoek van het Park, is het oudste van de drie centra. Geologische gezien is Warner Vallei het geërodeerde centrum van een oude vulkaan, die men de Berg Dittmar heeft genoemd. De lava rotsblokken, die men nu aantreft in de modderstromen, die de voetheuvels bedekten ten westen van het park, kunnen afkomstig zijn van de berg Dittmar. Dit centrum bouwde een grote samengestelde vulkaan; veroorzaakte stromen van relatief hete, vloeibare lavas; en vormde later koepels van koeler viskeus lava. Uiteindelijk stopte de vulkanische activiteit en verwijderde erosie de kern van de berg Dittmar. De pieken en kliffen langs de prachtige Warner vallei, zijn restanten van deze oude vulkaan (Als we spreken over ‘jonger’ of ‘ouder’, dan zijn dit relatieve begrippen, omdat de gehele gebergte keten van de Rocky Mountains en de Andes in hetzelfde jaar zijn gevormd).

image385Nadat de activiteit in het Dittmar centrum stopte, verschoof deze naar het Maidu vulkanische centrum. De stad Mineral en de Battle Creek Meadows, liggen in het oorspronkelijke centrum van de Berg Maidu. Ook Maidu is een grote samengestelde vulkaan. Ook hier was het latere lava dik en vormde koepels van dik daciet. Zowel Dittmar als Maidu zijn nu uitgeholde vulkanen met weidegronden en open gebieden. Alleen aan bestaande randen van hard lava, kan men de oorspronkelijke vulkaan nog herkennen. In nabijgelegen weginsnijdingen kan men de levendige kleuren goed herkennen, die het gevolg zijn van nu niet meer werkende heet water bronnen en stoom gaten.

Pilot Spits vormt deel van de noordelijke rand van de samengesteld berg Tehama, die in het verleden actief was. Vergelijkbaar met de vulkaan, die eens Warner vallei bezette, is het interieur van Tehama weg geërodeerd, waarna alleen de resistente delen van de lava van de rand overbleven. (Foto Ronald G. Warfield)

In het zuidwesten van het Park ontstond een derde centrum rondom Brokeoff Mountain. Ook hier werd dezelfde volorde gevolgd als eerder beschreven voor de andere twee centra. De Berg Tehama, die hier ontstond, groeide aan tot uiteindelijk een hoogte van naar schatting 3450 m en een basis van 17 km.

image386

Als laatste activiteit van Tehama, ontstonden koepels van dik dacieten, rhyodacieten en rhyolieten in de flanken van Tehama. Deze koepels waren in één enkele eruptie gevormd.

Lassen Piek was de enige en grootste van deze koepels, die ontstond aan de rand van de berg Tehama. Anders dan de andere pieken, heeft Lassen meerder pijpen waardoor hij meerdere uitbarstingen hebben plaatsgevonden. De erupties van 1914 – 1915 vonden plaats aan de top en niet in een nieuwe locatie zoals verwacht kon worden. Lassen is enorm groot, misschien wel de grootste koepel vulkaan ter wereld. Maar het verband tussen Lassen Piek en het Lassen Vulkanisch Centrum is niet helemaal duidelijk. Andere koepels ontstonden in de flanken van Tehama, terwijl deze zelf door hete stoom en erosie achteruit ging. Ook gletschers tijdens de ijstijd, droegen bij aan de erosie van Tehama. Diamond Piek bestaande uit harder basalt beslaat het centrale deel van Tehama. Brokeoff Mountain, Mount Diller, Pilot Pinnacle, en Mount Conard zijn de restanten van Tehama. Tehama is niet absoluut uitgedoofd. Langs de weg in het Park is een actief hydrothermaal centrum, Sulphur Works genaamd. Hier ontsnapt nog steeds stoom, kokend water en modder. Dit is waarschijnlijk de pijp van de oorspronkelijke berg Tehama.

Brokeoff berg is de tweede hoogste berg in het park en het meest opvallende overblijfsel van Tehama. Het hoogste punt van Tehama was ongeveer 300 m hoger dan Lassen Piek vandaag en was ongeveer 17 km breed aan zijn basis. Brokeoff berg is slechts een deel van Tehama’s westelijke flank.(Foto Jeff Gnass)

HISTORISCHE VULKANEN EN EEN MODERNE DREIGING

image387Vulkanische koepels van dik lava werden ook na de geboorte van Lassen nog gevormd. In het noordwesten werd ca 1100 jaar geleden een vijftal koepels gevormd, bekend als de Chaos Crags. Alhoewel kleiner dan Lassen Piek, zijn deze koepels wel de steilste koepels ter wereld.

Een zwerfkei op het parkeerterrein van Bumpass hel, wijst op de zeer grote krachten die in het verleden Tehama hebben vernietigd. Gedurende de ijstijd zijn gletschers gevormd in de hogere gebieden binnen het Park. De schurende werking van ijs en het grint erin, is waarschijnlijk een belangrijke erosie kracht geweest in Tehama (Foto Ronald G Warfield)

image388Ten noorden en westen van Chaos Crags ligt Chaos Jumbles. Dit is het restant van een massale gesteente val, toen één van de koepels instortte ongeveer 300 jaar geleden. De oorzaak van deze instorting is onbekend, maar de steilte van de hellingen zal zeker een handje hebben geholpen. De snelheid waarmee dit gebeurde wordt geschat op 160 km/uur. De avalanche kruiste de huidige weg en vervolgde zijn weg naar het noorden tot aan de zijkant van de Tafel Berg, en trok toen naar het westen. Toen de avalanche uiteindelijk tot stilstand kwam, bedekte hij een groot deel van het gebied ten noorden van het Manzanita meer, dat gevormd werd toen een natuurlijke dam over de gelijknamige krek, deze afsloot. In de eerste jaren van de 20ste eeuw werd een kleine aarden dam aangelegd over deze natuurlijke dam, in een poging om elektriciteit op te wekken. De eruptie van Lassen in 1914 stopte deze werkzaamheden. Het huidige niveau van het water in het meer is nog een erfenis van die werkzaamheden.

De berg Diller is ook een deel van de rand van Tehama. De verzwakte gesteenten van deze pieken waren ten prooi aan ijs, wind en water erosie die deze restante van de oorspronkelijke oude berg zo dramatische vormen hebben gegeven.(Foto Peter Lewis).

Een Geologisch onderzoek in 1974 bracht de mogelijkheid aan het licht, van nog een gesteente avalanche van dezelfde grootte en vernietigende kracht. Het bezoekers centrum, museum, gasthuis en andere faciliteiten waren allemaal gebouwd binnen dit avalanche gebied. Dit nieuw ontdekte gevaar, deed het Nationaal Park Service bestuur besluiten alle gebouwen te sluiten. Later werd het gedeeltelijk heropend.

Een actieve magma kamer produceert nog steeds warmte in Bumpass Hell, Sulphur Work en andere hydrothermale centra in het park. Wanneer een volgende eruptie plaatsvindt is onbekend, maar vroeg of laat vindt die wel plaats.

LEES VERDER IN

image389ALT, DAVID and DONALD HYNDMAN. Roadside Geology of Northern California. Missoula, Montana: Mountain Press Publishing Company, 1986.

DECKER, ROBERT and BARBARA DECKER. Volcanoes. New York: W. H. Freeman and Company,image390 1981.

KANE, PHILLIP S. Through Vulcan's Eye. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1984.

