HOME Over de auteur, Milko bouman uit Dieren.

Ik ben Milko Bouman (30-05-1961, Amsterdam) en ben al sinds 1964 geïnteresseerd in het weer. (Vooral als het in de volksmond slecht weer heet!)

Inderdaad, ik was er vroeg bij. Dat komt zo, als kleuter kreeg ik van mijn tante emmertjes zand om mee te spelen op het balkon van onze flat. Dat zand verstopte natuurlijk de afvoer zo dat het bij regen een modderzooi werd op dat balkon. Prachtig vond ik dat! Dus, dat werd zeuren. Wanneer gaat het regenen? En kleine kinderen zijn zeer goed in zeuren, dus de familie werd knettergek van mij. De oplossing was snel gevonden, leer het kind naar de wolken te kijken en hij kan zelf zien of er nog regen komt of niet. Ziedaar, een nieuwe weeramateur was geboren!
Niet dat alle ellende voor mijn familie toen voorbij was, want ik presteerde het om een emmer met modder over de rand van het balkon te werken net toen er een auto passeerde (van een medeflatbewoner). Mijn vader was plaatwerker dus die kon bij thuiskomst gelijk weer aan de slag. Dat werd me dus niet in dank afgenomen. Hij zal wel kwaad geweest zijn maar daar herinner ik me (gelukkig) niets meer van. Maar het hele verhaal is wel een familieanekdote geworden.

In 1965 verhuisden we naar Dieren. Geen geld dus we trokken bij mijn oma in. Een (voor een klein kind) eng huis maar wel aan de Lagestraat met een grote tuin grenzend aan de uiterwaarden van de Ijssel. Binnen de kortste keren werd die tuin door mij omgebouwd tot een soort van loopgravenstelsel, maar het mooiste was nog wel dat die tuin bij hoog water (deels) onder liep. Je kan het al raden: nog meer reden voor mij om te hopen op veel, heel veel regen!
In 1969 verhuisden we naar de Lindelaan in Dieren waar ik in 1971 mijn eerste weerstationnetje oprichtte (ergens in deze jaren werd ik lid van het VWK) en de hete zomers '75/'76 meemaakte. Over de superzachte winters in die jaren zal ik het maar niet hebben. (Frustrerend voor een jonge koudeliefhebber, bovendien raakte ik in mijn puberteitsjaren, wat ook al de nodige frustraties met zich mee bracht!) Rond het jaar '78 ging de relatie van mijn ouders de mist in, waarbij ik al mijn bezittingen verloor. Mijn moeder sleepte mij (al vluchtend) mee en toen ik de volgende ochtend in mijn eentje terug keerde naar het ouderlijkhuis waren er net twee vrienden van mij doende de ramen (of waar ooit de ramen zaten) dicht te plakken. De ravage was kompleet! helaas voor mij dachten mijn ouders binnen de kortste keren verder te kunnen met elkaar, en verhuisden naar de binnenstad van Doesburg. geen tuin, dus einde weerstation, of wat er nog van over was.

