Als je handen niet luisteren en je kunt ook niet praten, wordt
het erg moeilijk te communiceren.
Wij praten met Kiki door op een hand voor iedere vinger een
keuzemogelijkheid te bieden en haar dan een vinger te laten kiezen
Na 16 jaar blijkt Kiki niet echt spastisch te zijn, maar dystoon. En dat is niet zomaar een ander etiketje. Hoe belangrijk blijkt een goede diagnose. Na het verlies van het zelf kunnen eten, grote slikproblemen en de pijn van spierkrampen daagt er weer hoop na een nieuwe diagnose en nieuw medicijnen.
Dat is een nogal verwarrend verschijnsel, we zijn namelijk gewend dat we, als we slecht zien dat met een bril wel even verhelpen.
Niet alleen is het werken voor Kiki in slechte akoestische omstandigheden hondsvermoeiend, ze kan ook werkelijk fysiek reageren op een plotseling geluid.
Het is ongelooflijk wat een impact het heeft als je niet kan praten. Je komt er achter hoe dominant het woord is en hoe weinig mensen vaak open staan voor andere vormen van communicatie.
Als Kiki wil leren praten met de computer, kan dat met behulp
van taal of met behulp van pictogrammen.
Volgens mij is dat het belangrijkste,wat je een kind kunt leren: dat leren leuk is, een ontdekkingsreis vol verrassingen, hindernissen en uitdagingen..
Dit documenteert hoe moeizaam het gaat om de instanties en instellingen mee te krijgen.
Het grote probleem bij spasticiteit is het uitoefenen van beheerste bewegingen ; en als de beweging zeer rustig en gecontroleerd verloopt, levert het vaak weinig op. Het mooie van Adremo is, dat juist alleen subtiele bewegingen beloond worden.