Ruggen van daciet lava, zoals Vulcan’s Kasteel bij Lassen Piek, demonstreert een late fase van activiteiten in het vulkanisch centrum Lassen. In de afnemende activiteiten fase van Tehama, ontstonden nieuwe vulkanische koepels van dik daciet en rhyo-daciet aan de randen van de stervende vulkaan (Foto Ronald G. Warfield) 

Juli op het meer Helen. Het winter ijs is nog steeds aan het smelten als de zomer nadert. Er zijn weliswaar geen echte gletschers in Lassen Park, maar enkele sneeuwvelden overleven het hele jaar, in het bijzonder op de top van Lassen Piek. Foto van Jeff Gnass.

Hydrothermale gebieden

image391

Een stroom warm water stort zich in een heldere poel in het geothermische gebied van Bumpass hel. Bumpass hel is een ruw gebied van hogeimage392 temperaturen en zuur water. Enkele bacteriën en algen hebben zich aangepast aan dit extreme gebied. Aan de randen van een geothermische gebied als Bumpass hel is het gemakkelijker om te overleven. De constante bron van warmte houdt grote gebieden sneeuwvrij gedurende de hele winter en geeft gelegenheid aan gewone planten en dieren om hier te leven.(Foto Ray Atkeson)

Nergens anders vindt men in het Cascade gebergte zo’n uitgebreid systeem van actieve geothermische gebeurtenissen als in het Lassen Volcanic National Park. Bumpass Hell, Devil’s Kitchen, Sulphur Works, Boiling Springs Lake, en Little Hot Springs Valley beschrijven zich zelf heel duidelijk in hun naam (voor wie engels kent). Kokend water, borrelende en gorgelende modderpoelen en sissende stoom pijpen zijn dynamische verbindingen met het actieve vulkanisme hier nog steeds aanwezig. Slechts enkele kilometers onder Lassen Piek is het hete gesmolten magma aanwezig. Water van gesmolten sneeuw en regen siepelt tussen de gesteenten naar beneden en bereikt uiteindelijk het gesteente dat door dit magma wordt verwarmd. Onder enorme druk spuit dit hete water terug naar boven om als stoom, kokend water of borrelende modder te ontsnappen.

Eén van de kleinere maar best toegankelijke geothermische gebieden in het Park, Sulphur Works, bood ooit warme minerale baden aan bezoekers en een belofte van minerale winsten aan zakenmensen. Deze ontwikkelingsprojecten faalden, en vandaag biedt Sulphur Works, beschermd door de Nationale Park dienst, een venster op sommige van de meest dynamische krachten van de Aarde.(foto NPS Ronald G. Warfield)

 

image393

Water, in de vorm van stoom, vormt ongeveer alle wolken van een fumarool (stoom pijp)
in Devil’s Kitchen (Keuken van de Duivel
)  (Foto Ronald G. Warfield)

image394

Zuur afkomstig uit gassen uit het hete water en stoom van de geothermische pijpen, verandert het oppervlak van gesteenten in klei mineralen. Deze kleien vormen modderpoelen, samen met het verzadigde water uit hete water-bronnen en stoompijpen (Foto K.C. den Dooven)

                                            

                                   image395

Bumpass hel vormt de grootste geothermische plek in het park. Het ligt waarschijnlijk direct boven een grote koepel van heet water boven een actieve magma kamer. Andere geothermische plekken zijn zijdelingse stromen van water, weg van deze pluim (Foto: Ronald G. Warfield)

image396

  Merkwaardig genoeg spelen bacteriën een belangrijke rolbij de productie van zuren in deze hete bronnen van Bumpass hel. Door de zwavel te verteren, dat in de geothermische gebieden wordt vrijgemaakt, produceren deze bacteriën een zwak zuur, hetzelfde als in auto batterijen wordt gebruikt. (Foto K.C. Den Dooven)

 

Een lange mars door de tijd.


Voor de Vloed, toen de westkust van noord Amerika waarschijnlijk de rand van pangaea (het oer-continent van voor de Vloed) vormde, was dit gebied vlak of lag het deels onder het water van de oer-oceaan. Over de hele wereld, ook hier heerste een gelijkmatig klimaat, warm en vochtig. Het land was bedekt met een dicht tropisch regenwoud, palmbomen, boomvarens, en cycads – tropische kegelvormende bomen (het had weliswaar nog niet geregend, maar de luchtvochtigheid was zo hoog, dat er elke morgen een zware dauw over de wereld lag, die de vegetatie voorzag van water). Aangezien er maar één klimaat op de hele wereld was, waren er ook geen verschillen in de vegetatie.

Na de Vloed veranderden de klimaten. Het westen van de gebieden binnen ’s lands vanaf noordelijk-centraal Idaho had een koel klimaat en was vochtiger. Hier deden vele bomen het goed, zoals ceders, sparren, Doeglas, roodhout soorten, elzen, esdoorn, heide-soorten. Van centraal Idaho naar het zuiden in noord Mexico, had een droger en warmer klimaat de overhand. Voorlopers van struiken en coniferen, die wij nu kennen, ontwikkelden zich hier.

image397Ongeveer 200 jaar na de Vloed ontstond de IJstijd. Ook in Noord Amerika werd het kouder. De bossen van grote coniferen en hardhoutsoorten in gebieden die nu door Idaho, Utah, Nevada, en Arizona gevormd worden, begonnen in te krimpen. De Cascade bergen en de Sierra Nevada hadden een enorm effect op de klimaten in het westen. Deze gebergten blokkeerden de vochtige oceaan lucht en de zeelucht van de golf van Mexico en versnelden de afkoeling en het droger worden van de klimaten in het westen van de VS. De IJstijd die volgde op de gebergtevorming had ook een krimpend effect op de grote binnenlandse zee die grote delen van Californië bedekt had.

image398Ondanks actief vulkanisme worden grote dele van het park bedekt door dennen en sparrenbossen. Verschillende klassen van gemengde coniferen bossen bedekken verschillende hoogten van het park, en vormen de basis van natuurlijke ecosystemen waarvan alle wilde dieren in het park afhankelijk zijn. (Foto Pat O’Hara)

Met de klimaat verandering begonnen ook de grote bossen van coniferen en hardhout soorten te verdwijnen. Deze grote boomsoorten, duurzamer en flexibeler dan de dieren populaties die er in woonden, reageerden op de klimaat veranderingen door zich aan te passen aan geschikte klimaat omgevingen. Naarmate het klimaat koeler en droger werd, vestigden zich dennen, sparren en roodhout soorten uit noordelijke streken zich in deze westenlijk gebieden.

Aan het einde van de IJstijd hadden deze boomsoorten zich gevestigd in hun huidige habitat op de bergruggen van de Pacific staten. Vergelijkbaar verspreiden de droge-klimaat dennen en andere planten, inclusief chinquapin (een kastanje soort), juniperus, cypress en ceanotus zich vanuit het zuiden naar het westen.image399

Dennen met witte bast, net als andere coniferen, slagen waar de meest loofhout soorten nooit kunnen overleven. Geclusterd in groepen ter bescherming tegen sterke wind, slagen zij er in op rotsachtige bodem te groeien in de berg omgeving (Foto Peter Lewis)

In het huidige klimaat van Californië mengden twee verschillende planten populaties – een aangepast aan het noordelijke koelereen vochtiger klimaat en de ander aan het warmere, drogere zuidelijke klimaat – in de gebieden van hun contact in de staat. Sommige soorten zoals de reuzen-sequoia van de centrale Sierra Nevada en de roodhout soort van de kust, werden meer en meer beperkt tot geïsoleerde plaatsen of geografische ‘eilanden’ verspreid over Californië. Andere struikgewassen en droge klimaat planten verspreiden zich over heel Californië.

