J.R.R. Tolkien

The Ring Verse
Elen síla / Een ster schijnt
Seek for the Sword that was broken / Zoek het Zwaard dat is geschonden
All that is gold does not glitter / Niet alles schittert wat goud is
The White Tree / De witte boom
Galadriel's song of Eldamar
The Road goes ever on and on... / De weg gaat verder, eindeloos...
Gil-galad was an Elven-king / Een Elfen-vorst was Gil-galad
Upon the hearth the fire is red / Het vuur is in de haard bereid
Strider's Song of Lúthien en Beren / Aragorn's lied over Lúthien en Beren
The World was Young, the Mountains Green / Jong was de wereld, bergen groen


The Ring Verse

Three Rings for the Elven kings under the sky,
Seven for the Dwarf-lords in their halls of stone,
Nine for Mortal Men, doomed to die,
One for the Dark Lord on his Dark Throne,
In the land of Mordor where the shadows lie,
One Ring to rule them all,
One Ring to find them,
One ring to bring them all, and in the darkness bind them,
In the Land of Mordor where the shadows lie.
Drie Ringen voor de Elfenkoningen op aard';
Zeven voor de Dwergenvorsten in hun zalen schoon,
Negen voor de Mensen, die de dood niet spaart,
Eén voor de Zwarte Heerser op zijn zwarte troon
In Mordor, waar de schimmen zijn,
Eén Ring om allen te regeren,
Eén Ring om hen te vinden,
Eén Ring die hen brengen zal en in duisternis binden,
In Mordor waar de schimmen zijn.


Neledh Cy^r 'nin Edhelaranath nui venel,
Odog a Ngonhirrim ned gonthamath în,
Neder an Firiath, beraid gwanno,
Min a Chirdhur or dhurvachalf în,
Ned Mordor nedhi gaenar i ngwaith.
Min Côr a thorthad hain phain, Min Côr a chiriad hain,
Min Côr a theged hain a nedhi vorn gweded hain,
Ned Mordor nedhi gaenar i ngwaith.
Gakh Nazgi Golug durub-uuri lata-nuut,
Udu takob-ishiz gund-ob Gazat-shakh-uuri,
Krith Shara-uuri matuurz matat duumpuga,
Ash tug Shakhbuurz-uur Uliima-tab-ishi za,
Uzg-Mordor-ishi amal fauthut burguuli.
Ash nazg durbatuluuk, ash nazg gimbatul,
Ash nazg thrakatuluuk, agh burzum-ishi krimpatul,
Uzg-Mordor-ishi amal fauthut burguuli


Elen síla

Elen síla lúmenn omentielvo
Minë lië nu minë aran,
I aiwë lírë ten linduva.
Ilya Atan firuva,
Alantielyë, ar ecénienyes.
Antenyel yulma telpeva
Sí man i yulma nin enquantuva?
Een ster schijnt op het uur van onze ontmoeting
Eén volk onder één koning,
De vogel zal een lied voor hen zingen,
Jij bent gevallen,
en ik heb het gezien
Ik geef u mijn zilveren beker
En wie wil hem vullen?


Seek for the Sword that was broken

Seek for the Sword that was broken:
In Imladris it dwells;
There shall be counsels taken
Stronger than Morgul-spells.
There shall be shown a token
That doom is near at hand,
For Isildur's bane shall be waken,
And the Halfling forth shall stand.
Zoek het Zwaard dat is geschonden;
In Imladris leeft het voort;
De raad die zal worden gegeven
Is sterker dan Morgul-woord.
Een teken zal er verkonden
Dat het lot zich voltrekken gaat,
Want Isildurs Vloek zal herleven
En de Halfling zal stellen de daad.


All that is gold does not glitter

All that is gold does not glitter,
Not all those who waner are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by frost.
From the ashes a fire shall be woken
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken:
The crownless again shall be king.
Niet alles schittert wat goud is,
Niet ieder die zwerft is teloor;
Wat sterk is verkwijnt niet als 't oud is,
Vorst dringt niet tot wortels diep door.
Uit de as zal een nieuw vuur ontvlammen,
Uit de schaduwen ontspringt een schijn;
Vernieuwd wordt het zwaard, het verlamde,
De kroonloze zal weer koning zijn.


The White Tree

Tall ships and tall kings
Three times three,
What brought they from the foundered land
Over flowing sea?
Seven stars and seven stones
And one white tree.
Schepen groot, en vorsten groot
Drie deer drie,
Wat brachten zij van ’t verzonken land
Over de golfenstroom?
Zeven sterren en zeven stenen
En een witte boom.