Dat ging dus heel snel opnieuw fout tussen die twee en in 1980 zat ik met mijn moeder weer in Dieren. (Op mijn huidige locatie). Overigens was mijn vader geen slechte man maar over de reden waarom hij zo in de fout ging wil ik me op het internet niet uitlaten. Dat is persoonlijk en van voor mijn geboorte.
1981, Een winter die wat mij betreft beperkt bleef tot december, maar hoe! Een constante stroom van depressies waarvan er vele net ten zuiden van Nederland langstrokken resulteerde in een (voor mijn herinnering althans) indrukwekkend aantal sneeuwdagen. (Vaak ruim meer dan tien centimeter) Maar dat is niet het belangrijkste. De vele neerslag zorgde voor een (zeer) hoge waterstand in onze rivieren, en zo kon het dan ook gebeuren dat ik ergens halverwege de maand, toen de zoveelste depressie ten zuiden van ons langs trok, het nodig vond om de watertemperatuur van de Ijssel te meten. Het vroor midden op de dag zo'n 14 graden bij een krachtige noordooster en de rivier stond ver buiten zijn oevers. Om een goede meting te kunnen verrichten wilde ik niet aan de dijk meten, maar ergens in de stroming. Dus ik de veerstoep maar op en net toen ik tot aan mijn middel in het ijskoude water stond (meting -0.1 graden!), kwamen er twee jongens met een kajak (kan ook een kano geweest zijn). Zwaar ingepakt in een soort thermopak namen zij plaats in hun vaartuig (met een hoesje om het middel, om te voorkomen dat er water in het vaartuigje kon komen) en kozen met behulp van een peddel het ruime (ijskoude) sop. Nu hadden ze mij al gezien natuurlijk, maar nadat ze zo'n tien meter gevaren hadden kwamen ze oog in oog met mij op de ruimschoots onder waterstaande veerstoep. Je had ze moeten zien, ogen als schoteltjes! Waar is die gek nou mee bezig?? Maar ik keek net zo terug, wie haalt het nu in zijn hoofd om bij min 14 graden en bij een harde noordooster zo'n brede, wildstromende rivier op te gaan? Kortom, ieder zijn meug zullen we maar zeggen! En toegegeven, na 300 meter lopen was ik weer thuis maar mijn broek was stijf bevroren! Met andere woorden, wie was daar nou de gek!? Een paar dagen later zakte het water en kwam er een dikke laag ijs op de uiterwaarden te liggen. Of het nu aan het zakkende water lag of aan het werkende ijs (10 tot 15 cm dik) weet ik niet, maar het scheuren en breken van het ijs zorgde voor een soort van kanongebulder, nachten lang deed het me denken aan de middeleeuwen toen vijandige legers dorpen en steden belegerden. (Vanzelfsprekend was ik daar niet bij, maar het doffe gedreun riep bij mij die associatie op) Toen de dooi inviel ben ik bij nacht nog even de uiterwaarden ingegaan, en dat had ik beter niet kunnen doen! Het leek niet gevaarlijk omdat het water weg was (het ijs lag gewoon op het gras) maar dat was het wel. Een paar honderd meter verderop in het donker geraakte ik in een dalletje, en ik kwam er niet meer uit! Ongelofelijk zo glad als dat ijs wordt bij dooi, lichte regen en mist. Het hoogteverschil stelde niets voor, hooguit 50 tot 75 centimeter maar ik kwam met geen mogelijkheid tegen de "bult" op. Heel even maakte de paniek zich van mij meester , +2 en regen, en op een letterlijk ijzige ondergrond, red ik dat tot het daglicht om dan de aandacht voor hulp te kunnen trekken? Ik had er een hard hoofd in. Het ijs breken leek de enige oplossing! En gelukkig vond ik na een hoop gestamp een oneffenheid in de ondergrond (een stijf bevroren molshoop) en het lukte me door het broos geworden ijs heen te stampen! Vervolgens heb ik stukje bij beetje het ijs verwijderd en de brokken gebruikt om het iets hogerop gelegen ijs 'op te ruwen' zodat ik uiteindelijk uit het dalletje kon kruipen! Maar ik was wel geschrokken. De moraal van dit verhaal moet dan ook zijn, ga niet bij dooi (zeker niet midden in de nacht) het ijs op als het water weg is en het ijs de glooiingen van het landschap volgt. Voordat je het weet zit je "gevangen" in een ijskuiltje!
Voor alle duidelijkheid, het kan zijn dat ik herinneringen van 1981 en of 1986/'87 door elkaar haal, dus voor wie gegevens heeft over de opgetreden temperaturen en/of waterstanden, voel je vrij om mij te corrigeren.