Lassen Volcanic National Park toont de resultaten van deze complexe geschiedenis van concurrerende invloeden. Het ligt op het kruispunt van vier grote biologische provincies - Cascade Range, Sierra Nevada, Central Valley van California, en het Great Basin van Nevada overlappen.

De gele den, evenals de ponderosa den groeit op lagere hoogten in het parken bereiken grote hoogten en omvang. Het is een belangrijke houtbron op het land van het Amerikaanse Boswezen. Zij vormen een sleutel element in het rijke ecosysteem in het park.(Foto: Davifd Muench)

image400Geologische gezien hoort Lassen Park tot het Cascade gebergte en bevat vele van de planten en dieren die men vooral in dat gebied vindt. De Sierra Nevada, in het zuiden, geeft ook een bijdrage maar geringer. Geringer maar toch van belang zijn de dieren uit Cen-tral Valley en Great Basin. Deze overlap menging van flora en fauna van vier verschillende biologische provincies geeft het Park een verscheidenheid die vrijwel uniek is.

image401

Een gezond bos houdt ook in natuurlijke openingen voor weiden. Deze openingen in het bos dek, vormen rijke bronnen voor de dieren die er leven en verhogen de verscheidenheid aan soorten. Hier graast een muil-hert bij de oever van Manzanita meer (Foto: Peter Lewis)

                 


    De geliefde boom van John Muir, de  berg Tsuga, overleeft de diepe en blijvende sneeuw van een Lassen winter
. (Foto: Kaz Hagiwara)

image402

Bijna 90 procent van de Raker piek werd gevormd door stromen van Andesiet lava. De scherpe klip die de voorkant vormt van de vulkaan is rhyoliet. Deze oudere koepel is bedekt geweest onder ijs en zou de rand van een caldera kunnen vormen. (Foto: Peter Lewis)

LEES VERDER IN:

BAKKER, ELNA. An Island Called California. 2ded. Berkeley: University of California Press, 1984.

BURT, WILLIAM, and RICHARD GROSSENHEIDER. A Field Guide to the Mammals of America North of Mexico. 3d ed. Boston: Houghton Mifflin Company, 1976.

STORER, TRACY 1., and ROBERT L. USINGER. Sierra Nevada Natural History. Berkeley: University of California Press, 1963.

YOCOM, CHARLES, and VINSON BROWN. Wildlife and Plants of the Cascades. Happy Camp, California: Naturegraph Publishers, Inc., 1971.

 

Een levend landschap

Men zou van Lassen park, gevormd door geweldige vulkanische erupties, kunnen verwachten dat het zou lijken op een maanlandschap van verspreide rotsblokken en kale kliffen. In feite heeft het vulkanisme een landschap gevormd van grote variatie en mogelijkheden. Zoals in een kaleidoscoop, veranderen de vulkanen de geografie van het landschap in nieuwe veel belovende patronen, die een thuis worden voor talloze soorten planten en dieren. Het is een landschap dat nooit oud wordt maar voortdurend wordt vernieuwd.

Planten en dieren worden niet toevallig verdeeld binnen een natuurlijk gebied. Er bestaan speciale relaties tussen planten en dieren, en hun fysieke omgeving vormt patronen in de verdeling van planten en wilde dieren. Deze patronen, gewoonlijk beschreven als gemeenschappen, vormen natuurlijke habitats in het park.

Het idee van een natuurlijke gemeenschap is complex, en niet alle factoren die de verdeling van planten en dieren bepalen, zijn bekend. Veel planten en dieren hebben een breed traject en kunnen worden gevonden in meer dan één gemeenschap, terwijl andere beperkter lijken en slechts in één gemeenschap voorkomen.image403

Gemeenschappen kunnen een grote variatie aan planten en dieren omvatten, of onder minder gunstige omstandigheden zijn er slechts enkele leden.

De Stellers Vlaamse gaai, een luidruchtige en vrijpostige vogel, valt op in de gemengde coniferen bossen beneden 2000 m hoogte. Nooit schuw is hij altijd op de uitkijk voor een gelegenheid om een onbeschermde picknick tafel te stropen.(Foto: Larry Burton)

In Lassen Park definiëren planten en dieren het patroon van de natuurlijke gemeenschappen. Elk lid gebruikt specifieke mogelijkheden om te leven en te reproduceren. Interactie, inclusief concurrentie tussen leden in een gemeenschap, schept mogelijkheden zelfs buiten de fysieke grenzen van het gebied. Het patroon van de biologische gemeenschappen binnen Lassen Park is gebaseerd op beperkende factoren zoals bodem type, beschikbaar vocht, hoogte, belichting door de zon, en natuurlijke verstoringen inclusief branden en vulkanische erupties. Deze fysieke en biologische beperkende factoren definiëren de natuurlijke gemeenschappen in het park.

GEMENGDE CONIFEREN

image404Op hoogten beneden 2000 m is de dominante gemeenschap het gemengde coniferen bos.

Hoogte, weer, vochtigheid, grond, zonlicht en vuur zijn de belangrijkste elementen die elkaar op complexe wijze beïnvloeden om de variatie aan natuurlijke gemeenschappen te vormen die men aantreft in Lassen park. Vuur kan in het bijzonder belangrijk zijn voor het behoud van afwisselende bossen, struikgewas en grasvlakten. Natuurlijk vuur behoud de jeugdige krachten verscheidenheid van een ecosysteem.(Foto Josef Muench)

Ponderosa en Jeffrey dennen, suiker den en witte spar vormen het bladerdak voor deze rijke gemeenschap waarin ook soorten manzanita (heide), kruisbes en ceanotus. Veel voorkomende wilde bloemen omvatten iris, rode gevlekte wortel, de vuurplant, viooltjes en lupine. Rubber boa’s en kousenband slangen zoeken naar voedsel, de Vlaamse gaai, spechten, pygmee en gehoornde uilen, en goud gekroonde goudhaantje. Californische grond-eekhoorn, en Columbia zwarte staart herten hebben alle hun eigen niche (hoekje) in deze gemeenschap.

RODE SPARREN BOS

Boven de gemengde coniferen bossen is de grote gemeenschap van de hooggebergte- of rode sparren bossen. Tussen 1950 m en 2400 m hoogte domineren de rode spar, westelijke witte den, de berg kervel den en de telefoon-palen den een iets minder gevarieerde gemeenschap dan het lager gelegen gemengde coniferen bos. Veel dieren gebruiken beide gemeenschappen.

image405

Alhoewel de pygmee uil slechts 18 cm groot wordt is hij toch een agressieve jager van muizen, sprinkhanen, kleine vogels en zoogdieren. (Foto NPS)

 De pygmee uil nestelt in oude spechten- holen dichtbij weidegronden. Overdag is hij actief.

