Overzicht van de gemiddelde jaarlijkse minimumtemperaturen

De winterhardheid van een plant is belangrijk tijdens de beslissing of die plant geschikt is voor uw tuin. In een laboratorium kan men makkelijk testen wat een plant als laagste minimumtemperatuur voor langere tijd kan verdragen. Maar hoe kan men die informatie naar uw tuinsituatie vertalen ? In een poging om die vraag te beantwoorden zijn botanici en tuinders gestart met het verzamelen van weergegevens van Noord-Amerika om te bepalen wat de gemiddelde laagste temperaturen zijn voor elke regio. Deze gegevens zijn omgezet naar een reeks van temperaturen en vertaald in verschillende temperatuurzones. Daarna zijn er kaarten ontworpen die zones met de verschillende temperaturen weergeven. Er zijn twee soorten kaarten door twee onafhankelijke groepen ontworpen. De kaarten van het Arnold Arboretum of Harvard University in Cambridge, Massachusetts en The United States Department of Agriculture (USDA) in Washington, D,C. vertonen onderling kleine verschillen. De laatste jaren zijn de verschillen steeds kleiner geworden. Op dit moment wordt de USDA kaart die voor het laatst is aangepast en uitgegeven in 1990 beschouwd als de standaard voor het weergeven van winterhardheden. Veel tuinders in het Westen van Amerika zijn echter niet helemaal tevreden met het USDA systeem. Onder andere De Grote oceaan, woestijnen en bergen creëren lokaal unieke weersituaties. Dit heeft uiteraard grote invloed op wat er in de tuin kan groeien. Vaak ontstaat er in zeer beschutte tuinen een zogenaamd microklimaat. In zo'n situatie is het mogelijk om planten te laten groeien die normaal niet in ons klimaat thuis horen. Met enige winterbescherming is het dan mogelijk om bijvoorbeeld enkele palmen, eucalyptussen en zelfs een banaan te kweken. Ook andere subtropische gewassen komen dan in aanmerking. De zonekaarten moeten dus gezien worden als een indicatie voor winterhardheden.