In maart '82 kreeg ik mijn eerste vaste relatie en, ik kon het haast niet geloven, die mooie vrouw was ook geïnteresseerd in het weer. Gelukkige jaren volgden. In 1983 maakten wij een onweersbui mee van een uiterst zeldzaam kaliber, we waren bewust een eindje gaan lopen maar het onweer werd erger dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Een kwartiertje van huis begon de bliksem dichtbij in te slaan en wij besloten onze route aan te passen. Maar nog geen twee straten verder (in het centrum van het dorp tegenover de gazelle rijwielfabriek) liep de bliksemactiviteit zo uit de hand dat we nog geen straat konden oversteken zonder een nabije inslag. Kompleet met het typische sissende geluid van een nabije inslag. Ik schatte op een goed moment zo'n 20 inslagen per minuut binnen 300 meter. onvoorstelbaar! Mijn vriendin werd het dan ook te veel. Bij de eerste paar nabije inslagen kon ik haar nog geruststellen maar daarna kneep ze bij iedere klap al de lucht uit mijn longen, zo krachtig, dat dit een groter schrikeffect opleverde dan het gesis en de oorverdovende donder.Dit had een blijvend effect op mij, hoewel ik nog steeds gek ben van onweer kan ik helaas sindsdien niet meer zo naïef wandelen bij een actieve onweersbui. De schrik zit er nog steeds een beetje in! 83 Millimeter leverde deze bui af in mijn regenmeter.
Deze vriendin bleek een heel serieuze en lieve meid te zijn zodat ik eindelijk weer eens de broodnodige rust in mijn leven vond, het lidmaatschap van het VWK weer opgepakt, en enige tijd actief waarnemer geweest. Helaas was ik na een jaar of vijf zo stom om naar andere vrouwen te gaan verlangen en mijn frustraties op mijn vriendin uit te leven (dat gelazer met die hormonen ook altijd!). Dat had ze niet aan mij verdiend, en ze werd het dan ook zat! Einde relatie, punt.
Dat was het laatste wat ik kon gebruiken en een diepe crisis zou volgen! Einde continuïteit en einde waarnemingen voor het VWK. Ik heb een week zitten wenen en drinken, opgesloten in mijn huis, waar ik de inboedel veranderde in een puinhoop als gevolg van enkele boze (destructieve) buien. Dat houdt niemand vol, dus het sociale maar opgezocht. In de 200 meter verderop gelegen kroeg. De drank gelaten voor wat het was en overgestapt op de sinas. En wat schetste mijn verbazing... binnen één jaar werd ik de aanvoerder van een grote vriendenclub met mijn huis als thuishonk en uitvalsbasis! Dat sinas drinken van mij vonden ze maar niets, dus Milko maar aan de Grolsch geholpen. Tja, weer geen ruggengraat getoond dus, en ik mag er nog altijd graag ééntje drinken. Het sociale liep enigszins uit de hand, en binnen de kortste keren had ik iedere avond 20 tot 30 mensen over de vloer. Goeroe werd mijn naam, wat misschien niet zo vreemd is als je je kunt voorstellen hoe het is om naar je stamcafé te gaan met zo'n horde mensen in je kielzog.

Ik heb in deze tijd ook vele komische situaties meegemaakt. (Ik had zo mijn huisregels, dat wil zeggen geen harddrugsgebruik en geen seks in mijn huis.) maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo was er een gelegenheidsstelletje (zoveelste feest natuurlijk) dat het niet laten kon! Even aan mijn aandacht ontsnapt, hadden zij een kamer gevonden waar het licht het niet deed maar met een heel zachte ondergrond. Zij hebben daar in hun blote kont alles gedaan wat ik verboden had. Wat ze niet wisten was dat ik juist in die kamer mijn voorraad glaswol (!) opgeslagen had (wij wonen in een renovatiepand). Dus we hebben die twee drie dagen zien krabben, en niet alleen aan hun armen natuurlijk. Leedvermaak met een hoofdletter! Ik had er de pest in moeten hebben, maar het werd dikke pret. De meid in kwestie had ik graag zelf versierd, wat het leedvermaak alleen maar versterkte. Mijn wraak was zoet en dat zonder dat ik er zelf ook maar iets voor had hoeven doen.
Mijn feesten werden landelijk beroemd van Dordrecht tot aan Vriezeveen en Terschelling. in Dieren Zuid echter eerder berucht denk ik, omdat de muziek vaak in een straal van zo'n 500 meter te horen was (ik heb ze bij zonsopkomst wel eens zien dansen op straat, zo hard hadden we de muziek staan)! Ondanks dit alles bleven de vriendinnen uit voor een jaar of vijf, en toen het me eindelijk wel lukte een vriendinnetje te krijgen, Lukte het weer veel te goed. Voordat ik het wist had ik er een stuk of vijf, zes! Ik ben altijd open en eerlijk geweest dus problemen leverde dat nauwelijks op. (Dat schijnt te kunnen als je populair bent.) Lang heeft dit echter niet geduurd, één van die meiden bleek zo lief, mooi en eerlijk dat ik besloot mijn leven aan haar te willen geven, iets wat de club niet kon of wilde begrijpen. (Je kunt geen serieuze relatie opbouwen als je geen privé tijd met elkaar kunt hebben) Het zooitje bleef, ondanks voorzichtig aandringen, dagelijks zitten tot een uur of drie, vier in de nacht! Er restte mij maar één optie, deur dicht, bel uit en negeren die hap. Lullig, maar ik kon niet anders. Gelukkig bleek deze beslissing achteraf terecht, nu wij na bijna tien jaar allebei nog steeds zeer gelukkig in de liefde zijn! En dat zegt wel wat aangezien tegenslagen ons niet bespaard gebleven zijn. Zo was daar het probleem van het inkomen, ik ben zodra ik de MAVO verliet afgekeurd en in de WAO geraakt. Waar ik nooit echt gelukkig mee geweest ben, en toen begin jaren negentig de grote herkeuringsgolf op gang kwam had ik daar dan ook helemaal geen zin in. Om van vertrouwen in de goede afloop maar te zwijgen. Toen zei mijn lieve vriendin tegen mij: "dan ga je toch niet, dan wordt je toch gewoon huisman." En zo gezegd zo gedaan! 'T gevolg was natuurlijk dat ik een boze brief van het gak kreeg waarin stond dat ik niet aan mijn verplichtingen voldaan had en dat mijn uitkering gestopt zou worden. Dat vond ik eigenlijk wel best, eindelijk van dat gak af! Helaas sturen zij me nog jaarlijks een soort van nieuwsbrief dus ik zal nog altijd wel in hun bestanden zitten, maar dat is niet mijn probleem.
Sindsdien leven wij van één inkomen, dat van mijn vriendin. Tot voor kort was dat ook nog geen probleem, ik heb in 1991 het huis waar wij wonen van mijn moeder gekocht, onder verlening van het eeuwig woonrecht aan mijn moeder. Dit was een mooie truc van de notaris zodat ik niets hoefde te betalen en bij overlijden van mijn moeder vrijgesteld van successierechten zou blijven. De enige voorwaarde was dat mijn moeder de vaste lasten van het huis moest blijven betalen. Dit als compensatie voor het verlenen van het eeuwig woonrecht. Ik heb nooit zo veel begrepen van het notarissenwereldje, maar mijn moeder wel. En zij stond er dan ook op dat wij de zaken zo zouden regelen!