Op deze hoogte ziet men ook de zwarte drie-tenige specht, de blauwe korhoender en de sneeuw schoen haas zijn hier veel voorkomend. Berg mezen en cassin vinken voeden zich met zaden, en heremiet en gele tuinfluiters voeden zich met insecten. Acht soorten spechten zijn verdeeld over de bossen, voeden zich met insecten en larven in de diverse coniferen en fruitbomen. Heremiet lijster, alhoewel moeilijk te zien, kunnen worden gehoord in de bossen.image406

De marter is een lenige klimmer. Hij jaagt op een verscheidenheid aan knaagdieren in dennen en sub-alpiene sparrenbossen. Het is een familielidvan de wezel. Hij is zo groot als een huis kat. (Foto NPS)

Alhoewel deze gemeenschap minder verschillende planten en dieren omvat dan het lager gelegen gemengde coniferen bos, bevat hij niettemin een belangrijke maar verminderende bron. Verspreid door de beboste gebieden van Lassen Park komen oude rode sparren voor, de karakteristiek boom van deze gemeenschap. Zij bereiken hoogten van meer dan 50 m en hebben een stamdiameter van 75 tot 130 cm. Deze prachtige bomen kunnen meer dan 300 jaar oud worden. Deze rode sparrenbossen zijn de gevestigde gemeenschappen in deze bossen. Als zij groeien tot hoge leeftijd geven zij schaduw, voeding en ruimte aan gespecialiseerde dieren, zoals de zelden geziene gespikkelde uil en de noordelijke vliegende eekhoorn. Veel van deze dieren zijn afhankelijk van deze oude sparren en overleven alleen zolang als deze habitat intact blijft.

De betekenis van een oude stand van een bos ligt in de algemene diversiteit die het brengt aan een groot ecosysteem. Een natuurlijk gebied dat een complex mozaïek van jong en oud bos bevat waarin dynamische populaties van dieren wonen die in verschillende gebieden leven kunnen zelfs in leven blijven bij catastrofale gebeurtenissen. Het is een zeer sterk natuurlijk veiligheidsnet dat een ecosysteem buffert tegen ziekten, brand, vulkanisme en misschien ook tegen de mens. Het oude bos vervult een belangrijke functie in dat geheel en verdient het om ontzien te worden.

SUB-ALPIEN BOS

Sub-alpiene gebieden bevatten ook de bovengrens voor groei van staande bomen. Van 2400 m tot de boomgrens, komen minder dieren en planten voor en vindt men ook stukken kale grond en een harde omgeving. In Lassen kan het weer extreem worden op deze hoogte, met sneeuw stormen van 10 tot 15 m hoog tot droge, winderige rotspartijen. Witte bast dennen tonen de effecten van deze sterke winden in hun verwrongen takken. Prachtige groepen van tsuga coniferen groeien dicht bij elkaar en bieden bescherming tegen sterke wind. Veel zonneschijn en variërende vocht toestanden bevorderen kleurrijke wilde bloemen. Berg heide, rots spirea, lupine, de schilderskwast, vijgwortel (Scrophulariaceae) zijn enkele van de krachtige leden van deze gemeenschap. Zij delen deze hoogten met vele vogels en kleine zoogdieren, o.a. Clark’s notenkraker, berg mezen, geel buik marmot, de pica cavia en misschien een zeldzame wolf.

ALPIENE

image407Het alpiene gebied ligt boven de boomgrens en is in het park te vinden op een hoogte van 2550 tot 3000 m. Dunne grond laag, intense zonneschijn, razende en drogende stormen, bitter koude temperaturen vormen een klimaat vergelijkbaar met dat van de polen van de aarde. Water is in dit gebied vrijwel alleen in bevroren toestand. Toch vindt men zelfs hier leven. Planten vormen matten of kussens om water en warmte vast te houden.

De hert-muis is veel voorkomend in het park beneden de boomgrens, maar niet vaak opgemerkt door bezoekers. Het is een nachtdier.(Foto: NPS, Ray Nelson)

Meerjarige planten zijn chemisch aangepast tegen het intense UV licht dat de alpiene habitats belicht. Planten blijven laag bij de grond of groeien tussen rotsen om zich te beschermen tegen de krachtige winden. Veelplanten beschermen zich tegen uitdrogen met korte haren op stengels en blad. Fremont kruiskruid, boekweit, facelia, klimplanten, dwerg hulst en enkele geharde planten die in de alpiene omgeving kunnen overleven.image408

De Amerikaanse rode eekhoorn kan men aantreffen vanaf de gele dennen bossen tot aan de sub-alpiene gordel. Hij is het hele jaar door actief en leeft van sparren en dennen zaden en laat goed opmerkbare hopen van kegel schalen en kernen achter. (Foto: NPS R.Shaw)

In het park leven enkele zeldzame planten zoals whitlow gras en smelowski in zeer speciale niches. Smelowski groeit alleen in Lassen en whitlow gras op de Lassen piek en enkele andere vulkanen in het Cascade gebergte. Gedurende de korte zomer leven er ook grijs-kop vinken, steen winterkoninkjes en cavia’s wagen zich in het alpiene hooggebergte op zoek naar voedsel. Gouden adelaars nestelen zich in het park en delen de lucht met valken en haviken. Merkwaardige genoeg vindt men veel schildpad vlinders op de hoogste pieken, omhoog gebracht door thermische opwaartse luchtstromen.

Andere belangrijke, maar kleinere gemeenschappen vindt men ook in Lassen Volcanic National Park. Een berg dicht struikgewas bezet een groot deel van het gebied bij het Manazanita meer. Het dichte manzanita ceanotus en de wilde kastanje geven goede bescherming en veel voedsel aan grote populaties van spreeuwen, wilde konijnen en ratten. Herten, coyotes en berg-leeuwen leven ook in het struikgewas.

Aan de oostzijde van het park is de klimaat invloed van het Great Basin van invloed op kleine groepjes van Jeffrey den en de jeneverbes. Konijnen gras, bijvoet, ezelsoor en pronkerwt tonen ook de invloed van het Great Basin. Muilezels en een enkele antiloop verdwalen ook wel eens in dit gebied uit het oosten, vooral gedurende extreem droge perioden in de woestijn.

Droge en natte weidegronden, verspreid over het hele park over meerdere hoogten, kennen de grootste verscheidenheid aan planten in het park. Deze weiden zijn de beste plaatsen om wild mee te maken, in het bijzonder … muskieten. Enkele van de mooiste bloemen uitstallingen in Lassen treft men aan in de weide gronden. Maskerbloemen, boterbloemen, sleutelbloem, moeras goudsbloem, en de zeldzame orchideeën vindt men in de natte weiden. Schilderskwast, bijvoet, balsem en kleefkruid groeien weelderig in droge weiden.

Gemeenschappen bij beken zijn aangepast aan natte omstandigheden het hele jaar door met een hoge grondwater stand. De planten en dieren zijn aangepast. Wilgen, elzen, Amerikaanse populier delen de beekgronden met akelei, monnikskap en tijgerlelie. De enige vis die thuishoort in het park, de regenboog forel, schiet kuit in de Manazanita beek, alhoewel regenboog en andere forel soorten gedurende jaren zijn uitgezet. Langs heldere snelstromende beken vindt men de waterlijster, die zijn nest bouwt onder watervallen en stroomversnellingen.

