Kiki is gelukkig niet verstandelijk gehandicapt
Veel mensen denken bij een M.C.G. (meervoudig complex gehandicapt kind) toch ook altijd aan een verstandelijk gehandicapt kind. Volgens mij is dit een grote fout; heel belangrijk is een kind niet gelijk een etiket op te plakken. Door hoe wij Kiki als peuter al ervaarden, hadden wij zoiets van: “ die snapt, wat ze moet snappen”. We hielden wel rekening met de mogelijkheid dat we op beperkingen in het begripsvermogen zouden stuiten, maar gingen er geenszins vanuit.
Vooral aan haar ogen en hoe ze reageerde op sociale situaties, maakte ik toen al op, wat ze allemaal kon bevatten.
Zoals uit het hele verhaal hier blijkt, hebben wij altijd juist de verstandelijke ontwikkeling gezien als het gebied, waar zij geen beperkingen heeft. Immers denken, voelen, fantaseren, creatief denken en vooral leren kun je onbeperkt, als je begripsvermogen het toelaat. Daar stuit je niet op een lichaam dat niet meewil. Kiki had en heeft altijd veel plezier gehad in het leren; regelmatig zit ze zelfs te schateren als ze weer een grensje verlegt, doordat ze een regel doorheeft of probleem oplost.
Tot mijn grote verontwaardiging heb ik moeten vaststellen dat veel van het leren voor ernstig gehandicapte kinderen, waarvoor een beroepsperspectief niet voor de hand ligt op een zeer laag pitje wordt gezet. Alle aandacht gaat naar zelfredzaamheid, ook waar – bijvoorbeeld in het geval van Kiki- op dit terrein maar erg weinig winst valt te behalen.
Al wordt het nooit zo uitgesproken , ligt hier toch de redenatie aan ten grondslag dat een goede scholing en opleiding niet besteed is aan wie economisch niet interessant is.
Zelf heb ik altijd veel plezier beleeft aan leren. Niet het praktische leren voor een opleiding persé, maar die vormen van het leren, die je greep op het leven en de wereld vergroten: allereerst taal (talen) en rekenen, maar ook geschiedenis, mensenkennis (psychologie), inzicht in de maatschappij, algemene ontwikkeling en alle vormen van cultuur, filosofie, enz. Dit ervaar ik zelf als een van de grote genoegens van het menszijn en probeer dat aan Kiki over te dragen. Zo ben ik begonnen met Kiki Engels te leren; met haar slechtziendheid zijn de ondertitels moeilijk te lezen op tv en het is jammer als ze afhankelijk is van Nederlandstalige tv.
Voorwaarde is natuurlijk dat het kind er zelf plezier in heeft; en dat is denk ik de wisselwerking, waardoor sommige ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen ontmoedigd worden, omdat die kinderen soms niet te motiveren zijn. Toch is er ook voor deze groep veel mogelijk; zeker in dit computertijdperk nu er software ontwikkeld is (zie bijv. www.LaureateLearning.com ) waar in hele kleine stapjes geleerd wordt en ook zeer moeilijk lerende kinderen toch ook de kans wordt geboden een geschiedenis van succes op te bouwen; want dat is natuurlijk de reden waarom moeilijk lerende kinderen afhaken: het is gewoon niet leuk om iets te doen dat alsmaar niet lukt.
Gelukkig dus dat Kiki zo gemotiveerd is. Des te frustrerender is het dat de omgeving haar zo vaak benadert als of ze niets of weinig begrijpt. Als de communicatie niet kan verlopen via woorden, zijn de meeste mensen onthand en weten ze niets anders te verzinnen dan degene die niet kan praten of te negeren of te benaderen als een kleuter.