Galadriel's song of Eldamar

I sang of leaves, of leaves of gold, and leaves of gold there grew:
Of wind I sang, a wind there came and in the branches blew.
Beyond the Sun, beyond the Moon, the foam was on the Sea.
And by the strand of Ilmarin there grew a golden Tree.
Beneath the star of Ever-eve in Eldamar it shone,
In Eldamar beside the walls of Elven Tirion.
There long the golden leaves have grown upon the branching years,
While here beyond the Sundering Seas now fall the Elven-tears.
O Lórien! The Winter comes, the bare and leafless Day;
The leaves are falling in the stream, the River flows away.
O Lórien! Too long I have dwelt upon this Hither Shore
And in a fading crown have twined the golden elanor.
But if of ships I now should sing, what ship would come to me,
What ship would bear me ever back across so wide a Sea?


The Road goes ever on...

The Road goes ever on and on
Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
And I must follow, if I can,
Pursuing it with eager feet,
Until it joins some larger way
Where many paths and errands meet.
And wither then? I cannot say.

The Road goes ever on and on
Out from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
Let others follow it who can!
Let them a journey new begin,
But I at last with weary feet
Will turn towards the lighted inn,
My evening-rest and sleep to meet.

Still round the corner there may wait
A new road or a secret gate;
And though I oft have passed them by,
A day will come at last when I
Shall take the hidden paths that run
West of the Moon, East of the Sun.
De weg gaat verder, eindeloos,
Vanaf de deur waar hij begon.
Ik moet hem volgen, rusteloos,
Tot ver achter de horizon,
Met rappe voeten tot hij aan
Een grotere weg raakt in 't verschiet,
Kruispunt van komen en van gaan,
En waarheen dan? Ik weet het niet.


Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king.
Of him the harpers sadly sing:
the last whose realm was fair and free
between the Mountains and the Sea.

His sword was long, his lance was keen,
his shining helm afar was seen;
the countless stars of heaven’s field
were mirrored in his silver shield.

But long ago he rode away,
and where he dwelleth none can say;
for into darkness fell his star
in Mordor where the shadows are
Een Elfen-vorst was Gil-galad.
Een betere had men nooit gehad:
de laatste wiens rijk schoon was en vrij
tussen de Zee en de Bergen-rij.

Zijn zwaard was lang en scherp zijn lans,
van ver zag men zijn helm in glans;
zijn schild weerkaatste, ongeteld,
de sterren aan het hemelveld.

Maar lang geleden reed hij heen
en waar hij nu is, dat weet geen;
zijn ster viel in een zwart ravijn
In Mordor waar de schimmen zijn.


Upon the hearth

Upon the hearth the fire is red,
Beneath the roof there is a bed;
But not yet weary are our feet,
Still around the corner we may meet
A sudden standing stone
That none have seen but we alone.
Tree and flower and leaf and grass,
Let them pass! Let them pass!
Hill and water under sky,
Pass them by! Pass them by!

Still around the corner there may wait
A new road or a secret gate,
And though we pass them by today,
Tomorrow we may come this way
And take the hidden paths that run,
Towards the Moon or to the Sun.
Apple, thorn and nut and sloe
Let them go! Let them go!
Sand and stone and pool and dell,
Fare you well! Fare you well!

Home is behind, the world ahead,
And there are many paths to tread
Through shadows to the edge of night,
Until the stars are all alight.
Then world behind and home ahead,
We'll wander back to home and bed.
Mist and twilight, cloud and shade,
Away shall fade! Away shall fade!
Fire and lamp, and meat and bread,
And to bed! And then to bed!
Het vuur is in de haard bereid,
Een bed staat onder ’t dak gespreid;
Maar nog zijn wij niet lopensmoe,
Misschien zien wij wel om een hoek
Plotseling een boom of hoge steen
Die niemand zag dan wij alleen.
Boom en bloem en loof en spriet,
Treuzel niet! Treuzel niet!
Heuvel, water, zonomgloord,
Loop maar door! Loop maar door!

Maar om de hoek wacht ons misschien,
Een weg of ingang, nooit gezien;
Al gaan wij nu eraan voorbij
Morgen wellicht al komen wij
Bij de geheime paden aan
Dei leiden naar de Zon of maan.
Appel, door, noot, bondsdraf,
Blijf eraf! Blijf eraf!
Zand en steen en plas en del,
’T Ga u wel! ’T Ga u wel!