OPEN EN TIJDLOZE GRENZEN

Er zijn enkele dieren en planten, die naar het schijnt zich niets aantrekken van de grote grenzen van de gemeenschappen of zelfs biologische provincies. Zij voelen zich overal thuis en lopen vrij maar geheimzinnig rond. Zo kan men soms bergleeuwen zien in het park, maar zij zijn ook bekend van zeer uiteenlopende gebieden in het omgevende nationale bos en zelfs in privé eigendommen. Zij zijn op hun hoede, vermijden contact met mensen, en bestaan waarschijnlijk in kleine stabiele aantallen in heel noordoost Californië.

image409Ook zwarte beren zwerven over grote gebieden van Lassen Park en het omringende nationale bosgebied. De laatste jaren worden zij vaker waargenomen, hetgeen kan betekenen dat hun aantallen zijn toegenomen. Zwarte beren vindt men overal in het berggebied van Californië en zij waren in het verleden bekend doordat zij de park wegen onveilig maakten en bedelden om voedsel. In druk bezochte en in wildernis gebieden hebben zij

Fijne witte haren beschermen het Stinkdier blad (Polemonium) tegen het intense zonlicht van de hoogste hellingen van de Lassen Piek.(Foto: NPS, Charles Webber)

image410zichzelf tot serieuze lastposten gemaakt door voedsel te stelen van wandelaars en kampeerders. Ook al zijn ze nog niet zo lastig in het Lassen park, zoals in andere parken, toch is het raadzaam dat kampeerders die langs wandelpaden in het park gaan hun voedsel en kampeer materiaal goed beschermen.

Naast de oude bekende planten en dieren in Lassen park, zijn er nieuwkomers. Wasberen zijn waarschijnlijk met de vroege reizigers naar het gebied gekomen. Tot 7 a 8 jaar geleden werden zijn bij het Manzanita meer gezien. Nu zijn ze zeldzaam geworden. Waarschijnlijk zijn zij bezweken aan de hondenziekte, waarvan zij niet beter zijn geworden.

De gouden Draba (Mosterd plant) is bekend van 5 andere vulkanen in het hele Cascade gebergte, en komt ook voor in het Lassen Park (Foto: Terry Fry)

Toorts is een snelgroeiende plant die snel oprukt in het park en tot voor kort onbekend was. Zaden die werden meegenomen op kleding of met auto’s, zijn gekiemd langs alle toegangswegen van het park. Het zal veel inspanning kosten om ongewenste planten, zoals toorts uit het park te houden.

image411Tot de meer populaire dieren in het park, horen de beek- en Duitse bruine forel en ook de bever die men aantreft in de Warner Vallei zijn waarschijnlijk geïntroduceerd in de beginjaren van het park. Emerald meer had veel forel die uitgroeide tot enorme grootte.

De behendige ringstaart, is ’s nachts actief (Foto: Mary Hood).

Deze kunstmatige populatie van forel, hoewel populair bij bezoekers, draagt niet bij aan de bevordering van de nationale park waarden van een natuurlijk werkend ecosysteem. Uiteindelijk werd alle vis verwijderd uit het Emerald meer.

image412Wij begrijpen nog steeds niet alle factoren die bijdragen aan de verspreiding van planten en dieren in het park. Noch zijn de complexe geologische krachten die in het vulkanologisch actieve gebied begrepen. Wat wij zien is een wereld die beslist niet statische is. Lassen Park is niet een gebied dat bevroren is in de tijd. Zijn vulkanen zijn opgebouwd en geërodeerd over duizenden jaren. Er zullen waarschijnlijk weer nieuwe vulkanen komen nadat de huidige zijn verdwenen.

De wilde- of bobkat, bekend voor zijn taaiheid en succes zelfs daar waar de mens tussenbeide komt. Actief overdag. De wilde kat jaagt voornamelijk op konijnen en knaagdieren, maar kan ook met succes een hert aan als dat vastzit in diepe sneeuw.(Foto: Larry Burton)

Ook kunnen er nieuwkomers zich vestigen in de gemeenschappen en oudere leden kunnen uitsterven of verdwijnen. Andere, zoals de wolf kunnen opnieuw worden geïntroduceerd in de toekomst, maar zulke plannen bestaan momenteel niet. Het belang van Lassen Park als natuurgebied ligt niet in zijn potentieel om alle eigenschappen planten en dieren die nu bestaan te behouden, maar in het behoud van de natuurlijke ecologische processen waarbij zij ontstonden of kwamen. Wij kennen het park slechts relatief kort. Het is een lang werk met een lang verleden en – als we verstandig zijn – een lange toekomst.

VOORGESTELDE LITERATUUR:

MILNE, ROBERT. Birds of Lassen Volcanic National Park. 1st ed. Milleral, California: Loomis Museum Association, 1966.

MUNZ, PHILLIP, and DAVID KECK. A California Flora: Berkeley: University of California Press, 1959.

NELSON, RAYMOND. Trees and Shrubs of Lassen Volcanic Natimull Park. 2d rev. ed. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1971.

SHOWERS, MARY ANN, and DAVID SHOWERS. A Field Guide to the Flowers of Lassen Volcanic National Park. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1981

Een land van Meren en Rivieren

image413

image414Boiling Springs  meer(links) is mogelijk ’s werelds grootste hoeveelheid heet water. Het toont niet alleen de dynamische geothermische activiteit van Lassen Park, maar toont ook het effect van de enorme krachten die een erfenis aan meren en stromen hebben nagelaten. Het is bijna ironisch dat een land dat zo sterk gevormd is door vulkanisme zo’n verscheidenheid aan water kan herbergen. (Foto Larry Ulrich)

Het Juniper meer(rechts) is het grootste en diepste meer in het park. Het is één van de ongeveer 51 meren, die door opvolgende gletschers zijn gevormd (Foto: Ronald G.Warfield)

 

image415

Het gebied, bekend als Chaos Jumbles is gevormd door het instorten van één van de Chaos Crags vulkanische koepels en is een rollend landschap van heuvels en laagten. Reflection meer ontstond uit lekkend water in één van de grotere bassins.(Foto David Muench)image417

 Het opvallende diep groene water van Emerald meer is een gevolg van de mineralen én algen. In tegenstelling daarmee is het diep blauwe water van het Helen meer, slechs op korte afstand daarvan verwijderd, dat door mineralen is veroorzaakt

image416

Zowel gletschers als een lava stroom combineerden tot de vorming van Kings Creek Watervallen. Lava gesteente erodeert gemakkelijk (het is poreus i.t.t. basalt) zodat de watervallen waarschijnlijk niet erg lang zullen bestaan zoals die in de Sierra Nevada in het zuiden. (Foto Ed

Cooper)

ZIJ DIE EERDER KWAMEN….

image418Gelijktijdig met de Griekse beschaving werden ook in Californië dorpen bewoond. De manier van leven van deze eerdere bewoners wordt verondersteld gelijk gebleven tot de komst van de Europeanen in de 18de eeuw. De vroege indianen staken de landbrug tussen Azië en Amerika over gedurende de tijd tussen de Babylonische verspreiding (ca 200 jaar na de Vloed) en de IJstijd. (Het zeeniveau was toen ca 200 m lager dan thans). Andere volken, zoals de Eskimo’s staken per boot over uit noord Siberië en vestigden zich in Noord Canada en Alaska. Tijdens de IJstijd, daalde het zeeniveau, en konden nieuwe volken oversteken naar Amerika via de landbrug. In de 18de eeuw, toen de Europeanen kwamen waren er al 103 verschillende stammen en 21 duidelijk verschillende taalgroepen in Californië.

Voor de oorspronkelijke bewoners van Amerika, die in het Lassen gebied woonden, was het blauwogige gras niet alleen mooi, maar ook goed bruikbaar materiaal.

