De parabel van de spinnen onder de sofa Het gebeurde niet zo lang geleden, en ’t was zeker niet in een ver land. Misschien was het wel bij jou in de woonkamer. De TV staat aan en onder de bank zitten drie spinnen gefascineerd de televisiebeelden te volgen. Het ene moment zien ze een tekenfilm en opeens, zonder logische aanleiding, zitten ze midden in een cowboy-film. Drie seconden later gaan ze mee onderzee en ontdekken we de schoonheid van onderwaterfauna om nog eens drie seconden later onder vuur genomen te worden door de vijandige troepen van een ruimte-eskadron. Charles knikt zwijgzaam, maar bekijkt ’t hele gedoe met een sceptisch oog: "mmm… inderdaad, ’t ziet er wel fascinerend uit." Dan zegt Oscar, de oudste spin van de drie, al véél ouder dan de Charles en Amedee: "Jaja, dat is een televisie. En hier boven ons, ligt een mens. We kunnen hem niet zien, maar het is die mens die bepaalt welke beelden uit die wonderdoos komen. Die mens is wel duizend keer groter dan wij. We kunnen hem niet zien, want hij ligt helemaal bovenop onze schuilplaats." Amedee luistert gefascineerd naar het verhaal van de wijze oudere Oscar en droomt die nacht van gigantische spinnen die met hun wil opleggen aan zo’n televisieding. Charles daarentegen, heeft ’t allemaal met een beetje argwaan beluisterd. Die nacht, terwijl iedereen in zijn web hangt te slapen, besluit hij om op ontdekkingsreis te gaan. Charles klimt omhoog langs het pluche van de zetel, klautert op de armleuning… vindt daar helemaal geen mens of wat dan ook. Maar er ligt daar een verdachte zwarte doos. Op alles voorbereid, sluipt Charles naar het ding, klautert erop, en ziet allemaal blauwe tegeltjes die uit het doosje omhoogsteken. Hij wandelt over het doosje, en opeens floept de TV aan! Charles schrikt zich een bult. Hij rent over het bakje, en terwijl hij vlucht, blijft hij haperen aan een andere blauwe knop. Het beeld van de TV verandert. Langzaam overwint Charles zijn angst, en besluit om zijn geluk maar eens te wagen. Hij bekijkt die doos van dichterbij en ontdekt hoe in die afstandsbediening een soort zender zit. Langs een klein barstje gaat hij binnenin het doosje en leert hij alles over transistoren, over infrarood afstandsbediening… kortom, hij ontdekt hoe het apparaat in elkaar steekt. Trots over zijn vondst huppelt Charles naar beneden, en ook al is ’t laat, hij kan moeilijk slapen. De andere dag, als iedereen opgestaan is en die TV weer aanfloept, vertelt Charles trots over zijn ontdekkingen: "Jaja, ik ben vannacht gaan kijken naar die zogenaamde mens. Die bestaat helemaal niet. Het enige wat daar ligt, is een doosje waardoor die beelden allemaal veranderen." En Charles en Amedee lachten de oude Oscar uit, omwille van zijn domme bijgeloof.