Ons huis verruilt voor wereld wijd,
En menig pad is er dat leidt
Door schaduw naar de nachterand
Tot alle sterren zijn ontbrand.
Dan keren wij op onze tred
En gaan terug naar huis en bed.
Mist en schemer, schaduwval,
Vervagen al! Vervagen al!
Vuur en licht en etenspret
En dan naar bed! En dan naar bed!


Strider's Song of Lúthien en Beren

The leaves were long, the grass was green,
The hemlock-umbels tall and fair,
And in the glade a light was seen
Of stars in shadow shimmering.
Tinuviel was dancing there
To music of a pipe unseen,
And light of stars was in her hair,
And in her raiment glimmering.

There Beren came from mountains cold,
And lost he wandered under leaves,
And where the Elven-river rolled
He walked alone and sorrowing.
He peered between the hemlock-leaves
And saw in wonder flowers of gold
Upon her mantle and her sleeves,
And her hair like shadow following.

Enchantment healed his weary feet
That over hills were doomed to roam;
And forth he hastened, strong and fleet,
And grasped at moonbeams glistening.
Through woven woods in Elvenhome
She lightly fled on dancing feet,
And left him lonely still to roam
In the silent forest listening.

He heard there oft the flying sound
Of feet as light as linden-leaves,
Or music welling underground,
In hidden hollows quavering.
Now withered lay the hemlock-sheaves,
And one by one with sighing sound
Whispering fell the beechen leaves
In wintry woodland wavering.

He sought her ever, wandering far
Where leaves of years were thickly strewn,
By light of moon and ray of star
In frosty heavens shimmering.
Her mantle glinted in the moon,
As on a hill-top high and far
She danced, and at her feet was strewn
A mist of silver quivering.

When winter passed, she came again,
And her song released the sudden spring,
Like rising lark, and falling rain,
And melting water bubbling.
He saw the elven-flower spring
About her feet, and healed again
He longed by her to dance and sing
Upon the grass untroubling.

Again she fled, but swift he came.
Tinuviel! Tinuviel!
He called her by her elvish name;
And there she halted listening.
One moment stood she, and a spell
His voice laid upon her: Beren came,
And doom fell on Tinuviel
That in his arms lay glistening.

As Beren looked into her eyes
Within the shadows of her hair,
The trembling starlight of the skies
He saw the mirror shimmering.
Tinuviel the elven-fair,
Immortal maiden elven-wise,
About him cast her shadowy hair
And arms like silver glimmering.

Long was the way that fate them bore,
O’re stony mountains cold and grey,
Through halls of iron and darkling door,
And woods of nightshade morrowless.
The Sundering Seas between them lay,
And yet at last they met once more,
And long ago they passed away
In the forest singing sorrowless.
Lang was het blad en groen het mos,
De kervelbloesems, groot en zwaar,
En op een open plek in ’t bos
Was schitterlicht van sterrenglans.
Tinúviel die danste daar
Op tonen van een fluit op ’t mos
En sterrenlicht glansde in heur haar
En ook haar kleed was lichtomkranst.

Daar Beren kwam uit bergen koud,
Verloren dwalend onder ’t loof,
En langs de Elfen-stroom in ’t Woud
Liep eenzaam hij en treurende.
Hui gluurde door het kervelloof
En zag verwonderd bloemen goud
Op hare mantel, rijke schoof;
Heur haar, als koren geurende.

Verrukking! En op slag verdween
Vermoeienis van ’t heuvelland;
Hij repte zich gezwind er heen
En greep naar zilvren manestralen.
Door ’t dichte bos in Elfenland
Vluchtte zij dansend en verdween.
En hij liep, steeds nog eenzaam man,
Luistrend door ’t stille bos te dwalen.

Vaak hoorde hij vluchtend voor zich uit
Geluid van voeten, bladerlicht,
Of uit de grond wellend gefluit
In schuileplekjes bevende.
Nu was het lover minder dicht
En fluisterend vielen bladeren uit
De beukebomen, velderlicht,
In ’t winters bosland zwevende.

Hij zocht haar immer, zwervend ver
Naar waar nooit iemand was gegaan.
Bij licht van maan en glans van ster
In de vrieshemel, rillende.
Haar mantel glansde in de maan
Als op een heuvel, hoog en ver,
Danste zij, zilvren mist lag aan
Haar voeten gespreid, trillende.

Maar na de winter kwam zij veer,
Haar lied wekte het prille jaar,
Als leeuweriksvlucht en lenteweer
En bruizen water, rusteloos.
Elf-bloemen zag hij bloeien daar
Waar zij ging, en genezen weer
Wilde hij jubelen met haar
En dansen op ’t gras, zorgeloos.