Er is geen archeologisch bewijs gevonden in Lassen park om data te kunnen vaststellen voor de komst van de Indiaanse bevolking van Lassen park. Er is nooit een uitgebreide studie met opgravingen gemaakt, maar archeologische onderzoekingen hebben aangetoond dat het park gebied regelmatig werd gebruikt, sommige plekken zelfs intensief. Tijdelijke bewoning en werk plaatsen zijn gevonden in het park op verschillende plekken. Soms gaat het om intensief gebruikte plaatsen, andere plaatsen werden slechts gedurende korte tijd gebruikt.

Vier historische Indiaanse stammen maakten gebruik van Lassen Park gebied. In het oosten en het zuiden leefde een grote stam, de Maidu, die vrij grote weide gebieden bezetten, nu bedekt door het reservoir van het Almanor meer. Het is waarschijnlijk dat zij zomerkampementen hadden in of bij de Warner Vallei, in de zuidoost hoek van Lassen.

image419Een tweede stam, de Atsugewi, overwinterden langs de Hat beek en de gelijknamige vallei. In het voorjaar trokken zij langs de Hat beek en de Lost beek en in het parkgebied van het noorden en noordwesten uit. In de zomermaanden jaagden zij op de grote kudden herten; visten in de stromen; en verzamelden zij een grote verscheidenheid aan zaden, bessen, wortels en grassen voor manden.

Alhoewel Hat meer zich snel opvult met natuurlijke sedimenten, zal Hat rivier blijven stromen en een gezonde populatie van forel handhaven in het benedenstroomse.

Net als de Maidu, waren zij waarschijnlijk niet afhankelijk van de omgeving van Lassen voor enige belangrijke bronnen maar gebruikten het wel om te verzamelen ter aanvulling op wat zij dichtbij vonden. Dit gebied vormde een prachtige omgeving en was kennelijk de moeite waard om de jaarlijks verhuizingen te rechtvaardigen.

De andere twee stammen, de Yaha en de verwante Yahi Indianen, waren anders. Gedurende het grootste deel van het jaar leefden zij langs beken die naar het westen stroomden, weg van Lassen piek. Zalm was er genoeg gedurende het kuit schieten, en een grote variatie aan noten, zaden, bessen en eikels waren beschikbaar in de herfst.

Een groot aantal herten leefde in deze voetheuvels gedurende het voorjaar, de winter en de herfst. In de zomer werd het voedsel schaars, zoniet onbeschikbaar, en net als de kudden herten die naar grotere hoogten verhuisden, gingen ook de Yaha en de Yahi door de canyons naar het hoger gelegen Lassen gebied. Voor hen was het hogere terrein een noodzakelijke en welkome afwisseling met de hitte en de schaarste van de voetheuvels.

image420

 

Ishi is de laatste Yahi indiaan, was ook de laatste Oorspronkelijke Amerikaan. De Yahi indianen overwinterden langs de beken die het Lassen gebied draineerden, maar bij de eeuwwisseling (19de en 20ste)meende men dat zij uitgestorven waren. In 1911 veroorzaakte Ishi een sensatie, toen hij bij Oroville verscheen, een Californisch dorp ten zuidwesten van Lassen Park. Door honger en eenzaamheid verdreven uit zijn geboortestreek, veroorzaakte hij opgewonden interesse bij antropologen van de Universiteit van Californië. Gedurende de 5 jaar voor zijn dood in 1916, deelde hij de Yahi geschiedenis met zijn nieuwe vrienden aan de Universiteit. Een van hen beschreef hem als een man met een hart van een kind, en een verstand van een filosoof.

 Zowel de Yahi als de Yana volken werden vernietigd in de late 19de eeuw als gevolg van de bittere en voortdurende oorlogen met de blanke settlers in Central Valley. Heel weinig is bekend over de Yana indianen. De Yahi zouden ook verdwenen zijn zonder iets na te laten, ware het niet het bijzonder verhaal van Ishi, de laatste overlevende van de Yahi stam en de laatste vrije inheemse Amerikaan in de Verenigde Staten. Men denkt, dat de Yahi stam is
uitgeroeid in een massaslachting, die plaats vond in 1871. Maar in 1908 stoten landmeters voor een electriciteits-maatschappij op een groepje van 4 Yahi indianen in het heuvelland bij Deer beek. De geschrokken indianen verdwenen in het dichte kreupelhout. De landmeters verzamelden alle dekens, gereedschappen en bestek als souvenirs. De volgende dag terugkerend vonden zij geen tekenen van de indianen. Er werden nooit meer sporen gevonden van indianen in de valleien van de Mill of Deer beken.

Het Soda meer, gelegen aan het boven einde van de kloof van het Blauwe meer, wordt gedeeltelijk gevoed door natuurlijke koolzuurgas houdende bronnen. Erosie door een gletscher vormde het bassin van het meer en was ook de oorzaak van de prachtige ronde vallei die nu bestaat uit een schitterende sub-alpiene weide nabij het meer. (Foto: Ronald G. Warfield)

image421In 1911 verscheen een Yahi indiaan, geheel alleen, in de kraal (= open lucht stal) van het slachthuis bij Oroville. Zijn gegeven naam was Ishi, het Yahi woord voor "man", hij werd geplaatst onder de zorg van het Departement van Antropologie aan de Universiteit van Californië. Gedurende vijf jaren hielp hij zijn gastheren geduldig om het leven van de Yahi te begrijpen en leidde zelfs groepen naar het gebied van zijn geboortegrond om hen zijn inheemse wereld te tonen. Gerespecteerd en geliefd bij hen die met hem werkten, stierf hij in 1916 aan TBC.

Van de vier indianen stammen die het gebied van Lassen park gebruikten, bestaan de Naidu en Atsugewi nog steeds. De Atsugewi vermeden contact met de blanken gedurende het grootste deel van hun geschiedenis, en zij wonen nog steeds op hun traditionele gronden. Zij hebben nog steeds sterke banden met Lassen. Jarenlang hebben zij deelgenomen aan programma’s gedurende de zomermaanden in het park. Zij demonstreerden het maken van manden, gereedschap technologie en culturele tradities en houden de herinnering aan de vroegste settlers in Lassen park nog levend.

DE KOMST VAN DE EUROPEANEN

image422De eerste keer dat Lassen Park genoemd werd was door Spaanse onderzoekers in 1821. Don Luis Arguello leidde een rooftocht in noord Californië en gaf de naam San Jose aan Lassen piek.

Het smeltwater van de steeds weerkerende diepe sneeuw, voedt de vele stromen van Lassen Park gedurende het gehele jaar. Vroege boeren hebben enkele pogingen ondernomen om dit water te gebruiken voor de grazende koeien en schapen op nabijgelegen weide gronden. Deze pogingen werden slechts gedeeltelijk bekroond met succes maar werden verlaten toen Lassen Piek uitbarstte in 1914.(Foto:Glenn van Nimwegen)

Gedurende de twintiger jaren van de 19de eeuw, waren er verschillende groepen die het gebied van de Sacramento rivier en zijn zijrivieren onderzochten voor bever en andere bont dragende dieren. Peter Skenn Ogden, één van de grote ontdekkingsreizigers in dienst van de engelse Hudson Baai maatschappij, was waarschijnlijk de eerste blanke die door het gebied van het Lassen park kwam. Hij noemde de berg Shasta, 100 km ten noordwesten van Lassen piek, naar de Sastise indianen die hier woonden.image423

De beroemde Amerikaanse bont zoeker en ontdekkingsreiziger Jedidiah Smith zag Lassen Piek en noemde hem en de hele bergrug Mount Joseph. In 1841 werd door een US ontdekkingsgroep de naam veranderd in Mount St Joseph.

