Athene

Vanuit onze camping in IRIA-beach hebben we een trip naar de Akropolis in Athene gemaakt. Er loopt nl. vanaf even voorbij Argos een autobaan rechtstreeks naar Athene. (Tripoli-Korinthe-Athene)

Het is ongeveer 300 km heen en terug en is goed te doen. Wederom door ervaring wijs geworden hadden we gewacht tot een zondag. Waarom? Simpel, op zondag zijn vele Atheners de stad uit en is het dus betrekkelijk “rustig” in de stad.

Wij konden de auto tot vlak bij de Acropolis parkeren. Na een café frappè en gewapend met een fles water kon de beklimming beginnen. De Pnyx, de Agora en de Areopagos hadden we in voorgaande jaren al gehad, nee nu kwamen we er(weer) voor het Parthenon, het Erechteion en het Acropolismuseum. Het laatste was nieuw en zeker de moeite waard.

Voor verdere informatie klik op het plaatje.

Het blijft ondanks de warmte een klassieke ervaring

De Filopapposheuvel hadden we ook nog nooit beklommen, dus tot slot een poging gewaagd. Vanaf deze heuvel heb je dan ook een prachtig overzicht over de stad en de Acropolis. Een aanrader!!

Athene de godin.

Godin van de wijsheid, de kunst en het handwerk (speciaal het vrouwelijke), voorvechtster en leidster in de strijd. Haar naam is door de Grieken ontleend aan een prehelleense taal en deze on-Griekse afkomst komt tot uitdrukking in de mythe van haar geboorte: zij kwam gewapend en wel uit het hoofd van Zeus te voorschijn, anders gezegd: zij past niet in het normale familiepatroon van de Olympische goden. Oudtijds vereerd in de gestalte van een uil, die haar heilig dier werd toen zij in menselijke gestalte gedacht werd, haar bijnaam Uilogige herinnert aan dit oudere stadium. Zij was een maagdelijke godin en werd daarom vaak Pallas (Athene), Meisje (Athene) genoemd. Zij werd overal in Griekenland vereerd, maar Attica werd in het bijzonder als haar gebied beschouwd: zij had dit in wedijver met Poseidon verworven omdat zij het land een nuttiger geschenk (de olijf) gaf dan hij (het paard). De voornaamte burcht van Attica werd met haar vereenzelvigd; de daaruit gegroeide stad bleef haar naam dragen, hoewel gewoonlijk in het meervoud (Athenai) als uitdrukking van grootheid en macht.

Athene de stad. Virtuele city-tour

Hoofdstad van het landschap Attica, waarmee het volgens de legende sinds Theseus een staatkundige eenheid vormde; deze éénwording vond ieder jaar uitdrukking in de Panathenaeën. De acropolis was de oudste bewoningskern, sinds de 6e eeuw v.Chr. uitsluitend religieus centrum. De oudere bouwwerken, voornamelijk uit de tijd van Pisistratus, werden in 480 v.Chr. verwoest, toen de Perzen de (grotendeels ontruimde) stad veroverden. In de 5e eeuw werden er, hoofdzakelijk onder Pericles, de marmeren bouwwerken opgericht waarvan wij nu nog de overblijfselen zien: het tempeltje van Nike (Overwinning), het poortgebouw (Propylaeën, Gr. Propylaia , architect Mnesicles), de tempel van Erechtheus (Gr. Erechtheion ) met de kariatidenhal, en de Tempel van de Maagd (Athene), Parthenon (Gr. parthenos = maagd); deze laatste was gebouwd door Ictinus en gedecoreerd onder oppertoezicht van Phidias, het beroemde fries geeft de Panathenaeën-processie weer. In de eigenlijke stad was de agora het middelpunt, omlijst door tal van fraaie bouwwerken, waarvan het zgn. Theseion (Tempel van Theseus, maar in feite van Hephaestus) nog in goede staat is. Sinds de tijd van Pericles was de stad door muren verbonden met haar belangrijkste haven, Piraeus. Historisch begint de stad ca. 600 v.Chr. een rol te spelen. In het midden van de 6e eeuw legt Pisistratus de grondslag voor de latere politieke, economische en culturele grootheid van de stad. In de Perzische oorlogen draagt Athene de zwaarste last. Daarna bereikt het de grootste bloei vooral dankzij Pericles. Het is centrum van een handelsimperium, georganiseerd in de vorm van een bondgenootschap tusen een groot aantal Griekse eilanden en steden (de Delisch-Attische Zeebond, maar de `bondgenoten' werden door Athene praktisch als onderdanen behandeld. Het is ook cultureel middelpunt van de Griekse wereld. De Peloponnesische oorlog maakt tegen het einde van de 5e eeuw een eind aan deze leidende positie. In de 4e eeuw is Athene welvarend, maar politiek op de achtergrond. Sterker nog spreekt dit na de opkomst van Macedonië, waartegen Demosthenes tevergeefs ageert. In Romeinse tijd is Athene een provinciestad, terend op oude roem, maar als universiteitsstad nog in trek. Hadrianus en de multimiljonair Herodes Atticus (Herodes 4) schenken het fraaie gebouwen. In 529 n.Chr. wordt het onderwijs in de filosofie op last van Justinianus gestaakt en verliest Athene de laatste attractie. In de Turkse tijd (1458-1833) herbergt de Acropolis een militaire bezetting. Het Parthenon (in Byzantijnse tijd een christelijke kerk) wordt moskee, in het Erechtheion huist de harem van de Turkse commandant, de Propylaeën worden wachtlokaal. Bij een aanval van Venetianen in 1687 slaat men kruit op in het Parthenon; een welgemikt kanonschot brengt de voorraad tot ontploffing en maakt een einde aan de oude glorie. Het grootste deel van het gespaarde reliëfwerk werdt in 1802 door lord Elgin naar Engeland gebracht, waar het zich nu in het British Museum te Londen bevindt.

Genoeg van Athene en gauw weer terug naar Iria. Vlak na Vivari is een nieuw strand ontsloten: BOUNTY BEACH. Stijl kronkelend gaat er een goed geasfalteerde weg naar beneden en na een dagje Athene werd er een duik in het zilte nat genomen. Ook een sensatie!!