Veralun homeopatie, een andere kijk op onze (on)gezondheid
Veralun homeopatie is ontstaan uit een combinatie van omstandigheden. Het begon met het doorwerken van mijn chronische
ziekte.(Bechterew). Hierdoor werd ik voor vele problemen gezet, die overwonnen moesten
worden.
Het resultaat was dat ik mijn mogelijkheden en onmogelijkheden leerde kennen en in de
homeopatie een vriend vond. Een mogelijkheid die het mij gemakkelijker maakte om met mijn
aandoening om te gaan.
Na een lange studie voor klassiek homeopaat hoop ik nu diegene te kunnen helpen, die ik zo goed begrijpen kan.
Ik hoop dat ik iets kan betekenen voor mensen met een chronische ziekte.
Homeopatie kan daar behulpzaam in zijn.
Ik genees niet. wat ik wel doe is dat ik het zelfgeneeskrachtig vermogen dat ieder mens bezit, door middel van het inzetten van een
homeopatisch middel, probeer te verbeteren.
Hierdoor kan een chronisch patiënt beter omgaan met zijn aandoening en kan de kwaliteit van het leven aanzienlijk verbeteren.
Samen met de patiënt zoekt de homeopaat het juiste middel.
Hoe is mijn werkwijze?
De eerste keer zal ik zo'n anderhalf uur met een patiënt praten. In die tijd probeer ik zoveel
mogelijk te weten te komen over iemand. Deze gegevens geven mij de mogelijkheid om uit te zoeken welk
homeopatisch middel het beste past.
Ook huisdieren reageren heel goed op homeopatie en behandel deze dan ook graag.
Ik heb een praktijk in Ternaard, een dorp in noordoost Friesland. De mogelijkheid bestaat dat ik een chronische
patiënt thuis
bezoek, immers ik kan me heel goed voorstellen dat er beperkingen zijn met b.v. mobiliteit.
Voor huisdieren geef ik de voorkeur om deze in hun eigen omgeving te bezoeken.
Ook kunt u chatten en webchatten.
Voor vragen en verdere informatie stuur een e-mail naar:
Wat is klassieke Homeopathie,
Deel 1
Inleiding
Levenskracht
Gelijksoortigheid
Individueel ziektebeeld
Geneesmiddelbeelden
Grondstoffen
Deel 2
Dynamisatie
Potentiëren
Medicinale werking
Homeopathie, Fytotherapie & Natuurgeneeskunde
Klinische homeopathie & complex homeopathie
Deel 3
De werkwijze van de homeopaat
Vervolg consulten
De homeopathische behandeling
Beginverergering
Grenzen en indicaties
Homeopathie en allopathie
Deel I
Inleiding:
De homeopathie zoals wij die nu kennen is ongeveer 200 jaar oud. De Duitse arts Samuel
Hahnemann (1755-1843) ontdekte toen dat de kinabast - indertijd het meest effectieve middel
tegen malaria - in hoge doseringen, op gevoelige mensen klachten veroorzaakte die erg veel
overeenkomst hadden met de verschijnselen van malaria. Na verdere proefnemingen ontdekte hij
dat het ook mogelijk was met andere stoffen ziekten te genezen, die dezelfde stof, in hoge
dosering ingenomen, kon veroorzaken. Hiermee was de basiswet van de homeopathie (afgeleid
van het Griekse Homoeos = gelijksoortigheid en Pathos = lijden) ontdekt, nl. dat een stof diè
klachten kan genezen, die het in hoge doseringen ook kan veroorzaken. In de homeopathie
noemen we dit principe de Wet van de Gelijksoortigheid. Voor Hahnemann's tijd hadden ook
andere artsen ditzelfde principe ontdekt en er mee gewerkt, b.v. de "vader " van de Griekse
geneeskunde Hippocrates en de middeleeuwse arts Paracelsus. Maar het is in de eerste plaats de
verdienste van Hahnemann geweest om de homeopathie systematisch en praktisch uit te
werken. In de afgelopen 200 jaar heeft de homeopathie zich natuurlijk wel verder ontwikkeld, maar elke
echte homeopaat erkent de richtlijnen, die Hahnemann indertijd ontwikkeld heeft, nog steeds als
de basis voor zijn methode.