In het begin van de jaren 1840 onderzocht Peter Lassen, een Deense immigrant het Lassen park. Californië was toen een deel van Mexico. In 1843 gaven de Mexicaanse autoriteiten aan Lassen een groot perceelbij de monding van de Deer beek en de Sacramento rivier. Zijn Rancho Bosquejo omvatte meer dan 8.800 ha en was bedoelt als de kern voor een nieuwe stad, genaamd Benton City, naar Thomas Hart Benton, een bekende U.S. senator. Om zijn stad bekendheid te geven en emigranten naar noord Californië te halen, stichtte Lassen een emigratie weg die eindigde in Benton City. In 1848 leidde hij een emigranten trein van Missouri langs zijn nieuwe weg, Jammer genoeg nam zijn nieuwe weg meer tijd en inspanning om Central Valley te bereiken dan vanaf de Oregon weg. Nadat het enkele duizenden emigranten veel moeite had veroorzaakt, werd de nieuwe weg verlaten.

Het Crumbaugh meer werd genoemd naar Peter Crumbaugh, een vroege veehouder in het Lassen gebied. Voordat het park werd gesticht werden beweiding, mijnbouw, akkerbouw en toerisme uitgevoerd in een poging de unieke bronnen van de economie te exploiteren. Maar spoedig bleek, dat geen enkele voldoende opbracht of een belangrijke invloed had op het gebied. (Foto: Ronald G. Warfield)

De ontdekking van goud door James Marshall in Coloma, Californië, in januari 1848, begon de goudkoorts, die de geschiedenis van Amerika zou veranderen. Goud werd ook ontdekt in Clear beek, dichtbij Lassen Park, in hetzelfde jaar. Lassen was smid en probeerde profijt te trekken van de vloed van goudzoekers en emigranten, maar hij was niet erg handig in welke onderneming hij dan ook begon. Alhoewel enkele duizenden zijn weg gebruikten, veel gemakkelijker wegen naar de goudvelden kwamen ter beschikking. Zijn droom een nieuwe stad te stichten, vervaagde, en uiteindelijk verkocht hij zijn bedrijf. Hij slaagde er ook niet in het goud meer te vinden, hij vestigde zich korte tijd in Indianen Vallei, dichtbij Greenville. Later, in 1865, verliet hij Greenville om de stad Susanville te helpen ontwikkelen, ongeveer 100 km ten oosten van het park. Vier jaar later, terwijl hij samen met
een partner naar goud zocht, werd hij vermoord door onbekende overvallers.

image424

Alhoewel Lassen niet veel succes genoot, werd hij toch gezien als een actieve pionier in de ontwikkeling van noord Californië en werd erkend als vooraanstaand burger. Zowel het nationale park als het omringende nationale bos dragen zijn naam, en ook andere markante punten in het gebied.

Bumpass Hell geothermische gebied met zijn houten wandelpaden is populair bij bezoekers.(Foto: Mark E. Gibson)

De Lassen weg had geen succes als eenvoudige weg door de bergen, maar een andere ondernemer, William Nobles, ontdekte en promootte een werkelijk praktische weg. Deze Nobles weg, verliet die van Lassen bij het begin, en volgde een meer directe weg door de bergen, en bereikte Central Valley dichtbij de huidige stad Redding. Ook Nobles hoopte dat zijn pad een groot deel van het toenemende aantal emigranten naar noord Californië zou leiden en hem een rijk man zou maken. Zijn route ging direct door het park, en delen van die weg zijn nog zichtbaar vanaf de huidige parkweg. De weg van Nobles was waarschijnlijk de gemakkelijkste en meest directe weg over de bergruggen naar Central Valley. Het was niet alleen gemakkelijker en sneller dan de Lassen weg, maar het was ook beter dan de bekendere wegen naar het zuiden, inclusief het pad over de Donner top. Zijn enige ongemak was zijn afstand tot de belangrijkste goudvelden in de voerheuvels van de Sierra Nevada. Toch gebruikten vele duizenden pioniers dit pad, totdat het geleidelijk uit het oog verdween in de jaren 1850 tot 1870. Mar ook dit pad bracht Noble niet veel rijkdom.

De goudkoorts van Californië overdonderde de inheemse bevolking en decimeerde de dierenpopulaties in de bergen en heuvels. Maar het Lassen gebied bleef geïsoleerd. De goud vondsten die de stad Shasta hadden opgebouwd, raakten spoedig uitgeput en zelfs de bouw van de Central Pacific spoorlijn tot aan Redding bracht slechts beperkte groei voor het noorden van Californië.

VAN LANDBOUW TOT TOERISMEimage425

Landbouw, houtkap en mijnbouw op beperkte schaal, werden de belangrijkste activiteiten in het gebied van Lassen. Boeren als bijvoorbeeld King, Crumbaugh, Dersch en Jessen hielden vee op enkele van de weidegronden in het park. Hun namen zijn nu verbonden aan deze weiden en beken en verbinden het moderne park aan een tijdperk, dan slechts enkele jaren geleden, is verdwenen.

Sifford meren, een prachtige verzameling van kleine ondiepe meren, werden genoemd naar Alexander Sifford, een vroege bewoner van het gebied. Sifford ontwikkelde het Drakenbad oord in Warmere Vallei tegen het einde van de 19de eeuw.(Foto:Ronald G. Warfield)

In 1863 bereikte de eerste geologische veldstudie Lassen Park, toen William H.Brewer een groep leidde naar de piek. Zij herkenden de restanten van de vroeger berg Tehama en beschreven de geologische recente koepelsvan Chaos Crags. Het was de eerste van vele geologische ontdekkingsreizen die de vulkanen van Lassen Volcanic National Park bestudeerden. En terwijl geologen onderzochten, stichten anderen vele zakelijke ondernemingen. In 1880 vestigde Edward R. Drake, die volgens zijn zeggen afstammeling was van Sir Francis Drake, zich in Warner Vallei in het zuidoosten van het park. Hij hield schapen, werkte als gids, en verleende andere diensten aan kampeerders.

In 1900 bezocht Alexander Sifford, een onderwijzer, het bedrijf van Drake om te genieten van de frisse lucht en de minerale baden vlakbij. Hij kocht Drake uit en ontwikkelde een toevluchtsoord dat hij Drakesbad noemde, en dat bestemming werd voor vacantie gangers uit San Francisco. Nu nog is het oord open als afgezonderd en landelijk gasten verblijf onder de regelingen van de Nationale Park Dienst.

