Gebroeders Veldman met Steve Ray Vaughn op het scherm
Foto: Ron Visser

Tijd voor een gesprek. Bennie Veldman stelt voor het interview te doen in Hoogland vlakbij Amersfoort, waar eigenaar Henk Hak als liefhebber van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughn uitbater is van het bluescafé 'De Noot'. De Veldmannen zijn hier nooit eerder geweest.
Zij kijken hun ogen uit. De bar is geheel in de vorm van een gitaar en in de rook- annex concertzaal staat er eentje als een trommel. Op een aantal videoschermen worden beelden vertoond van bluesmuzikanten van wie hun werk op aangename geluidssterkte te horen is. De sfeer zit er meteen goed in. Als rasartiesten beklimmen Bennie en Gerrit het podium, waar aan een tafeltje door hen het Veldmanverhaal wordt verteld voor Back To The Roots.

In het dorp Oldebroek, dat in de buurt ligt van het Nederlandse stadje Elburg, groeiden Bennie en Gerrit op in een muzikaal gezin. Vader Veldman speelde snaredrum, accordeon en mondharmonica. Hun in 1988 overleden moeder zong bij de afwas. De oudere broer Henk begon op zijn zestiende jaar met gitaar spelen. Hij bleek later voor zijn broertjes het grote voorbeeld.

Bennie Veldman
Foto: Ron Visser

Bennie: ,,Henk startte met bluesbandjes en maakte later de overstap naar symfonische rock om uiteindelijk weer terug te keren naar de blues. Als jongetje mocht ik dan kijken en luisteren in de oefenruimte. Ik herkende de solo's en de eerste akkoorden van 'Hey Joe' die hij speelde, want hij luisterde op zijn kamertje naar platen van Jimi Hendrix terwijl wij in bed lagen.”
In het familie-album is een foto geplakt waarop Gerrit staat afgebeeld als twaalfjarig knaapje, die keek naar het optreden van zijn broer. ,,Als hij een solo speelde vond ik dat kicken. Geweldig, dat wilde ik ook. Vorig jaar deed Henk een keer met ons mee. Jammer genoeg speelt hij niet meer live. Hij heeft podiumangst, maar als het kan komt ie wel naar ons kijken.”

Het leven in het dorp bestond voor jongeren uit voetbal en bier drinken. Bennie en Gerrit maakten zich hiervan los, want zij gaven de voorkeur aan muziek maken. Op een Spaanse gitaar met stalen snaren leerde Gerrit op zijn dertiende jaar de eerste liedjes. Twee jaar later zag het er naar uit dat hij zou blijven zitten op de middelbare school.
De liefde voor de muziek was vader Veldman duidelijk en hij gaf daarom zijn zoon een nieuwe gitaar op voorwaarde dat deze zijn uiterste best zou doen op school. En Gerrit ging over. Tegenwoordig verdient hij naast de band zijn brood door te werken met verstandelijk gehandicapten.

Gerrit Veldman
Foto: Ron Visser

Bennie vult zijn inkomsten aan als medewerker van een callcenter, dat onder meer voor televisieprogramma's werkt. Ook hij begon met gitaarspelen, maar na het horen van het orgelspel in Carlos Santana's uitvoering van 'She's Not There' ging de gitaar in de wilgen. Klassieke orgellessen volgden. Op een Livin' Blues elpee speelde John Lagrand mondharmonica en Bennie raakte hierdoor ook aan dit bluesinstrument bij uitstek verslaafd.

Voordat The Veldman Brothers werd opgericht deden de broers ervaringen op in diverse bands. Hun eerste gezamenlijke groep was 'Blue Lou', die een mix van verschillende stijlen muziek ten gehore bracht. Later vormden zij de rockband 'Sweet Jane', waarmee het voorprogramma van Bon Jovi en Poppa Chubby gehaald werd.
Met 'Prodigal Sons' kwam Gerrit in de 'Grote Finale' en dat was 1991 in het Amsterdamse Paradiso. Als slidegitarist toerde hij in 1998 met Darrel Mansfield. Nu wist hij het zeker 'blues is te gek om volop te spelen'. Nog een tijdje ging hij op pad met de Jimi Hendrix coverband 'Nextperienced', waarna hij zijn eerste liedjes begon te schrijven.
,,Meestal heb ik eerst een lick en dan volgt de tekst. Of het komt in één keer. Bennie krijgt de opnamen en speelt daarin zijn deel.” De Hammond B3 is voor zijn broer het helemaal. ,,Maar ik speel op de XK2. Mensen denken echt dat ik op de cd met een B3 heb gespeeld, omdat ik volgens hen een soortgelijk geluid eruit haal. Zij vragen mij dat vaak. Ik vind het een mooi compliment.”