(update 2010 geschreven in de periode 2008-2009)

De tijd tikte door en mijn moeder werd getroffen door een snelle, progressieve dementie. Alzheimer was de diagnose van de dokter. Op de emotionele kant daarvan ga ik nu even niet in, maar ik wil een deel van het verhaal wel vertellen. Triest als het is.

Mijn moeder wilde toen steeds weer naar school (die zich ooit in Amsterdam bevond) of naar haar vader. (die al in 1963 overleden was)
Dat was natuurlijk een doffe ellende want je wil lief zijn, maar aan moeders verzoek haar naar school te brengen konden we niet voldoen. Haar vader woonde vroeger hier aan de Lagestraat dus een wandelingetje door het dorp was niet zo'n heel groot probleem, aangezien er op dat adres nog familie woont. Dat dacht ik tenminste. Ondanks haar ziekte liep mijn moeder nog als een kievit. Echter, het richtingsgevoel van een mens zit helaas niet in de benen...
Op een kwade dag werd er aangebeld. Politie! Moeders opgepikt halverwege Leuvenheim! Politie kwaad op mij; ik had mijn moeder binnenshuis moeten opsluiten.
Je eigen moeder opsluiten? Dat doe je toch niet??!! Ze stond wel ingeschreven voor Het Gelders hof: het plaatselijke verzorgingstehuis. Maar ja, die wachtlijsten hè.
Als geluk bij een ongeluk raakte mijn moeder natuurlijk ook constant de huissleutel kwijt. Die zocht ik dan weer op voor haar, maar in de weken na dat incident met de politie ben ik maar in toenemende mate het spelletje gaan spelen dat ik de sleutel ook niet meer kon vinden. Ik moest toch wat.

Weer een paar maanden later - mijn vriendin had een vrije dag en wij lagen lekker uit te slapen - wordt ineens met donderend gekraak de kamerdeur ingetrapt. Deze moest ik wel op slot houden, om te voorkomen dat moeders ons keer op keer 's nachts uit de slaap haalde. Dat was voor mij nog niet zo'n probleem geweest, maar mijn vriendin moest wel iedere ochtend om 7 uur weer fris op haar werk verschijnen.
2 bomen van kerels stormen de kamer in, terwijl mijn vriendin en ik het bed uit schieten. POLITIE! schreeuwt er één. JIJ!! Wijzend op mij. Melden op het bureau! En wel onmiddellijk! Tussendoor proberen mijn vriendin en ik met onze verbouwereerde en duffe kop nog wat tegen te sputteren. Zo van hè? En wat?? Er moet een vergissing zijn... En meer van dat. Wij springen (spiernakend) ons bed uit, waarop de twee kerels op hun beurt ons enigszins verbouwereerd staan aan te staren. Ze maakten duidelijk iets mee waar ze niet op gerekend hadden.

Supersnel in de kleding geschoten en gekeken of met moeders alles goed was. Niets aan de hand en het tuig was al beneden en buiten nergens meer te bekennen. Wij naar het politiebureau. En dat binnen vijf minuten nadat we zo ruw wakker waren gemaakt. Ik herinner me nog dat ik tijdens deze tweehonderd meter korte wandeling naar het politiebureau mijn uiterste best deed om echt wakker te worden. Dat lukte zowaar. Nee hoor meneer, U wordt echt niet gezocht was het antwoord, nadat de vriendelijke agent even gekeken had in zijn opsporingsregister.