In 1864 ontdekte de welbekende jager en bergbeklimmer, Kendall Vanhook Bumpass, wat nu naar hem genoemd is: Bumpass Hell, het grootste geothermische gebeuren in het Park. Hij was ook de eerste bekende persoon die per ongeluk door de dunne korst stapte en ernstige verbrandingen opliep. De naam Bumpass hel is een waarschuwing tegen het zorgeloos ronddwalen in het geothermisch meest actieve deel van het Park.

image426

Bumpass en een andere bekende burger, P.B.Reading, claimden deze hete bronnen met de bedoeling het gebied te exploiteren vanwege zijn mineralen en het toerisme. Zij bleken geen profijt op te leveren. Een meer besliste poging om de mineralen te exploiteren werd gedaan door een ondernemende Oostenrijker Mathias Supan. Opgeleid als medisch chemicus, probeerde hij zwavel te onttrekken uit het actieve thermische gebied dat bekend staat als Sulphur Works bij de zuidwestelijke ingang van het Park. Alhoewel Supan een gerespecteerde burger van Red Buff werd, was de zwavelmijn een mislukking.

Loomis Piek, een koepel vulkaan die ouder is dan zijn buur Lassen Piek, domineert de horizonten zuiden van het Manzanita meer. Benjamin Franklin Loomis gaf veel land rondom het Manzanita meer aan het Park, kort nadat het was gevestigd in 1916.(Foto: Ronald G. Warfield)

Hoewel niemand rijk werd van de natuur wonderen van het Lassen Park gebied, was er één persoon die een redelijk inkomen maakte en een centrale figuur werd in het vulkanische drama dat uiteindelijk leidde tot de vestiging van Lassen Volcanic National Park. In 1857 kwam Benjamin Franklin Loomis in het Lassen gebied als jongen. Hij werkte hard, eerst door het maken van shingles (houten dakpannen) voor dakbedekking en later bouwde hij een hotel in de stad Viola. Een amateur fotograaf en natuur liefhebber, maakte hij waardevolle foto’s van de Lassen piek erupties van 1914, 1915 en 1917. Zijn vroegere foto’s, genomen met volumineuze toestellen, waren de eersten die werden gepubliceerd van de erupties in 1914 van Lassen Piek en droegen bij aan de stichting van Lassen als Nationaal Park in 1916.

De erfenis van Loomis is een blijvende gebleken. Zijn liefde voor een nieuw park deed hem zijn grond rond het Manzanita meer te geven om zo één van de mooiste gebieden in het park te behouden. Zijn foto’s bewijzen nog steeds date er een recente grote vulkanische uitbarsting in noord Amerika is geweest.

DE VORMING VAN HET LASSEN VOLCANIC NATIONAL PARK

image427

Kaart van het Lassen park

In 1883 begon Joseph Silas Diller, een geoloog bij de US Geological Survey, onderzoek in het Lassen park gebied. Hij erkende als eerste het belang van de vulkanologische geschiedenis in het gebied en de eerste die Lassen Piek identificeerde als deel van het Cascade gebergte en niet van de Sierra Nevada. Meer dan 40 jaar werkte hij in het Lassen Park gebied. Zijn bijdrage aan het begrip van de geologie waren van groot belang.

In het begin van de 20ste eeuw groeide de behoefte om Lassen Park en Sintel Koepel te beschermen tegen commerciële belangen. In 1906 dwongen petities uit Lassen en Pumas President Theodore Roosevelt om van de belangrijkste delen van het Lassen Park een nationaal monument te maken. De aanbevelingen bereikten het bureau van de president op 6 mei 1906 en werden door hem ondertekend. Lassen Piek en Sintel koepel werden nationale monumenten. Het Boswezen beheerde de nieuwe terreinen binnen Lassen Nationaal Forest. Deze twee monumenten vormden de kern van het toekomstige park en gaven erkenning aan de twee monumenten als voorbeelden van vulkanische activiteit.

De schrikwekkende erupties van 1914 en 1915 van Lassen Piek, trokken nationale aandacht en stimuleerden lokale inspanningen om de oorspronkelijke monumenten uit te breiden tot een nationaal park. Op 9 augustus 1916 naam het Congres een wet aan waarbij Lassen Volcanic National Park werd gevestigd, en president Woodrow Wilson zette zijn handtekening eronder waardoor het wet werd. Datzelfde jaar werd de Nationaal Park Service gevormd als onafhankelijk agentschap om alle nationale park landschappen te beheren.

Lassen Volcanic National Park omvat, behalve de eerder genoemd monumenten ook extra gronden verkregen gedurende de volgende jaren. Het park omvat nu 385 km2, of meer dan 38.000 ha.

Lees verder:

AMES BURY, ROBERT. Nobles Emigrant Trail. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1967.

KROEBER, 'THEODORA. Ishi in Two Worlds. Berkeley: University of California Press, 1961.

SCHULTZ, PAUL. Indians of Lassen Volcanic National Park and Vicinity. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1954.

STRONG, DOUGLAS. These Happy Grounds. Mineral, California: Loomis Museum Association, 1973.

SWARTZLOW, RUBY. Peter Lassen, Mis Life and Legacy. rev. ed..Mineral, California: Loomis Museum association, 1982.

Lassen vandaag

In algemene zin vereeuwigd Lassen Park de sfeer die karakteristiek in voor noordoost Californië. Sedert de tijd van de goudkoorts is dit gebied slechts spaarzaam bewoond en nauwelijks gebruikt. Eigenlijk buiten de belangrijkste vakantie gebieden, lijkt het park de geest te ademen die normaal was 20 tot 30 jaar geleden in de nationale parken. Zelfs in het drukste seizoen is het verkeer licht en is er zelfs laat in de namiddag nog plaats genoeg te vinden om te kamperen.

In Lassen Park is een vol programma van natuurprojecten beschikbaar door de week. Van traditionele kampvuur programma’s, begeleide wandelingen, sterrenwandelingen, folklore en culturele demonstraties, iets wordt aangeboden voor bijna alle leeftijden en interesses.

Lassen is ook bekend als een wandel en rugzaktoeristen park. Met 240 km wandelpaden biedt Lassen een schitterende gelegenheid voor ontdekking en natuur studies. Er is een enorme variatie in het achterland van Lassen met zijn rijke bossen, heldere beken, en prachtige vergezichten en met geothermische mogelijkheden overtroffen alleen door de geisers en modderpoelen van Yellowstone Park.

image429In het verleden werden de stromen en meren voorzien van forel, maar nu is er niets meer van terug te vinden. Manzanita meer wordt beheerd als natuurlijke visgrond met een vang-en-terugzet regeling om de stabiliteit van de Patural forel populatie te bevorderen.

Manzanita meer gloeit in het licht van een zonsondergang in de zomer. (Foto Ronald G. Warfield)

Dankzij deze regeling is Manzanita meer een wereldklasse vlieg-visserij geworden.

Lassen park is niet echt groot te noemen. Maar het is omgeven door een groot en gemakkelijk toegankelijk nationaal bos met meerdere wildernis gebieden en gelegenheden voor recreatie. Binnen zijn eigen grenzen bevat het alle zaken die een park groot maken met één belangrijke zeldzame bron: ruimte. Er is geen enkele seizoen wanneer Lassen druk gebruikt wordt of verstopt raakt.

Toen Lassen Piek uitbarstte in 1914 was het hele land verbaasd. Vandaag is het nog steeds een verbazingwekkende plaats. In een tijd waarin zo vaak natuurlijke bronnen worden opgemaakt, blijft Lassen constant vulkanisch, natuurlijk en verrukken. Hoe het dan ook wordt gedefinieerd, het biedt nog steeds een verrijkende ervaring.

image431

image430

De opkomst van de zon verlicht de "geschilderde" duinen. Foto Larry Ulrich. Een bergbeklimmer nadert de top van Lassen Piek gedurende een klim in de winter. Foto Jon Gnass.