Levenskracht:
Om wat beter te kunnen begrijpen hoe dit principe van gelijksoortigheid werkt moeten we even
stilstaan bij het afweer- of herstelsysteem van ons organisme. Ons organisme heeft een systeem,
dat altijd tracht de zieke mens zo snel mogelijk naar de gezondheid terug te brengen. In de
homeopathie noemen we dit het afweer- of herstelsysteem (ook wel de levenskracht, vitaliteit of
dynamus genoemd). Als we b.v. een wondje krijgen, dan zal dit herstelsysteem proberen het zo
snel mogelijk te genezen; als we een been breken is het ook door dit herstel systeem,
dat de beide afgebroken delen (nadat we ze door een spalk of gipsverband op de juiste manier tegen elkaar
gelegd hebben), weer aan elkaar groeien. Hetzelfde zien we bij de meeste - niet al te zware -
acute ziekten: griep, verkoudheid, acute bronchitis, voorhoofdsholteontstekingen etc.; er is hier
altijd vanzelf een sterke neiging tot herstel, maar het hangt af van de kracht van het
afweersysteem of dit ook werkelijk lukt. In de regel zien we dat jonge kinderen nog een relatief sterk
afweersysteem hebben: de ene dag kunnen ze extreem hoge koorts hebben, de volgende dag is de
ziekte al "opgeruimd " en kunnen ze weer gewoon aan de gang. Bij bejaarden is daarentegen het
afweer systeem meestal al veel zwakker, waardoor een simpele griep al fataal kan zijn.
Gelijksoortigheid:
Bij het zwakker worden van de afweerkracht zien we ook dat de mens er steeds meer naar neigt
om zwaardere chronische ziekten te krijgen. Het afweersysteem probeert deze ziekten er nog uit
te werken, maar raakt steeds meer "vermoeid " en uitgeput door de strijd, totdat er een soort
van wapenstilstand tussen de ziekte enerzijds en het afweersysteem anderzijds is ontstaan. Het wordt
voor ons organisme steeds moeilijker om zich van zijn belasting, de ziekte te ontdoen. Door een
middel toe te dienen dat erg veel overeenkomst met de verstoring heeft en wat op
een speciale manier bereid is, wordt het afweersysteem geprikkeld om de strijd met de ziekte weer effectief
aan te gaan. Het is het afweersysteem dat het genezingsproces verder uitvoert, het
homeopathisch geneesmiddel geeft er alleen een aanzet toe. Het houd de levenskracht als het ware een spiegel
voor. Om dit proces zo goed en effectief mogelijk op gang te kunnen zetten is het echter nodig dat
het middel zo goed mogelijk overeenkomt met de totale ziektebeeld van de patiënt. Het zal
duidelijk zijn dat het homeopathisch geneesmiddel juist niet zoals veel ander geneesmiddelen voor
chronische kwalen, de symptomen van de ziekte onderdrukt, maar dat het de
herstelfunctie
van het organisme aanzet om de ziekte te overwinnen.
Individueel ziektebeeld:
Het klachten beeld geeft de strijd van de patiënt met zijn ziekte weer. Het zijn vooral de voor de
patiënt typische symptomen, die de homeopaat nodig heeft om zijn middel te kunnen kiezen. De
homeopaat kan de ziekte alleen door middel van het afweersysteem van de patiënt
aan pakken en kan niet de ziekte zonder tussen komst van een afweersysteem vernietigen. Vandaar dat het
onmogelijk is een middel voor een ziekte te geven; er bestaat niet een middel dat we bij iedereen
bij b.v. hooikoorts kunnen geven. Er zijn wel verschillende middelen in de homeopathie die bij
hooikoorts werkzaam kunnen zijn, maar een goed gekozen middel moet altijd overeen- stemmen
met de typische verschijnselen die de patiënt in kwestie bij zijn hooikoorts heeft.
Iemand die zegt alleen maar op de gestelde diagnose "hooikoorts" een homeopathische middel te kunnen geven
heeft van de werkelijke homeopathie niets begrepen. In de praktijk geeft dit natuurlijk het
probleem dat naast de medische of klinische diagnose van de reguliere geneeskunde, de
homeopaat nog een tweede diagnose nl. de homeopathische diagnose of de diagnose van het
geneesmiddel moet stellen.
