LOVE-STORY

Op een dag stond ik eens lekker vroeg op om het opkomen van de zon te bekijken.
De schoonheid van God's schepping gaat woorden te boven en terwijl ik alles bewonderde dankte ik God voor al zijn mooie werken.

Terwijl ik daar zo stilletjes zat voelde ik de aanwezigheid van God.

Plotseling vroeg Hij mij: "Hou je werkelijk van Mij?"
Ik antwoordde: "Natuurlijk God, U bent mijn Heer en Redder"

God: "Als je lichamelijk gehandicapt zou zijn, hield je dan nog steeds van mij?"
Ik was perplex... Ik keek naar mijn armen, benen en de rest van mijn lichaam en bedacht me hoeveel dingen ik niet meer zou kunnen doen. Dingen die ik altijd zo vanzelfsprekend vond.
Ik antwoordde: "Het zou moeilijk zij Heer maar ik zou nog steeds van U houden."

God: "En als je blind zou zijn, zou je dan nog steeds van mijn creatie houden?"
Hoe zou ik van iets kunnen houden dat ik niet kon zien?
Toen moest ik ineens aan alle blinde mensen denken en hoe velen van hen van God hielden en van zijn creatie.
Ik antwoordde: "Het is moeilijk het me voor te stellen Heer, maar ik zou nog steeds van U houden."

God: "Als je doof zou zijn, zou je dan nog steeds naar mijn woord luisteren?"
Hoe kon ik naar iets luisteren als ik doof zou zijn? Maar het het muntje viel... Luisteren naar God's Woord doe je niet alleen met je oren, maar vooral met je hart.
Ik antwoordde: "Het zal zwaar zijn Heer, maar ik zou nog steeds naar Uw Woord luisteren."

God: "Als je stom zou zijn zou je dan nog Mijn Naam aanbidden?"
Hoe kon ik nou aanbidden zonder stem? Maar plots kreeg ik de gedachte dat God wil dat wij vooral vanuit ons hart en onze ziel zingen en dat het stemgeluid niet zo belangrijk is. En...aanbidden doe je niet altijd met een lied maar als wij vervolgd worden, aanbidden wij God diep vanuit ons hart met woorden van dank."
Dus ik antwoordde: "Al zou ik fysiek niet kunnen zingen Heer, ik zou Uw Naam steeds aanbidden."

God: "Hou jij écht van mij?"
Moedig en met overtuiging antwoordde ik: "Ja Heer! Ik hou van U omdat U de enige en echte God bent."
Ik dacht dat ik hiermee het goede antwoord had gegeven maar...

God: " Vertel me dan eens waarom je zoveel zondigt?"
Ik antwoordde: "Omdat ik ook maar een mens ben Heer. Ik ben niet perfect!"

God: "Waarom dwaal je zo ver af in tijden van vrede? Waarom bidt je alleen serieus in tijden van tegenslag?"
Een lange en diepe stilte...Ik kon geen woorden vinden en ik begon zachtjes te huilen...

En de Heer ging door: "Waarom zing je alleen op bijeenkomsten en kerkdiensten? Waarom zoek je me alleen tijdens aanbiddingsbijeenkomsten? Waarom vraag je voornamelijk om gunsten voor jezelf? En waarom vraag je dingen met zo weinig geloof?"

Mijn huilen hield niet op...

God: "Waarom schaam je je voor mij? Waarom verspreid je het goede nieuws niet? Waarom, in tijd van vervolging, huil je uit op de schouders van anderen, terwijl ik je steeds mijn schouder aanbied? Waarom heb je steeds excuses als ik je mogelijkheden aandraag in Mijn Naam de dienen?"

Huilend zocht ik naar antwoorden, maar ik kon geen woorden vinden...

God: "Jij bent gezegend met het leven. Ik heb jou niet geschapen om dit zomaar weg te gooien. Ik zegende je met talenten om mij te dienen maar voortdurend wend je je van mij af. Ik heb Mijn Woord aan jou onthuld maar jouw kennis ontplooit zich niet. Ik heb tot je gesproken maar je oren zaten dicht. Ik heb je mijn zegen getoond maar je ogen keken ergens anders naar. Ik heb dienaren naar je gezonden, maar je keek werkeloos toe als zij werden weggehoond. Ik heb al je gebeden gehoord en beantwoord... HOU JIJ ECHT VAN MIJ?"

Ik voelde mij vreselijk beschaamd en klein. Ik had geen enkel excuus dus wat kon ik hierp zeggen...
Toen mijn hart was uitgehuild en de tranen stopten antwoordde ik: "Alstublief Heer, vergeef mij. Ik ben het niet waard een kind van U te zijn."

God: "Maar dat is mijn genade, mijn zoon."

Ik vroeg: "Maar waarom blijft U mij steeds vergeven? En waarom houdt U zoveel van mij?"
God: "Omdat ik je naar mijn beeld heb geschapen. Je bent mijn kind en ik zal je nooit verlaten.

Als jij huilt heb ik compassie voor je en huilen wij samen. Als je met blijdschap een kreet slaakt lach ik naar je en zijn wij samen blij.
Als je bedroeft bent bemoedig ik je en als je valt zal Ik je laten opstaan. Als je moe bent zal ik je dragen. Ik zal tot het einde der dagen bij je zijn en voor altijd van je houden."

De tranen kwamen weer terug en nooit in mijn leven heb ik zoveel en zo intens gehuild. Hoe had ik zo koel kunnen zijn. Hoe had ik God zoveel pijn kunnen doen zoals ik had gedaan.

Ik vroeg God: "Hoeveel houdt U van mij?"

De Heer strekte zijn arm naar mij uit en ik zag zijn doorboorde hand...

Ik knielde neer aan de voeten van Christus, mijn Redder en voor de eerste keer in mijn leven heb ik toen écht gebeden.