Shikomi.

Shikomi test

Als je in deze test slaagt dan kan je naar minarai promoveren.

Lees de tekst en beantwoord de vragen.

In Kyoto worden geisha's geiko genoemd, voornamelijk een gezelschapsdame en dan in de "gewone" betekenis van het woord.
Bij feesten, etentjes of andere bijeenkomsten is het de taak van de geisha's de (mannelijke) gasten bezig te houden met een gesprek, zang, dans en muziek.
Het is ook haar taak om de gast zoveel mogelijk op zijn gemak te stellen.

Normaal gesproken doet een aankomende geisha haar intrede in een 'okiya' of geishahuis, waar ze haar hele opleidingstijd in principe ook blijft.
Meestal werd zo iemand op zeer jonge leeftijd uitgekozen door de eigenaresse van een okiya, veelal op aanbeveling.
Deze eigenaresse, ook wel okâsan (moeder) genoemd, bezocht dan de ouders van het meisje en stelde voor om het meisje op te nemen in de okiya
en het op te leiden tot geisha. Dit had voor de (toen veelal arme) ouders ook voordelen omdat men een mond minder had te voeden en de opleidingskosten,
die niet gering waren, door de okiya werden gedragen.

Het (soms heel) jonge meisje begint meestal met 'shikomi' (training), maar deze 'training' betekent voornamelijk het doen van huishoudelijk werk in de okiya.
Wel went ze aan de wereld van de okiya en er wordt al begonnen met het volgen van een opleiding voor muziek en dans. Dit duurt ongeveer een jaar.
Niet alle okiya kennen deze shikomi-fase, bij sommige beginnen de meisjes direct met de volgende fase, de 'minarai'-fase ('observerend leren').
Na de minarai-fase komt een belangrijke stap, want het meisje wordt nu leerling-geisha, hetgeen in Kyoto 'maiko' genoemd wordt (letterlijk 'dansmeisje').
Gedurende een aantal jaren krijgt zij weer een gedegen en zware opleiding, zoals in conversatie, in muziek, dans en het bespelen van muziekinstrumenten als shamisen en koto.

In een geishahuis gelden een aantal familieregels. De eigenaresse (meestal een gewezen geisha) wordt met moeder (okâsan)
aangesproken en de opleiding krijgt de maiko van een 'oudere zuster', deze wordt haar toegewezen. Als de maiko voldoende geschoold is
en alle facetten van het vak goed beheerst, meestal na zo'n 5 jaar, kan zij geiko worden, waarmee haar status sterk stijgt,
want een goede geisha heeft nog altijd een hoog aanzien in Japan. Deze overgang van leerling-geisha naar geisha
(in Kyoto van maiko naar geiko) gebeurt met een bepaald ritueel, die 'erikae' wordt genoemd, of het wisselen van de kraag.
De kraag die onder de kimono wordt gedragen, wordt nu wit i.p.v. roodachtig of roze.

Het werkterrein van de maiko of geisha is meestal een 'ochaya' dat letterlijk vertaald 'theehuis' betekent.
Hier onderhouden de geisha's en maiko's de gasten met gezang, dans, muziek en intelligente conversatie bij het eten
en het nuttigen van de nodige drankjes. Ook kan men in de duurdere restaurants de geisha's aan het werk zien.
Hier wordt een eigen kamer besproken waar het gezelschap zich dan vermaakt.

Veel geisha's krijgen in de loop van de tijd een 'danna', een beschermheer. Dit is iemand die haar vaak bezoekt
en voornamelijk financieel steunt. Zij verleent hem op haar beurt sexuele gunsten.
Het is goed mogelijk dat zij later met hem trouwt en dan wordt de geisha loopbaan beëindigd.

Het woord geiko bestaat uit twee karakters waarvan de eerste (gei) 'kunst'of 'voorstelling' betekent en de tweede (ko) 'kind'.
In Tokyo werden de dames geisha genoemd. Van dit woord is het tweede teken 'sha' en betekent 'persoon' en geisha zou men dus kunnen vertalen als artiest.
De geiko's namen toe in de loop der tijd. Door die grotere vrijheid kozen steeds meer mannen voor een geiko of geisha.
Natuurlijk sloop hier in de loop der jaren ook wel prostitutie in en ontstonden er meerdere 'soorten' geisha's: zij die wel en zij die niet met de gasten naar bed gingen.

De goede geisha's en courtisanes waren beroemd en alom gerespecteerd. Vandaar dat zij zeer geliefde onderwerpen waren voor
de kunstenaars en zo werden zij onder vermelding van hun (beroeps)naam, afgebeeld in bijv. ukiyo-e,
wellicht vergelijkbaar met de vroegere voetbalplaatjes, van onze voetbalhelden.

Tegenwoordig zijn er veel minder geisha's dan vroeger en zijn er veel geishahuizen gesloten, maar in een stad
 als Kyoto kan men nog steeds geisha's, op weg naar hun werk, op straat tegenkomen. Met name in de wijken Gion-kobu, Gion higashi
(oostelijk Gion), Miyagawa-cho, Kamishichi-ken en Ponto-cho kan dit. Deze bekende geishawijken worden ook wel 'hanamachi' genoemd,
ofwel 'bloemensteden'. Met een beetje geluk kun je een geisha of maiko ook tegenkomen in een park.

Een avond met een of meer geisha's is vandaag de dag een zeer dure aangelegenheid, die meestal alleen door bedrijven te betalen is.
Hierbij is (klassieke Japanse) entertainment door muziek, zang en dans het doel en omdat geisha's een degelijke opleiding hebben genoten,
kunnen zij met mannen uit de hoogste kringen converseren en kunnen zij hen op een correcte en gewaardeerde wijze onderhouden.

1. Hoe worden geisha's ook wel genoemd? En de baas van een okiya?

2. Waarvoor gingen de ouders ermee akkoord dat ze hun kinderen meenamen?

3. Hoe noem je de training van een klein meisje? En wat houd het in?

4. Wat moet de oudere zus doen?

5. Welke instrumenten leert een maiko spelen?

6. Waarom kozen meer mannen voor geisha's?

7. Noem de wijken waarin je nog geisha's tegen kan komen.

Mail antwoorden naar: wereldvanbloemenenwilgen@hotmail.com

Weet je niet wat je hierna moet doen? Lees de uitleg!