Geneesmiddelbeelden:
In het begin hebben we gezien dat Hahnemann ontdekte dat de effecten van de kinabast in hoge
dosering een beeld veroorzaakte, dat erg veel overeenkomst had met het klachten beeld van
malaria. We zeggen in dat geval dat het geneesmiddelbeeld van kinabast veel lijkt op het
ziektebeeld van malaria. Zo'n geneesmiddelbeeld moet natuurlijk gemaakt worden. Dit wordt het
"testen " van een geneesmiddel genoemd. Hiervoor nemen meerdere gezonde personen gedurende
langere tijd de stof die getest moet worden in een bepaalde dosering in. Op een gegeven moment
ontwikkelen zich bij een gedeelte van de testers verschijnselen, die ze normaal niet hebben. Deze
worden genoteerd en als er voldoende van zulke testingsrapporten zijn, dan worden
ze in de
homeopathie gebruikt. Het is interessant te weten dat de belangrijkste medicijnen ten tijde van Hahnemann
ook in onze tijd een centrale plaats innemen. De symptomen die bij veel
testers onafhankelijk van elkaar voorkwamen vormen de basis van het uiteindelijke geneesmiddelbeeld.
Door ervaringen in de praktijk met het gebruik van het geneesmiddel wordt de kennis van het
beeld ook nog op den duur steeds volmaakter. Er bestaan zo'n 300 erg belangrijke en
een 1000 minder belangrijke geneesmiddelbeelden.
Grondstoffen:
In tegenstelling tot de gangbare opvatting maakt de homeopathie niet alleen gebruik van
plantaardige geneesmiddelen. er zijn ook veel middelen uit mineralen, metalen en uit dierlijke
producten bereid. Er bestaan zelfs aardig wat middelen die uit ziek materiaal gemaakt
worden, maar wees u gerust; volgens de homeopathische bereidingshandleiding worden deze op
kiemvrijheid getest. Een homeopathisch medicijn is trouwens nooit giftig op zich.
Homeopathische medicamenten werken alleen door de overgevoeligheid van de patiënt op het middel.
Het ziekte beeld van de patiënt moet zo nauwkeurig mogelijk overeen komen met het geneesmiddelbeeld. Is
dat niet zo, dan is de patiënt ongevoelig voor het middel en in zo'n geval doet het medicijn niets.
Een uitzondering hebben we bij extreem gevoelige mensen. Vrij zeker zien we in zo'n geval dat de
persoon dan tijdelijk een soort "testingsbeeld " van het geneesmiddel gaat ontwikkelen, wat de
patiënt zeker geen schade kan berokkenen zoals we dat zien bij de bijwerkingen van de
chemotherapeutische medicijnen.
Deel 2
Dynamisatie:
De primaire oorzaak van ziekte werd door Hahnemann altijd gezien als een "dynamische "
verstoring van de lichaamsenergie welke dus altijd voorafgaat aan echte organische pathologie.
Een medicijn kan pas dan effectief werken als het van eenzelfde dynamische aard is als de
primaire ziekte. De aard van de verstoring en het middel resoneren a.h.w. met elkaar en daardoor
kunnen ze direct op elkaar inwerken. De bereiding van een medicijn tot zo'n z.g.
dynamische of energetische kwaliteit noemt men dynamisatie of potentiëren.
Potentiëren:
Hahnemann maakte zich zorgen over de veiligheid van zelfs de kleinste doses van de
geneesmiddelen die hij gebruikte, want sommigen werden bereid uit erg giftige stoffen. Hij bedacht
een bereidingsmethode, met hevig schudden, of succussie, tussen elke verdunning die het
geneesmiddel potentieert en die enorme genezende energie losmaakt en opslaat. Hahnemann vond een potentie schaal uit voor
geneesmiddelen al naar gelang hun verdunning. Eén deel van de oorspronkelijke, of ' oertinctuur', verdund in 100 delen alcohol en water wordt C1 genoemd.
