Polonium Radio Halos: Verschillende Interpretaties bij Creationisten

Polonium Radio Halos: Verschillende Interpretaties door Creationisten.

http://www.tasc-creationscience.org/

onge Aarde creationistische wetenschappers, die het met elkaar eens zijn betreffende de bijbelse boodschap met betrekking tot de Schepping, kunnen best van mening verschillen over de interpretatie van natuurlijke fenomenen. Dat is het geval met de wetenschappers Robert Gentry (1) en Andrew Snelling (2) betreffende de radiohalo’s.(3)

Radiohalo’s zijn gebiedjes van verkleuring in gesteente die radioactieve elementen bevatten die alfa verval ondergaan. Alfa verval vindt plaats als een radioactief element een energie rijk alfa deeltje uitstraalt . Een alfa deeltje bestaat uit 2 protonen en 2 neutronen, de kern van een helium atoom. Een alfa deeltje wordt uitgestraald met een hoeveelheid energie die karakteristiek is voor het ouder radioactief element. Een uitgestoten alfa deeltje reist van het ouder atoom vandaan in rechte lijn totdat zijn kinetische energie is opgeraakt. Eenmaal tot rust gekomen neemt het elektronen uit zijn nieuwe omgeving op waarbij de omgeving wordt gekleurd en een helium atoom wordt gevormd. De alfa deeltjes worden willekeurig welke richting ook uitgestraald maar stoppen allemaal op dezelfde afstand van het ouder atoom (Figuur1). Nadat genoeg alfa deeltjes zijn uitgestraald ontstaat een bolvormige schaal van verkleuring. Dwarsdoorsneden van deze verkleurde gebiedjes kunnen met een optische microscoop worden bestudeerd.

Het Uranium (²³⁸U) isotoop vervalt uiteindelijk in lood (²⁰⁶Pb) via 14 tussen elementen, waarvan er 8 zijn ontstaan na alfa verval (zie Figuur 2). Elk van deze tussen-elementen kunnen een radiohalo vormen, met zijn eigen typerende grootte.

In theorie kan gloeiend heet water uranium en zijn dochters (verval producten) vervoeren door het gesteente heen langs splijtvlakken en gangen. Soms kan, gedurende het transport, een element reageren met materiaal van het gesteente en vast komen te zitten. Op deze plekken kunnen meer atomen van hetzelfde element zich verzamelen. Uiteindelijk zullen genoeg atomen verzameld zijn nodig(4) (er zijn 108 atomen nodig) om een radiohalo te vormen. Radiohalo’s verdwijnen als de temperatuur hoger dan 150⁰ C(5) wordt, en heet water transport stopt beneden 50⁰ C. Dus ze bestaan alleen bij temperaturen tussen 50 en 150⁰ C. Het gesteente heeft dit temperatuur traject slechts gedurende enkele weken, omdat het stromende water de warmte op efficiënte wijze kan verwijderen. Naarmate het verzamelde element vervalt, vormt zich de radiohalo en accumuleren de verval producten. Alle verval producten hebben hetzelfde middelpunt. Het resultaat is dus een aantal concentrische schalen van verkleuring.

Diverse technieken zijn ontwikkeld om de radiohalo’s te bestuderen. Alfa verval tijdens het transport vormt alfa terugstoot afdrukken op het gesteente, die onder een microscoop kunnen worden bestudeerd, na behandeling van een gesteente spleet met zuur. Zo kan zelfs één enkele kras gezien worden. Uranium ondergaat zowel verval als splijting. Splijting afdrukken kunnen zichtbaar worden gemaakt met dezelfde techniek. Als uranium door het gesteente beweegt zouden splijtingsafdrukken het pad van de beweging verraden. Met massa spectrometer technieken kan men de centra van de radiohalo’s analyseren. Zo kan men ook de verval producten van de splijting bepalen. Fotografische emulsies en neutronen bombardementen zijn gebruikt om na te gaan of de centra van de radiohalo’s nog steeds radioactiviteit bevatten.