Pas toen viel bij ons het muntje! Hadden ze ons alleen maar weg willen lokken? Als de razende bliksem weer naar huis! Niets aan de hand gelukkig. Wat bleek nu? Die "heren" waren ordinaire criminelen die de busjes van de dagopvang volgden en zo hun demente slachtoffers selecteerden. Ze hadden aangebeld. Controle van gas en water! Wilt u in de keuken het water open draaien? Dat deed moeder braaf, waarna die heren het hele huis doorzochten, alle laden opentrokken en er een grote puinhoop van maakten. Ze vonden echter niets en gingen het toen maar boven proberen. Waarschijnlijk schrokken ze net zo hard van ons als wij van hen en dat politieverhaal was alleen maar om ons te intimideren en/of weg te lokken. Ik had natuurlijk direct om legitimatie moeten vragen. Bovendien, als de politie al een deur intrapt omdat ze je moeten hebben nemen ze je natuurlijk direct mee in plaats van je te verzoeken jezelf onmiddellijk op het bureau te melden. Sta daar maar eens bij stil als je zo ruw je bed uit gejaagd wordt! Desondanks voelde ik me achteraf behoorlijk dom, want het lijkt nu allemaal zo vanzelfsprekend.
Al met al viel de schade mee. Er was niets gejat en onze kamerdeur werd binnen 24 uur kosteloos vervangen door de verzekering! Pluim voor de verzekeraar uit Apeldoorn, want onze deur werd niet alleen vervangen door een even zwaar exemplaar, maar ook nog voorzien van een beter slot.
Beneden was de keuken alleen een beetje boel veel overstroomd. En ik, met mijn stomme kop, heb er nooit bij stil gestaan dat ik ook die schade bij de verzekering kon claimen. De stop zat nog in de gootsteen en rommel verstopte de overloop...... Moeders zat er bij en keek er naar. En misschien toch maar goed ook! Mijn grootste geluk was dat moeder niet geschrokken of bang geworden was. Dat is dan weer een voordeel van dementie, ze heeft van de hele toestand eigenlijk niets mee gekregen.

Gelukkig had ik een paar weken tevoren het hele financiële hebben en houden van mijn moeder overgenomen en hierboven, in die totaal onoverzichtelijke puinhoop, opgeborgen. Dat heeft ons gered! De relatie tussen mij en mijn moeder is tot op het laatste moment zeer goed gebleven en zo kon het gebeuren dat ze me een acceptgiro liet zien met de vraag "heb ik dit zo goed gedaan"?.
Ze had 45 gulden willen overmaken aan een goed doel, maar 4500 ingevuld....
Het jaar daarvoor had ze een klein kapitaal teruggekregen van de belastingen. Ik had voor bijna 1500 aftrekbare giften gevonden.
Na een goed gesprek had ik de financiële huishouding al over mogen nemen. Net op tijd dus!

Verder waren er natuurlijk uitgebreide zorgen bij ons over de veiligheid, zoals het gebruik van de gaskachels in huis. Nu waren het gelukkig allemaal wel redelijk veilige kachels, maar mijn moeders temperatuursgevoel was volledig van slag. En niet zo'n beetje ook. Als ik even niet oplette, stond de kachel op de hoogste stand en stookte ze tropische temperaturen. Dat was zo erg nog niet geweest, als mijn moeder afstand had gehouden met de stoel waarin ze meestal zat, maar ze kroop bijna bovenop de kachel. De bruin tot zwarte verkleuring van het hout was dan ook niet te missen, maar enger was nog wel dat de zitting uit textiel en schuimrubber bestond. Na enig denken had ik de oplossing. De knop van de kachel saboteren! Met wat gepruts kreeg ik die kachelthermostaat zo gek om constant een aangename 22 graden te handhaven, ongeacht in welke stand mijn moeder de knop draaide. Toen was ik even trots op mijn vindingrijkheid want zolang het geen winterweer van betekenis was, werd die kachel niet warm genoeg meer om echt gevaarlijk te zijn.