Als men deze oplossing weer met één op 100 delen alcohol en water verdund, (dus
1 op 10.000) heet het resultaat C2. wordt hiervan vervolgens weer een deel genomen en
bij 100 delen alcohol en water toegevoegd, dan ontstaat een C3: Eén deel op een
miljoen. Tussen elke stap wordt de oplossing hevig geschud. De standaard notering voor 10 is D, 100 is C en 1000 wordt genoteerd
als M. Vaak worden de C30, C200, M, 10M of 50M potenties gebruikt. Maar over het
algemeen begint een klassiek homeopaat met de C200. Verder zijn er ook z.g. LM-potenties in
de handel waarbij de verdunningsverhoudingen nog veel groter zijn.
Medicinale werking:
Hahnemann Betoogt op basis van zijn ervaringen die we steeds weer overduidelijk bevestigd zien
dat de medicinale werkingskracht veel duidelijker, sterker en specifieker wordt naarmate we
hoger potentiëren. bij ongeveer de D30 of C9 is statistisch gezien de kans op een molecuul van de
oorspronkelijke medicinale substantie te verwaarlozen. Men noemt dat wetenschappelijk in de
fysica: "het getal van Avogadro is overschreden ". En toch werkt het medicijn, mits dit juist is
gekozen, effectiever, naarmate de potentie hoger is! Het is trouwens zo dat de lagere
potenties in hun werking absoluut niet te verklaren zijn door hun fysiologische gehalte aan moleculen. Het is
een wetenschappelijk bewezen feit dat bijv. Aconitum, een giftig kruid, al "onwerkzaam" is als gif
na de D3 potentie (dus 3 keer verdund en geschud in een verhouding 1 op 10). Er is dan nog
sprake van een miljard maal een miljard moleculen per gram! en dan te bedenken dat de
homeopaat hoofdzakelijk gebruik maakt van potenties als C30, C200, M en nog veel
hoger. De werking is hier specifiek energetisch en zoiets is voor velen moeilijk te
begrijpen. Einstein had met zijn veld theorie al het volgende gesteld: "We kunnen materie beschouwen als iets wat gevormd
wordt door die delen van de ruimte, waar het veld extreem intens is. Er is geen plaats in de nieuwe
fysica voor zowel het veld als de materie. Want het veld (energieveld) is de enige
realiteit ". Dit is precies wat men met het potentiëren of dynamiseren doet. Men brengt
de materie stapsgewijs over in de kwaliteit van het veld, ofwel een voor dit middel
specifiek energiepatroon, wat in gezonde mensen ook ziekte symptomen kan opwekken, precies zoals het de voor dat patroon
specifieke symptomen in zieke mensen kan genezen.
Dat hier geen sprake is van nep bewijst dat ook de hogere potenties de voor placebo ongevoelige
zieken, nl zuigelingen en dieren, stante pede kan genezen. Soms zelfs met de voor homeopathische karakteristieke "beginverergering ",
met daarop volgende verbetering. En welk kind zou zichzelf met een placebo een verergering willen suggereren? Het argument tegen homeopathie, als zouden de
middelen nooit kunnen werken vanwege een te kleine fysiologische dosis, getuigt van een
verouderde materialistische visie op het leven, die niet langer houdbaar is. Deze is in de moderne fysica ook al reeds 60 jaar achterhaald.
Homeopathie, Fytotherapie en Natuurgeneeskunde:
Veel verwarring bestaat er over wat nu eigenlijk allemaal homeopathisch genoemd mag worden.
Een geneesmiddel is eigenlijk pas dan homeopathisch als het gelijksoortig is met het klachtenbeeld
van de patiënt. In de homeopathie worden o.a. wel kruiden gebruikt als grondstof voor een
homeopathische geneesmiddel, maar we mogen hier absoluut niet de conclusie uit trekken dat
homeopathie hetzelfde is als kruiden geneeskunde.
In de Fytotherapie (kruidengeneeskunde) wordt meestal gewerkt met gedroogde kruiden,
kruidenextracten en tincturen. meestal worden deze gebruikt om organen te versterken,
ontgiftingsprocessen aan te zetten of bepaald functies af te remmen, of te versterken Ze werken
daarmee vanuit andere basisprincipes en worden met een volledig ander doel ingezet als
homeopathische geneesmiddelen. Natuurgeneeskunde is weer iets anders. In de natuurgeneeskunde poogt men de
mens weer terug te brengen naar een zo natuurlijk mogelijke voedings- en levenswijze.
