Bovenstaande foto is een uitvergroting van een videofilmpje, die ik tijdens de zonsverduistering te Virton (zonder filters) heb opgenomen op woensdag 11 augustus 1999 rond 12.27 uur. Als op je computer Real Player is geïnstalleerd klik dan op bovenstaande foto om dit filmpje te zien.

Als RealPlayer nog niet op je machine is geïnstalleerd, kun je het prgramma gratis dpwnloaden van het web op http://www.real.com/

 

Hieronder nog enkele fragmenten van deze film en een persoonlijk verslag.

 

Hier zie je verschillende stadia van de zonsverduistering. Beeld twee en drie zijn vlak voor de totale eclips genomen, beeld vier tijdens.

Mijn zoon Timon bekijkt de zonsverduistering door een lasglas.

 

 

MIJN PERSOONLIJK VERSLAG VAN DEZE UNIEKE BELEVENIS

Virton (België), woensdag 11 augustus 1999

Om 6.00 uur ben ik met mijn zoon Timon en ik uit Ede (Gelderland, Nederland) vertrokken richting Virton. De avond ervoor nog op de eclips site van België http://www.eclips99.be   gelezen dat er 60% kans was dat we dit fenomeen daar goed konden zien. Onderweg zonk de moed ons echter in de schoenen. We hoorden op de radio dat de kans tot minder dan 20% was gedaald. Meteorologen met de weerkaart op de schoot vluchtten naar de kust want daar verwachtte men wel heldere lucht. Toch maar doorgereden. De weg was angstwekkend rustig. "Heeft iedereen Virton al opgegeven?" dachten we. Het wolkendek bleef gesloten als een verstikkende doek om je hoofd. Om half twaalf kwamen we in Virton aan. Overal stilstaande auto's en futuristisch gebrilde mensen. Alle ogen staarden omhoog. Het hoofd in de wolken, de blik op oneindig. Soms brak de zon toch even door. Gejuich. De maan was zijn veroveringstocht begonnen. Met gulzige happen verorberde zij de zon. Strijd tussen duisternis en licht, zwart over wit. Iedere keer als de wolken even braken onder het geweld van de koperen ploert, bleek hij minder stralend. Het uur u naderde. De wind waaide de laatste tegenstribbelende wolken de goede kant uit. Even heldere hemel. Zouden we dan toch?

Een klein streepje nog. Ietsjepietje ... wat een licht toch nog. Je voelt het kouder worden. Midden op de dag wordt het schemerig. Ingehouden adem. Ja ... ja .... ja .... jaaaaaaaaah. Alsof je het licht uitdoet. Applaus. Opluchting. Fascinerend. Emotie. Tranen. Je kunt recht in de zon kijken. Twee minuten houdt de maan haar in bedwang. Een hemels schouwspel, die elke beschrijving tart. Scherpe schaduwen. Dan geeft de zon de maan haar ring. Wat een onvoorstelbaar bak licht geeft dat ene straaltje dat er triomfantelijk weer doorkomt. Je ogen moeten zich afwenden. Terug de eclips-bril. Er is maar één eclips en dat is de totale zonsverduistering. De terugreis duurde negen uur. Alles zat potdicht. Maar die twee minuten stille ingehouden kosmische adem, maakte het alles waard. Zelfs een reis naar Zimbabwe in 2001. Tot ziens dan en daar!