Weer vluchtte zij, hij ging haar na
Tinúviel! Tinúviel!
Hij riep haar bij haar Elfennaam
En toen bleef zij staan luisteren,
Een ogenblik, zijn stem leek wel
Haar te betoveren: hij trad na.
Het lot doorvoer Tinúviel
Dat in zijn armen huiverde.

Toen keer Beren naar haar gezicht:
Binnen de schaduw van heur haar,
Zag hij het trillend sterrenlicht
Dat daar weerspiegeld glinsterde.
Tinúviel, zo schoon en klaar,
Onsterfelijk, sloeg om zijn gezicht
De schaduw van heur zachte haar
En armen, zilver glinsterend.

Lang was hun noodlotsweg en zwaar,
Over rotsige bergen leidde hij,
Door zalen en deuren, onderaards,
Bossen van nachtschâ, uitzichtloos,
Toen lag de Zee tussen hen bei,
Toch kwamen zij weer tot elkaar
En lang geleên verdwenen zij
In ’t Woud, zingende zorgeloos.

Gimli's song about Moria

The world was young, the mountains green,
No stain yet on the Moon was seen,
No words were laid on stream or stone
When Durin woke and walked alone.
He named the nameless hills and dells;
He drank from yet untasted wells;
He stooped and looked in Mirrormere,
And saw a crown of stars appear,
As gems upon a silver thread,
Above the shadow of his head.

The world was fair, the mountains tall,
In Eldar Days before the fall
Of mighty kings in Nargothrond
And Gondolin, who now beyond
The Western Seas have passed away:
The world was fair in Durin’s day.

A king he was on carven throne
In many-pillared halls of stone
With golden roof and silver floor,
And runes of power upon the door.
The light of sun and star and moon
In shining lamps of crystal hewn
Undimmed by cloud or shade of night
There shone forever fair and bright.

There hammer and the anvil smote,
There chisel clove, and graver wrote;
There forged was blade, and bound was hilt;
The delver mined, the mason built.
There beryl, pearl, and opal pale,
And metal wrought like fishes’ mail
Buckler and corslet, axe and sword,
And shining spears were laid in hoard.

Unwearied then were Durin’s folk;
Beneath the mountains music woke:
The harpers harped, the minstrels sang,
And at the gates the trumpets rang.

The world is grey, the mountains old,
The forge’s fire is ashen cold;
No harp is wrung, no hammer falls:
The darkness dwells in Durin’s halls;
The shadow lies upon his tomb
In Moria, in Khazad-dûm.
But still the sunken stars appear
In dark and windless Mirrormere;
There lies his crown in water deep,
Till Durin wakes again from sleep.
Jong was de wereld, bergen groen,
Geen smet lag op de maan nog toen,
Geen woord klonk over stroom of steen
Toen Durin rondging, heel alleen,
Heuvels en dalen namen schonk,
Van ongeproefde bronnen dronk.
Hij bukte, in ’t Spiegelmeer zag hij
Een kroon van sterren, zilveren rij
Van prachtjuwelen, pas gekloofd,
Boven de schaduw van zijn hoofd.

Mooi was de wereld, berg en dal,
In Oudste Tijden, voor de val
Van Vorsten groot in Gondolin
En Nargothond, die als een schim
Achter de Zee verdwenen zijn:
Schoon was de wereld in Durins Tijd.

Koning was hij op kunstige troon
In veelzuilige zalen schoon,
Met zilvren vloer en gouden dak;
Op poort: runen waar macht uit sprak.
Het licht van Zon en ster en maan
In lampen van kristal gedaan,
Verduisterd door geen wolk of nacht
Straalde in onafgebroken pracht.

Daar klonk op aanbeeld hamerslag,
Kloofde de beitel, nacht en dag,
Daar werd het staal witheet gesmeed,
Daar groef de delver zich in ’t zweet.
Daar werden beril en opaal
En visseschubben van metaal,
Gesp en harnas, bijl en zwaard,
Kunstig vervaardigd, en bewaard.

Onvermoeibaar was Durins volk,
Muziek was van hun vlijt de tolk,
Harpenaren, zangers bovenal
En aan de poort trompetgeschal.

Grijs is de wereld, bergen oud,
Het smidsvuur is als as zo koud,
Geen harp klinkt er, geen hamerslag,
Duisternis heerst er nacht en dag;
Op Durins graf; schaduw van doem
In Moria en Khazad-dûm.
Maar in het stille Spiegelmeer
Verschijnen steeds de sterren weer
Daar ligt zijn kroon, onaangeraakt,
Tot Durin uit zijn slaap ontwaakt.