Hierbij wordt gebruik gemaakt van een uitgebreid scala van hulpmethodes, zoals vasten- en reinigingskuren, waterbehandelingen, massages, ademhalings- en
ontspanningsoefeningen etc. etc. In de regel staan voedingsadviezen centraal en de
natuurgeneeskunde. Het ligt voor de hand dat homeopathie en natuurgeneeskunde elkaar soms
nuttig kunnen aanvullen. Vandaar dat veel homeopaten soms ook gebruik maken van natuurgeneeskundige methoden. Maar daarmee zijn het nog wel twee
verschillende therapieën. Een ding staat echter vast: homeopathisch brood, homeopathische
koekjes, homeopathische kruiden thee en homeopathische koffie bestaan nog steeds
niet en zullen er ook nooit komen.
Klinische homeopathie en complex homeopathie:
Nu we toch over spraakverwarring begonnen zijn kan er nog wel een schepje
bovenop. In de homeopathie zelf bestaan ook nog verschillende werkmethoden.
Eigenlijk zouden we juister moeten zeggen dat er verschillende methodes zijn,
die alleen aanspraak maken op de naam homeopathie. Homeopathie is een
geneeswijze die een intensieve en lang studie vereist; alleen al om een
behoorlijk overzicht te krijgen over de vele geneesmiddel beelden. Verder is het
in de praktijk een zeer tijdrovende methode. De homeopaat heeft per patiënt dan
ook veel meer tijd nodig om alle gegevens te verzamelen en het passende
geneesmiddel te vinden dan de reguliere medicus. Dit is voor menig therapeut die
zich op het gebied van de homeopathie wil begeven een lastige bijkomstigheid.
Helaas moeten we constateren, dat vooral het financiële aspect hierbij een niet
te onderschatten tol speelt. Een patiënt die voor een consult van tien minuten
20 euro moet betalen zien we niet zo snel mopperen, als iemand die voor een
consult van 1 uur een rekening van 75 euro gepresenteerd krijgt. Dit alles heeft er toe geleid dat er verschillende pogingen zijn
ondernomen om de homeopathie te vereenvoudigen.
Een bekend begrip is de z.g. klinische homeopathie. Hierbij wordt uitgegaan van de affiniteit van
de geneesmiddelbeelden tot bepaalde ziekten, zodat op de klinische diagnose van de ziekte (bijv.
hooikoorts) een middel gegeven kan worden. Soms wordt wel enigszins rekening gehouden met
andere klachten van de patiënt, maar nooit wordt hierbij van het volledige klachtenbeeld van de
patiënt uitgegaan. Een tweede methode is de complexhomeopathie. Hierbij worden verschillende
middelen bij elkaar gevoegd die een sterke affiniteit tot een bepaald orgaan of een ziekte hebben.
Bij deze methode is het meestal nog eenvoudiger om een middel voor iemands kwaal uit te
zoeken: voor hooikoorts geve men een mengsel dat middel A heet; voor hoest een mengsel dat
middel B heet, etc. Helaas is dit een van de bekendere vormen van
homeopathiebeoefening,
waarvan de handel het nodige profijt trekt. Bij deze handelswijze moet men zich wel bedenken dat
men vaak 10 tot 40 middelen tegelijk gebruikt omdat een flesje soms al 6-10 middelen bevat?
Sommige van deze mengsels zijn niettemin wel werkzaam, maar hun werking is veel
oppervlakkiger. De middelen hebben meer verband met de ziekte als met het
herstelsysteem van de betrokken persoon. Het gevolg is dat ze daardoor vaak eerde onderdrukkend werken
i.p.v.
genezend. Daarbij komt ook nog, dat ze in de egel veel langer ingenomen moeten worden en dus
beduidend trager werken als het echte passende middel. Het feit blijft dat ze minder bijwerkingen
geven en onschuldiger lijken dan de allopathische geneesmiddelen. Maar ook, dat deze
methodes geen echte homeopathie zijn. We mogen er dan ook niet dezelfde resultaten van verwachten die
een echte homeopathische behandeling kan geven.