Als broers waren Bennie en Gerrit zo 'close' dat zij definitief in 2004 besloten een eigen band te beginnen. De gitarist/zanger en organist/bluesharpist waren zij zelf al, maar bas en drums ontbraken om er een geheel van te maken.
Drummer Marco Overkamp werd benaderd en hij wilde wat graag meedoen met de Veldmannen. Sebastiaan van Olst was de eerste bassist, maar vertrok later weer. Na audities verving Donald van der Goes hem. Het gezelschap oefende flink op het repertoire en trad vrij snel daarna op in zaaltjes.
Bekenden van hen noemden dit kwartet 'The Veldman Brothers' en zo werd naam gemaakt. Voor de twee broers zijn Marco en Donald hun 'muzikale' broers. ,,Wij spelen de blues, omdat wij hiermee groot zijn geworden. Het heeft de meeste emotie en dat vinden wij mooi. Wij zijn wie wij zijn”, aldus Gerrit.

Drie jaar na de start en vele concerten verder vonden de leden van de band het tijd voor een cd. 'Home' werd de titel van het schijfje. Niet geheel verwonderlijk, want de muzikale draai was gevonden en dan voel je je thuis. Van de twaalf nummers schreef Gerrit er negen. Drie covers werden toevertrouwd, waarvan Leadbelly's 'Easy Rider' de bekendste is.
Positieve recensies waren het resultaat. En nog belangrijker het publiek nam de in eigen beheer uitgegeven cd gretig af. Bennie: ,,Het was fantastisch. Zelf de zaken regelen heeft als groot voordeel dat je volledig alles in eigen handen hebt en dat bevalt ons prima.”

The Veldman Brothers in de studio
Foto: Ron Visser

De schare aan fans nam flink toe naarmate de tijd vorderde. The Veldman Brothers speelden niet alleen in clubs, maar ook op de vele bluesfestivals die Nederland rijk is. De populariteit beloonden zij, zo bescheiden als ze zijn, met een jubileumconcert in het IJmuidense 'Witte Theater', waar Rob de Fries voor zijn radioprogramma Bluestrain FM sessies organiseerde.
Een selectie van die opnamen kwam op de cd '5th Anniversary Live Tour 2009'. Slechts driehonderd exemplaren maakten een 'limited edition'. In allerlei populariteitslijstjes gooiden The Veldman Brothers afgelopen jaar hoge ogen hiermee. Meer dan terecht, want de livesound is volwassener geworden dan het al was. ,,Wij zijn kritisch op ons zelf. De balans is gezocht tussen gitaar, Hammond en bluesharp. En die is gevonden.”

Een geheim is het niet dat Gerrit met zijn gitaarspel beïnvloed is door Jimi Hendrix. ,,Toch zou Jimi mij uitlachen wanneer ik dezelfde versies na zou doen van zijn werk. Hij stond op het podium en het kwam altijd goed, al was hij een kameleon die elke keer anders speelde.”
Op 18 september 1970 overleed deze gitaarvirtuoos. Met een ware 'Jimi Hendrix Tour' als eerbetoon zullen The Veldman Brothers in september 2010 het publiek vermaken vanaf verschillende podia in de lage landen. Alsof het niet genoeg is, is het de bedoeling weer een studio-album op te nemen met deze keer uitsluitend eigen werk. Volgens Gerrit heeft hij meer dan genoeg nieuw materiaal op de plank liggen.
De broers vinden de mogelijkheden in de blues oneindig. Tot nu toe brengen zij hun muziek elektrisch versterkt. Door ook akoestisch te spelen hopen deze muzikanten in de toekomst The Veldman Brothers 'stripped' te kunnen brengen. ,,Dan heb je nog puurdere blues. Wij deden dit eerder live in radiouitzendingen.”

The Veldman Brothers voor De Noot
Foto: Ron Visser

Ambitieus als ze zijn straalden Bennie en Gerrit trots na afloop van het interview. Na wat grappen en grollen in De Noot en zelfs een uitnodiging om te spelen op een festival keerden zij huiswaarts, want de volgende ochtend zou de wekker aflopen om op tijd te zijn voor het werk bij hun broodheren. ,,Het maakt ons geen ruk uit, want het wordt weekend en spelen maar”, waren Gerrit's laatste woorden voordat hij in zijn auto stapte. De Veldmannen namen afscheid met een vriendelijk 'tot ziens'.

Cd's:
Home – 2007
5th Anniversary Live Tour - 2009