Er zijn drie isotopen van polonium (Po) in de verval reeks van ²³⁸U. Dit zijn ²¹⁸Po, ²¹⁴Po, en ²¹⁰Po, met halfwaarde tijden van respectievelijk 3 minuten, 164 microseconden en 138 dagen. Het verbazingwekkende is dat er radiohalo’s zijn in het precambrische graniet (het basis gesteente van de Aardkorst) die uitsluitend toegeschreven kunnen worden aan deze polonium isotopen zonder enig teken van radiohalo’s van voorganger elementen, dat wil zeggen, dat het polonium zonder ouder lijkt, dus "verweesd" is. Veel van deze polonium halo’s zijn geïsoleerd van enige nabije uranium halo’s die theoretisch de bron zouden kunnen zijn van het polonium of van zijn voorgangers. Bovendien er zijn geen aanwijzingen van alfa terugstoot afdrukken, uranium splijting sporen, of leidingen die naar deze radiohalo’s leiden gevonden. De normale voorouder van ²¹⁸Po is de alfa straler ²²²Ra, een gas met halfwaarde tijd van 3,8 dagen. Als dit radon gas de voorloper was van ²¹⁸Po zou er een spoor gevonden moeten zijn van zijn alfa terugstoot afdruk, maar er is niets gevonden. Het type lood dat verwacht mag worden van polonium alleen, is gevonden zonder uranium in de radiohalo centra. Geen spoor van voorhanden zijnde radioactiviteit was gevonden; de radioactiviteit verantwoordelijk voor de halo’s was verdwenen, waarmee extra bewijs werd verkregen dat de halo’s niet afkomstig waren van uranium. De uitdaging is nu te verklaren hoe deze halo’s ontstaan zijn, die volgens alle bewijzen alleen van polonium gevormd zijn. Als je beweert dat zij afkomstig zijn van het transport van uranium verval producten brengt dat met zich het probleem, dat je moet verklaren waarom er geen alfa uitstoot afdrukken of splijting sporen in de buurt van de halo’s zijn. Hoe konden deze kort-bestaande elementen door het gesteente getransporteerd zijn zonder een spoor na te laten? De temperaturen waarbij transport en bestaan mogelijk zijn duren kort tengevolge van de snelle afkoeling. Bovendien werden ouderloze polonium halo’s gevonden in fluoriet, een mineraal zonder splijtvlakken en gangen zodat de transport hypothese absoluut onwaarschijnlijk wordt. De mogelijkheid dat polonium radiohalo’s afkomstig zijn van een tot nu toe onbekende verval reeks (niet uranium) wordt experimenteel en theoretisch uitgesloten. De gegevens suggereren snelle (in minuten) afkoeling en kristallisatie van de granieten die de polonium halo’s bevatten. Waren zij langzaam afgekoeld, dan zou de warmte de halo’s hebben uitgewist.

Daarom kwam Gentry tot de conclusie dat de enige uitleg voor ouderloze polonium halo’s was een snelle schepping van het gesteente met polonium door God. Door deze redenering – omdat polonium niet afkomstig was uit uranium maar door God’s scheppingskracht in een moment geschapen was - reduceerde de tijd nodig voor de nucleosynthese(6) (vorming van de elementen) tot de vorming van de Aardkorst van miljarden jaren tot enkele minuten. De polonium halo’s werden gezien als de vingerafdruk van God’s creatieve werk.

Snelling – bekend met het werk van Gentry en van zijn conclusies – voerde veldonderzoek uit om vast te stellen of er enig bewijs was voor een natuurlijk mechanisme voor de vorming van ouderloze polonium halo’s. Diverse gesteente vormen werden gevonden die ouderloze polonium halo’s bevatten. Hij concludeerde dat deze radiohalo’s afkomstig waren van uranium en niet van directe schepping. Hij redeneerde dat metamorf (Gesteente dat gevormd is uit reeds bestaand gesteente door grote druk of hitte. Het gesteente smelt niet gedurende het proces) gesteente werd gevormd tijdens de Vloed en niet tijdens de schepping’s week. Gentry heeft lange tijd beweerd dat polonium halo’s die in metamorf gesteente gevonden werden afkomstig waren van gesteente geschapen in de scheppingsweek en verplaatst maar verder niet veranderd. In het licht van de gegevens ontdekt door het RATE (Radiometric Dating and the Age of the Earth) project naar perioden met versneld radioactief verval in het verleden (bijvoorbeeld behoud van helium in zirkoon), speculeert Snelling dat polonium halo’s gevonden in metamorf gesteente vormde tijdens de Vloed en een versnelde periode van radioactief verval. Dit laatste zou blijken uit de rijpheid van de geassocieerde uranium halo’s (halo’s van meerdere splijt producten in de reeks) en het aantal splijting sporen, beide overeenkomend met grote hoeveelheden radioactief verval. Aangenomen wordt, dat versneld nucleair verval een rijke bron van polonium en zijn ouder elementen, zou hebben geproduceerd. Geochemische veranderingen in gesteenten produceren vaak water als bij product. Dit hete water zou dan het transport medium zijn voor polonium en zijn ouder-elementen door de splijtvlakken en gangen naar plaatsen waar zij konden accumuleren en uiteindelijk ouderloze radiohalo’s achterlaten. Terwijl Snelling zegt dat de meeste polonium radiohalo’s gewoonlijk geassocieerd zijn met nabij uranium, terwijl Gentry gezien heeft dat polonium halo’s juist verwijderd waren van nabij uranium en schijnbaar geïsoleerd van duidelijke splijtvlakken, kristal defecten of gangen. Bovendien heeft Snelling niet gekeken naar alfa terugstoot afdrukken, hetgeen juist zijn bewering sterk zou ondersteunen. Gentry heeft ooit gezegd dat als iemand een stuk graniet ter grootte van een hand zou kunnen maken met slechts één ²¹⁸Po halo erin, dan zou hij zijn verklaring van de onmiddellijke schepping van de Aardkorst als vervalsing beschouwen. Het is interessant om te weten, dat als granieten wordt gesmolten en afgekoeld, dan ontstaat rhyoliet, een gesteente met een andere textuur en minerale samenstelling.