Deel 3
De werkwijze van de homeopaat:
Vaak wordt gesproken over holistische genezingsmethoden. Hiermee bedoelt men dat
de mens of de patiënt in zijn totaliteit moet worden behandeld, omdat alle verschijnselen of symptomen van
iemand nooit los van elkaar mogen worden gezien. En juist het totaliteits principe staat bij de
homeopathische behandeling centraal. Dit impliceert dat de homeopaat voor een eerste
behandeling ongeveer 1 a 11/2 uur nodig heeft om deze op het individu gerichte behandeling te
volvoeren. Hierbij probeert de homeopaat juist de voor dàt individu kenmerkende
reacties en gevoeligheden te ontdekken, die wijzen naar een zo goed mogelijk passend middel voor de
patiënt als geheel.
Men zegt wel eens in de homeopathie "men moet niet de ziekte maar de zieke behandelen ". In
acute gevallen kan het ziekte beeld zo duidelijk zijn dat een ervaren homeopaat in enkele minuten
klaar is. Meestal echter behoort soms ook nog een lichamelijk onderzoek, wat net zo
tot de homeopathie behoort als tot gewone geneeskunde. Als de therapeut nog breder
is opgeleid kan ook nog een z.g. oogdiagnose plaatsvinden, maar dit is lang niet
altijd het geval. Na het eerste consult komt de homeopaat tot de keuze van een middel. Het
gaat hier om een medicijn wat de patiënt soms direct mee naar huis krijgt. Net zo
vaak echter is het nodig om het hele geval aan een diepere analyse te onderwerpen om tot een verantwoorde keuze van het best passende
geneesmiddel te komen. Vaak zijn de vragen tijdens het consult al zodanig dat de patiënt in
kwestie hier al de pogingen van de therapeut zal herkennen om de verschillende geneesmiddeltypes uit zijn materia medica met de patiënt te vergelijken.
Deze vergelijking van de verschillende middelen voert de homeopaat uit via de z.g.
repertorisatie. Men ziet een homeopaat daarom regelmatig tot zeer regelmatig
in een bek bladeren. (zijn repertorium). Niet omdat hij het niet zou weten, maar
veeleer om de totaliteit, d.w.z. alle aan de patiënt registreerbare symptomen (mentale, emotionele en fysieke) tot hun recht te laten komen door
vergelijking.
Vervolg consulten:
Na een eerste consult vindt het vervolg consult meestal na ongeveer een maand plaats. Bij een
behandeling van chronische klachten zien therapeut en patiënt elkaar gemiddeld 5 a 10 keer per
jaar. Dit natuurlijk geheel afhankelijk van de klachten en het ziekte verloop. In acute gevallen is dit vanzelfsprekend
veel frequenter, gedurende een kortere periode. Het idee, als zou de homeopathie een langzaam werkende therapie zijn is een
fabel. In acute gevallen zijn zelfs secondegenezingen mogelijk en in chronische gevallen is er een grote variatie in genezings tempo voor zover
genezing überhaupt binnen de mogelijkheden valt (zie hiervoor bij Grenzen en Indicaties).
De homeopathische behandeling:
Voedingsregels en beperkingen. Gedurende de homeopathische behandeling moet men er vooral
op letten de werking van het genomen medicijn niet te verstoren. De belangrijkste storende
factoren kunnen zijn: Het gebruik van andere medicijnen (niet alleen chemische medicijnen, maar vooral ook homeopathische medicijnen). het gebruik van drugs (hasjiesj,etc.) Totale of plaatselijke
verdovingen, zoals dat ook bij tandartsen meermalen plaatsvindt Het gebruik van koffie,
pepermunt, menthol en andere sterk werkende z.g. "etherische" stoffen zoals bijv.
eucalyptus en gember. Het gebruik van koffie is in de praktijk vaak een heet
hangijzer. Veel mensen
gebruiken dit veelvuldig en koffie is bij uitstek geschikt voor ons gewone sociale verkeer. Weigeraars
worden soms vreemd aangekeken, maar er moet sterk op worden aangedrongen koffie totaal niet
te gebruiken. Niet omdat het direct slecht zou zijn voor de gezondheid, maar veeleer omdat het de
werking van het genomen medicijn geheel of gedeeltelijk kan opheffen. Achteraf is het voor
de homeopaat bij gebruik van koffie heel moeilijk in te schatten, in hoeverre de
therapie heeft aangeslagen, en uiteindelijk draagt de patiënt hiervan de consequenties.