Natuurlijk hadden we thuiszorg aangevraagd voor mijn moeder, maar dat was uiterst marginaal. Niet dat de dames die 's morgens en 's avonds even langskwamen daar wat aan konden doen. Die deden gewoon hun uiterste best voor mijn moeder. Alle 16! Of waren het er toch meer dan 20? Hoe kan je een dementerende mens zoiets aandoen? Zo kon mijn moeder toch nooit iemand leren herkennen en een vertrouwensband ontwikkelen? Ze had al moeite met het herkennen van mijn vriendin! Het systeem was, en is vrees ik, gewoon klote. Hoezo verzorgingsstaat? Nou, reken er maar niet op! Eén van de thuiszorgers had ze zelf ook niet helemaal op een rijtje volgens mij. Er werd ons gevraagd extra licht in de gang te maken en er voor te zorgen dat dit licht ook brandde als de thuiszorg zou arriveren. Ze durfde niet binnen te komen in het donker, het was zo'n spookhuis. Dat geloof je toch niet? En dat terwijl er in de gang gewoon bij de voordeur een lichtknop zit.

In deze periode Kon mijn moeder niet meer voor zichzelf koken dus we hadden zoiets als tafeltje dekje aangevraagd. De service, bezorging en de maaltijden waren op zich goed, maar totaal ongeschikt voor iemand die dementerend is. Alles in moderne, met aluminiumfolie gesealde bakjes. Mijn moeder had zoiets nog nooit gezien! Ellende was hiermee voorgeprogrammeerd. Best wel warme soep en mijn moeder houd het bakje ondersteboven op schoot terwijl ze het aluminium eraf probeert te trekken. Zien jullie het al voor je? Juist, goed gezien, mijn moeder kreeg de hete soep over zich heen. En de volgende keer de aardappels, het vlees, de jus, de groenten enz enz. Doffe ellende dus. Ook werd het eten bezorgd in een warmte isolerende doos van piepschuim. Levensgevaarlijk bij dementerende mensen met gas gestookte kachels in huis. Wat was ik blij dat ik de kachels gesaboteerd had. Mijn moeder zette die doos dus een keer op de kachel. De kachel was niet warm genoeg om iets in de fik te laten vliegen, maar wel om piepschuim te smelten! Wat een narigheid weer, de kachel zat van top tot teen onder de zut en het bedenkelijke goedje was er bijna niet meer af te krijgen. Kunnen ze die dozen nou niet voorzien van een degelijk en onbrandbaar omhulsel? Stel je alles in het werk om gevaren zoveel mogelijk uit te bannen... Het is niet anders, maar ik was opnieuw zeer teleurgesteld in de verzorgingsstaat.

Een slimmerik zal zich wellicht afvragen waarom ik daar dan niet dagelijks bij was, of waarom ik niet gewoon zelf kookte voor mijn moeder. Dat kon ik niet. Mijn vriendin had nog geen rijbewijs, maar probeerde wel met hard werken de kost voor ons te verdienen. Van werkgever naar werkgever, zoals dat gaat als je net komt kijken op de arbeidsmarkt. En die werkgevers zaten lang niet altijd om de hoek. Sterker nog, tot aan Tiel toe! Bovendien had ze soms zeer onregelmatige werktijden, dus het openbaar vervoer was nooit een optie. Ik bracht en haalde mijn lief dus met de auto ongeacht het weer of het tijdstip, consequent en jarenlang, wat onze liefde zeker geen kwaad gedaan heeft. Elk nadeel heb zijn voordeel zoals een bekend oud voetballer zou zeggen.

Op 3 januari 2000 werd mijn moeder opgenomen in Het Gelders hof. Op 30 januari van datzelfde jaar overleed mijn vader. Op 25 juni mijn oom en op 5 september was mijn moeder aan de beurt :-(
Wat een jaar :-(

Toen waren we bijna failliet. Eigen bijdrage AWBZ, thuiszorg. Medicijnen, hulpmiddelen en Maaltijdservice. Onderverzekerd voor de uitvaart en de minister van financiën die mij wist te vertellen dat ik toch nog een paar duizend aan erfrechten voor dit huis moest betalen.
Eind 2003 waren we eindelijk uit de ergste financiële crisis en we hadden tijd genoeg gehad om na lang wikken en wegen te besluiten hier te blijven wonen en de boel grondig te renoveren.

Al zeg ik het zelf, het gaat me goed af ondanks enkele tegenvallers, maar als je bijna alles in je eentje wil doen en eigenlijk geen geld hebt, schiet het helaas niet zo op. Mijn vriendin is echter gelukkig met dit mooie oude huis en blij met wat ik al bereikt heb met de renovatie. (we schrijven 2006, 2007, 2008)

Ik heb echter een zeer demotiverende ontdekking gedaan in de kleine voorkamer. Er is een heel vervelende en vraatzuchtige zwam in een kruipruimte opgedoken. Instromend water is de oorzaak geweest, zoveel staat vast. Alles moet er weer uit en mijn vriendin en ik zijn zwaar gedemotiveerd geraakt. De renovatie heeft dus ernstige vertraging opgelopen.