Het is best mogelijk dat er twee mechanismen zijn voor de vorming van ouderloze polonium halo’s, één door directe schepping door God van de Aardkorst, en de ander een transport mechanisme. Wat verder onderzoek ook aan het licht zal brengen, deze christen wetenschappers hebben hun toewijding aan God en Zijn Woord getoond door hun uitstekende wetenschappelijke werk. Zij tonen hoe christenen van mening kunnen verschillen maar toch beide getrouw blijven aan God’s Woord.

(1) Robert Gentry is erkend specialist inzake radiohalo’s. Hij schreef een boek over dit onderwerp getiteld: Creation's Tiny Mystery (Earth Science Associates, 1992). De figuren in dit artikel komen uit zijn boeken zijn geplaatst met zijn toestemming. Het hele boek is beschikbaar online in het Engels op de website http//www.halos.com/book/index.htm en in het Nederlands op http://home.hetnet.nl/~genesis/ met als titel Vingerafdrukken van de Schepping.

(2) Andrew Snelling is geoloog die polonium radiohalo’s bestudeerde als onderdeel van de recente RATE (Radioisotopes and The Age of the Earth) studie. Resultaten van zijn werk zijn gepubliceerd in

(3) Voor een uitstekend overzicht over radiohalos in het algemeen, zie Radioisotopes and the Age of the Earth (ICR, CRS, 2000), Hoofdstuk 8, door Snelling.

(6) Nucleosynthese is het proces van element vorming door nucleaire fusie dat plaatsvindt in sterren. Volgens de traditionele astronomie werden alle elementen gemaakt op deze wijze in de sterren gedurende miljarden jaren van stervorming via vele generaties van sterren.

Het volgende vond ik op Internet, en het leek mij interessant genoeg om het even te melden.

Recentelijk is bij onderzoekingen in de Jack Hills in het Murchison-gebied in West-Australië een isotoop van het metaal hafnium gevonden in zirkoonkristallen in gesteente dat volgens de gebruikelijke datering rond 4,35 miljard jaar oud is. O.a. de aanwezigheid van bepaalde zuurstof-isotopen wijst erop dat de aarde toen koel was, continenten had zoals nu, en ook oceanen die van de huidige nauwelijks verschillen. De conclusie van de onderzoekers is, dat de aarde er toen, minder dan 100 millioen jaar vanaf zijn ontstaan, uit zag zoals nu, en dat zij als het ware in een oogwenk als een koele planeet moet zijn ontstaan! Volgens de leider van het onderzoek, de Australische prof. Harrison, hebben we nu meetbare gegevens in handen over de vroegste geschiedenis van de aarde, in plaats van de mythen waarmee we het tot nu toe moesten doen. Deze ontdekkingen laten ook geen plaats aan een zgn. 'oersoep' die voor het ontstaan van leven nodig zou zijn geweest.
Het verhaal is o.a. te vinden op de volgende Internet-pagina:
http://courses.biology.utah.edu/carrier/2010/Readings/1_18_06_cool_ea rly_earth.pdf