Overleg goed met uw homeopaat welke beperkingen er in uw dieet bestaan. Dit kan per medicijn verschillen. Vaak
vallen deze beperkingen (behalve de koffie en pepermunt) nogal mee. Er zijn vele vervangende
middelen voor koffie, zoals vruchten- of granenkoffie, cichoreikoffie of gewoon chocolademelk. Het gebruik hiervan is evenals matig
gebruik van cafeïnevrije koffie wel toegestaan. Omdat pepermunt in de meeste tandpasta's is verwerkt zal uw homeopaat hier
ook tijdelijk enige restricties op aanbrengen. Meestal blijft het bij het niet gebruiken van tandpasta gedurende enkele
dagen na inname van het medicijn.
Beginverergering:
Na het innemen van het middel is het niet ongebruikelijk dat men een verergering
krijgt van de klachten. Het is immers zo dat het middel als gelijksoortig is gekozen aan de klachten, zodat zo'n
begin verergering vaak als een gunstig voorteken, een genezingsreactie, moet worden gezien. Men
kan dan een daaropvolgende verbetering verwachten. Bij twijfel of al te heftige reacties
verdient het natuurlijk aanbeveling de behandelende homeopaat te raadplegen. In acute gevallen zien we
deze verergering meestal niet optreden, omdat het organisme zelf al een genezingsreactie heeft
gecreëerd. Tijdens de behandeling kunnen ook klachten van vroeger terugkomen. Ook dit
moet in principe als en gunstig verloop van de therapie beschouwd worden. Het
kans soms goed zijn een bepaald verloop of het optreden van typische verschijnselen
op te schrijven en dit op het vervolgconsult te vermelden. Dit omdat de voor het
individu typische reacties belangrijk zijn voor een interpretatie van het verloop van de behandeling.
Het ontstaan van andere klachten, zoals bijv. witte vloed, overmatige transpiratie, e.d. mogen
nooit los worden gezien van de rest van de klachten en mogen dus ook niet zonder overleg door
middel van andere methoden worden behandeld. Voorkom verschillende therapieën of
therapeuten die tegelijk aan uw gezondheid werken, tenzij hier strikte noodzaak voor bestaat. Uit onbekendheid met het verband tussen uitscheidingsreacties en chronische ziekten is men
geneigd, zelfs tijdens de behandeling "even" iets te behandelen met bijv. antibiotica. Behalve in
noodgevallen dient men zoiets te voorkomen.
Grenzen en indicaties:
Omdat homeopathie in eerste plaats stimulerend op het herstel en aanpassingssysteem van ons
organisme werkt, kunnen we stellen dat homeopathie bij een enorm breed scala van klachten op
z'n minst een positief effect kan hebben. Het is dan ook niet zo zinvol een lijstje op te noemen van
ziekten die met homeopathie succesvol te behandelen zijn, omdat er bij elke ziekte heel
eigen factoren voor het wel of niet slagen van de behandeling meespelen. Het is daarom
goed de grenzen van de homeopathie iets nader te belichten. Globaal gezegd is homeopathie geïndiceerd
bij alle ziekten die nog een sterk functioneel karakter hebben, d.w.z. dat de ziekte (of symptomen)
op zich niet volledig toe te schrijven is aan weefselbeschadiging of -vernietiging. Zo is bijv. een
reumatisch ontstekingsproces aan de gewrichten in de regel gunstig te beïnvloeden, maar niet de
klachten die terug te voeren zijn op een ernstige misvorming, zoals die bijv. kan overblijven na een
reumatische ontsteking. De mogelijkheden bij zwaar degeneratieve ziekten zijn beperkt. In de
eerste plaats geldt dit voor kanker. Zware degeneratieve verlammingen zijn in de regel
alleen in het begin van het proces nog te stoppen of te vertragen. Bij zware vormen van suikerziekte, zoals
jeugddiabetes die al in een vergevorderd stadium verkeert, kan men meestal ook niet veel
bereiken. Hetzelfde geldt voor de diabetes die een overblijfsel is van vernietiging
van het alvleesklierweefsel, bijv. na ontstekingen van de alvleesklier. De lichtere
vormen waar niet zoveel insuline gespoten hoeft te worden, zoals de ouderdomsdiabetes zijn daarentegen in hun begin
stadium meestal goed te beïnvloeden. Epilepsie in zijn zwaardere vormen is moeilijk te behandelen
vooral als patiënt al op hoge doses anti-epileptische geneesmiddelen si ingesteld.