Een grote brand bij de buren heeft wellicht een rol gespeeld, maar dat kan ik onmogelijk bewijzen.

Die brand bij de buren was trouwens wat. De wind stond naar ons toe (NO, wat een pech weer) en de vlammen sloegen metershoog uit het dak. Het geluk was echter niet alleen tegen ons want de brand was op de bovenverdieping uitgebroken en precies aan de andere kant van hun huis! Ook was de brandweer er snel bij en dat heeft ons gered. Misschien wel meer gered dan zomaar gered van slechts schade aan het huis want we zijn dwars door alle commotie heen geslapen.
Ik moet er achteraf niet aan denken wat er gebeurd zou kunnen zijn als de brand aan onze kant van dat huis uitgebroken was of dat de brandweer 10 minuten later ter plekke was geweest!
Mijn vriendin had sinds lange tijd weer eens een dagje vrij en dat hadden we gevierd. Het was een latertje geworden en we lagen pas rond 6.00 op bed terwijl de brand rond 8.00 uitbrak. Tumult op straat, sirenes, mensen die aanbelden en op de voordeur bonsden, ladderwagens met brullende motoren en meer van dat alles konden ons niet wakker maken. Brandweer en andere mensen op staat concludeerden dat we niet thuis waren en hebben het erbij gelaten. Nou ja, de brandweer heeft natuurlijk wel de gevel en het dak natgehouden, maar zelfs van het kletterende bluswater tegen het dakraam zijn we niet wakker geworden. Rond 10.30 werd ik even wakker omdat ik naar de W.C. moest. Ik dacht nog, hé een hoogwerker in de straat, terwijl ik even uit het dakraam keek. De brand was al geblust en de resterende rook heb ik waarschijnlijk voor mist of stratusflarden aangezien. Verder heb ik met mijn slaapdronken kop niets gemerkt...... Op foto's bleek later dat ons huis tijdelijk volledig in de rook gehuld was, maar bij het opstaan rond 13.00 was er nergens in huis iets van rook te ruiken, een bewijs dat ik de tent goed geïsoleerd heb ;-)
Alleen in onze kledingkamer kon je wel wat ruiken maar daar stond het raam dan ook op een kiertje. Door dat kiertje was echter wel een forse straal bluswater naar binnen gekomen, maar de schade bleef beperkt tot wat natte plekken op de vloer en een voorgeweekt bultje wasgoed. Later op die dag zag ik ook nog een heel klein lekkage plekje op het plafond van het toilet. De brandweer had duidelijk echt zijn best gedaan om ons dak en gevel goed nat te houden. Goed werk, ik kan niet anders zeggen!

Toch heeft dit muisje een lelijk staartje gekregen voor ons. Tenminste, dat gevoel heb ik sterk.

Ik dacht dus dat we bijna geen schade hadden, afgezien van dat kleine vochtplekje op het plafond van het toilet. De gevel was echter doorweekt van al dat bluswater en via de kieren tussen de muren en de kozijnen was er ook echt water naar binnen gekomen. Dat konden we niet in al zijn omvang zien, alleen dat plekje op het plafond was voor ons zichtbaar. Ik had de vloer en de wand van de voorkamer evenals de wand van het toilet geïsoleerd met tempex en houten regels, zoals het hoort met een flinke luchtspouw, de muur afgewerkt en de centrale verwarming geïnstalleerd. Net zoals ik in het overgrote deel van het huis intussen gedaan had.
Buiten had het bluswater echter rijkelijk rond het huis gestroomd en ongetwijfeld via de ventilatiegaten ook met grote hoeveelheden de kruipruimte in. Ik heb daar, in mijn geluk dat het voor ons allemaal zo goed afgelopen was, toen eigenlijk helemaal niet bij stil gestaan. Totdat we zo'n twee jaar later die zwam ontdekten, een zeer vraatzuchtig organisme onder de vloer van de kleine voorkamer dus. Ik zag wat rood stof en een wijkende plank, waarna ik maar een gaatje gezaagd heb om te kijken wat er aan de hand was. Dat was schrikken! alles onder de vloer was bedekt met een fijn laagje rood stof (sporen, zo bleek later). Bij nader onderzoek bleek ook dat er aan de onderkant van de vloer aan de isolatiezijde een millimeters dikke en vochtige tot natte koek gevormd was, die rond de plek waar ik dat rode stof op de vloer gezien had, tot bloei gekomen was. Niet zo veel later kwamen we erachter dat de zwam helaas ook achter de wand van de WC zijn vernietigende werk aan het doen was, maar daar was ik de bloei gelukkig net voor. Dus ook daar heb ik alles weer moeten afbreken en opnieuw moeten opbouwen (deze keer zonder hout te gebruiken natuurlijk, zodat ik zeker weet dat dit me niet nog een keer gebeurt). Tot overmaat van ramp heeft de zwam ook de bijna vier meter hoge wandafwerking in de voorkamer aangetast. Ik doe er ongetwijfeld verstandig aan ook die wand en isolatie maar weer te vervangen. Wat een domper! Kan ik alles weer slopen en opnieuw beginnen. Zo blijf ik bezig. Ik heb mij aan alle ventilatieregels gehouden voor zo ver ik weet, maar dit was natuurlijk een extreme hoeveelheid water in 1 keer. Aan de andere kant van het huis waar ik precies hetzelfde te werk gegaan ben, is tot op heden nog geen spoor van de zwam te bekennen. Ondanks de waarschijnlijkheid zal ik het nooit zeker weten, maar het heeft er veel van weg dat die zwam (mede) dankzij het vele bluswater ontkiemd is. Na het verwijderen van de verrotte vloer bleek dat er een gat in de fundering zat, waar een rioolbuis doorheen liep. Ik had dat bij het isoleren van de vloer ook al gezien, maar er geen acht op geslagen, aangezien alles al 25 jaar perfect functioneerde. Althans dat dachten wij. Dat gat rondom die buis was helaas nooit dichtgemetseld en niet lang nadat ik het verrotte deel van de vloer verwijderd had, zag ik ineens water daarbinnen stromen via dat gat! Krijg nou wat! Snel naar buiten om te controleren of daar iets te zien was. Daar werd ik niet vrolijk van!