Epilepsie t.g.v. vernietigd hersenweefsel is meestal een onbegonnen zaak. Vaak kan homeopathie wel een
mogelijkheid bieden in de stervensbegeleiding, vooral ter bestrijding van angsttoestanden en pijn.
Patiënten die al erg lang hoge doseringen van zware geneesmiddelen gebruiken zijn veelal moeilijk
te behandelen, zoals bijv. bij het langdurig intern gebruik van bijnierschorshormonen in hoge
doseringen (cortison en prednison). Levensbedreigende acute situaties worden in de regel niet
behandeld, voor zover de reguliere geneeskunde hier effectieve methoden kan bieden. Dat is dan
niet omdat de homeopathie hier niet effectief zou zijn, of te langzaam zou werken,
maar veeleer, omdat de vertraging die kan optreden, als niet eenmaal het passende middel gevonden wordt, van
levensbelang kan zijn. De reguliere geneeskunde heeft hier vaak een standaard behandeling voor,
en dan ligt de keuze voor de hand. Bij ernstig verlopende virusinfecties kan homeopathie
daarentegen wel een uitkomst bieden, omdat de mogelijkheden van de reguliere geneeskunde
hier veel beperkter zijn. Tijdens de zwangerschap is het gebruik van homeopathische middelen niet
gevaarlijk, integendeel: een constitutioneel behandeling in de zwangerschap is altijd bevorderlijk
voor de gezondheid van de moeder, en door een versterking van het afweersysteem ook voor het
nog ongeboren kind. Er zijn vele ernstige ziekten waar een homeopathische behandeling alleen
verantwoord is in samenwerking met de betrokken specialist, bijv. zware organische
hartafwijkingen, zware psychiatrische ziekten, enz.
Homeopathie en allopathie:
Onder allopathie wordt de universiteitsgeneeskunde verstaan. Tegenwoordig gebruiken we hier
liever de term reguliere geneeskunde voor. Het lijdt geen twijfel dat de reguliere geneeskunde in
de laatste 75 jaar ongelooflijke vorderingen heeft gemaakt. De mogelijkheden van de
operatietechnieken, in acute en levensbedreigende situaties etc zijn enorm. Er zijn verschillende
situaties waar met behulp van deze methodes levens gered kunnen worden, waarbij de homeopaat
niets of weinig zou kunnen doen. Aan de andere kant zijn de reguliere geneeskunde bij veel
chronische ziekten beperkt, zeker als het om het echt genezen van de ziekte gaat en niet alleen het
onder controle houden, of simpel onderdrukken van de ziekteverschijnselen.We hebben de
goede kanten van beide methoden nodig! De samenwerking is nog verre van optimaal. Gedeeltelijk is dit
terug te voeren op het feit dat artsen in hun opleiding geen of geen goede voorlichting over
homeopathie krijgen. Verder ook door ongeloof, en met name door het feit dat er in de
alternatieve geneeskunde door het uitblijven van regels en controle van de overheid veel uitwassen
zijn voorgekomen en nog steeds voorkomen. Deze variëren van medische onkunde tot grote
charlatanerie. Gelukkig lijkt het erop dat de overheid in de toekomst degelijk opgeleide
homeopaten en "alternatieven " in de geneeskunde beter herkenbaar worden. De meeste
homeopaten eisen zeker geen verwijzing van de huisarts, maar een bespreekbaarheid van een
homeopathische behandeling met de huisarts is vaak aan te bevelen.
Bron: Rob van Vroenhoven www.kinabast.nl