Het zwaar beschadigde huis van de buren was intussen gesloopt en een bouwbedrijf was druk doende er weer een prachtig pand voor terug te plaatsen. Hiervoor was de grond natuurlijk eerst bouwrijp gemaakt en iets afgegraven. Precies tot op de hoogte waarop die buis door dat gat in de fundering liep. De buis was stuk en goed ook! Ik weet natuurlijk niet hoe dat gekomen is, misschien geraakt bij de graafwerkzaamheden, maar voor hetzelfde geldt al jaren eerder beschadigd. De smeerzooi was echter niet te overzien maar ik zal jullie de beeldende details even besparen. Hoe dan ook, ik realiseerde me direct dat er zo bij verstopping van de verzamelput in de voortuin, wat regelmatig voorkomt, dus ook misschien wel duizenden liters water de kruipruimte ingestroomd waren.
Verder zag ik me genoodzaakt een erg smerig klusje uit te voeren, maar toen ik aan het eind van de volgende dag mijn best wilde gaan doen, bleken de bouwvakkers het probleem al opgelost te hebben. Nou ja, opgelost, ze hadden een dwars door midden gesneden bocht als soort van kap over de gebroken buis gezet en de verstopping gelaten voor wat het was. Bedenkelijk als je het mij vraagt. Ik bedoel, dat schiet lekker op...Het is niet onwaarschijnlijk dat die verstopping veroorzaakt is bij het afgraven, Of de pijp nu al stuk was, of sneuvelde bij de graafwerkzaamheden, het is bijna ondenkbaar dat er bij zo'n beschadigde pijp geen puin of zand in het gat valt als je bezig bent. Het meest teleurstellend vond ik nog wel dat men mij niet even waarschuwde voor het probleem met onze riolering! Geen brief of krabbeltje in de brievenbus, geen telefoon of voice-mail, helemaal niets! Ik was er met mijn kop door andere omstandigheden even niet echt bij die dagen, . Een paar dagen later kwam ik weer in de bewuste voorkamer. Shit, er stroomt weer water naar binnen! Ze hadden het toch opgelost? Pas toen kwam ik er achter dat ze niets opgelost hadden en alleen maar die half door midden gesneden pijp als kap over het probleem geplaatst hadden.

In kamers aan de andere kant van het huis waar ik precies hetzelfde te werk ben gegaan, is er dus niets aan de hand, maar het een en ander heeft me wel zeer onzeker gemaakt en sindsdien durf ik eigenlijk niet goed meer verder te gaan met isolatie werkzaamheden. Tijd heelt wonden zeggen ze, voor mij geldt voorlopig dat tijd bewijst of ik goed of fout bezig ben.

Dit verhaal loopt tot medio 2008, in een later stadium volgt weer een update, maar over de actualiteit schrijf ik liever niet. Wel kan ik melden dat ik nog steeds zeer gelukkig in de liefde ben met Carolijn, dat we nog steeds in het zelfde huis wonen en dat het me veel moeite kost om de renovatie weer ter hand te nemen.